"κι η αγάπη μου δελφίνι"

Πλησιάζουν εκείνες οι ντόπες του καλοκαιριού με τα μακό μπλουζάκια και τις αστείες στάμπες. Θα ρθουν, σου λέω, καταπάνω μας και θα μυρίζουν ιώδιο. Θα ξεχειλίσουν οι δρόμοι με μπράτσα γυμνά και πέδιλα. Το ράδιο θα παίζει τραγούδι για κυκλαδίτικο χαμίνι και συ κάπου στην Κηφισσίας στριμωγμένη σε λωρίδες θα οραματίζεσαι θρυλικά απογέματα στο Σούνιο με τσιγάρο και το μάτι απλωμένο σε έναν ήλιο που καταπίνει η θάλασσα. Ύστερα θα μαθαίνεις για συναυλίες, θα λες: Α! Και σ’ αυτήν να πάμε, καλά, να πάμε και Μαζωνάκη με Τάμτα, θα φοράς κίτρινα νυχτικά σε μπαλκόνια με ξεπεταγμένα γιασεμιά και θα κλαις ανεξήγητα με τη φωνή του Cash στο Hurt. Ανεξήγητα; Η διαπίστωση πως αυτό που σε πονά σου πλασάρει πιο αλμυρή έμπνευση από κείνο που σε προστατεύει θα μπορούσε να μετατραπεί σε επιδίωξη άμα οι αμυντικοί μηχανισμοί δε σε έσωζαν. Θα ταν, λέει, σαν να βλέπεις τον τοίχο για σεντόνι και τρέχεις με λαχτάρα προς το μέρος του.
Όμως τώρα...

"το λιμάνι κάνω σπίτι και τους βράχους σου κρεβάτι να 'χω στις πληγές μου αλάτι."