Content

Δευτέρα, Φεβρουαρίου 26, 2007

"let them read the silence bathed in soft black stars "

Ρακόμελα και τακούνια στην ανηφόρα. Αμήχανες κουβέντες, χέρια σφιχτά, κοιτάγματα στο καλοριφέρ, στον τοίχο, στο τζάμι, όλα να υπογραμμίζουν πως ο καιρός που περνά δεν ζωντανεύει ξεθωριασμένα αισθήματα. Να λαχταράς πιότερο να κοιτάς τις καλλιτεχνίες με κλωστές στις Αλλουστίνες παρά τα μάτια απέναντί σου. Μάτια που σε γραπώνουν, σε γδύνουν με τον τρόπο τους και σου τη σπάει που ο άλλος στροβιλίζεται ψεύτικα ανέμελος. "Πείτε μου τα νέα σας!", αδημονούν τα απέναντι μάτια. Μιλιά δε βγάζω. Το ένστικτο βαρά συναγερμό και με ξεκουφαίνει. Με διώχνω από κει που λένε πως με θέλουν. Μ' ενοχλεί η ευκολία. Των λέξεων. "Παράξενος άνθρωπος είσαι", με τσιγκλάνε τα απέναντι μάτια. Καρφώνω το πιο ψυχρό, μαύρο βλέμμα πάνω τους κι αυτά αποστομώνονται. Οι τύψεις μού πετάνε βελάκια.
Ρακόμελα γύρος δεύτερος. Γλυκαίνω. "Πέστε μου, μάτια, τα δικά σας νέα". Τότε τα απέναντι μάτια ξετυλίγουν τους πιο χορταστικούς τους μύθους, ελπίζουν πως το στρας θα σε τραβήξει σαν πυγολαμπίδα, λένε, λένε, το εγώ τους αγγίζει τα σύγνεφα, χτίζουν πύργους και τους γκρεμίζουν μέσα στο λεπτό. Να προσπαθούν να τα θαυμάσεις και να πιστέψεις πως σ' έχουν ανάγκη ταυτόχρονα. Να τα λυπάσαι. Γιατί αυτόν που λυπάσαι δεν γίνεται, δε μπορείς να παλέψεις ισάξια μαζί του. Όλα τα χριστιανικά κατάλοιπα σού φράζουν το λαιμό και δεν τολμάς να αρθρώσεις κάτι άλλο πέρα απ' το: "Σε καταλαβαίνω". Κι αρχίζεις να δικαιολογείς, να αστράφτει μπρος σου το άδικο και το παράλογο μα συ να παραβλέπεις. Αγάπη αυτό δεν είναι.

Το καραφάκι άδειασε και τα τακούνια στην κατηφόρα.

Τίποτα δεν ταρακουνήθηκε μέσα μου. Μόνο λύπη που ο κόσμος πάλι χάνει μια στροφή.

"Το ένστικτο. Να το εμπιστεύεσαι το ένστικτο, παιδί μου."

υ.γ. το Baumstrasse ξανοίγεται σε λίγες μέρες !

(φώτο: Στέφανος Λαμπρίδης)

11 σπόροι:

VROXOPOIOS says:
at: Δευτέρα, Φεβρουαρίου 26, 2007 6:03:00 μ.μ. είπε...

έτσι προσπαθώ να ζω..ενστικτωδώς..

ggl says:
at: Τρίτη, Φεβρουαρίου 27, 2007 1:13:00 π.μ. είπε...

Ναι, γιατί με τα ρακόμελα δεν μένει και πολύ μυαλό.

παπαρούνα says:
at: Τρίτη, Φεβρουαρίου 27, 2007 1:33:00 μ.μ. είπε...

:D

τι πολύ; καθόλου..!

street spirit says:
at: Τρίτη, Φεβρουαρίου 27, 2007 2:53:00 μ.μ. είπε...

άντε στην υγειά σου μ' ένα ρακόμελο ακόμα, γιατί μου βγάζεις μια θλίψη γλυκιά όταν σε διαβάζω και ακούω;;;;; ;)

sorry_girl says:
at: Τρίτη, Φεβρουαρίου 27, 2007 4:00:00 μ.μ. είπε...

Ρακόμελα;Ρακόμελα;
Κοριτσάκι ρακόμελα και ένστικτα μαζί είναι σαν να συνδυάζεις χάπια με αλκοόλ!
:P

Sigmataf says:
at: Τετάρτη, Φεβρουαρίου 28, 2007 12:00:00 π.μ. είπε...

Ασεβές-πρόστυχο-βλασφημο.

Με λίγα λόγια....


ΓΟΥΣΤΑΡΑ!!!

παπαρούνα says:
at: Τετάρτη, Φεβρουαρίου 28, 2007 12:32:00 π.μ. είπε...

#πνεύμα του δρόμου, ε αφού ειναι γλυκεια...:Ρ

#σορρυ γκιρλλλ, αφου καταφέρνω να ισορροπώ σε τακούνια πάνω με απόλυτη επιτυχία, όλα τ' αλλα είν' στη θέση τους, και το ρακόμελο στο χέρι ;ρ

#σιγμα ταφ, πρόστυχο;; βλάσφημο;;-καλά... το ασεβες το παραδέχομαι... Αλλά τ' άλλα δυο κάτω απο ποια πέτρα κρυφτήκανε και δεν τα βλέπω;

Γιώργος Πλατάκης says:
at: Τετάρτη, Φεβρουαρίου 28, 2007 12:39:00 π.μ. είπε...

Γεια σου Παπαρούνα με τα ρακόμελά σου
και με τι απίστευτες μουσικές σου. Θεέ μου τι μουσική ήταν αυτή;

0 Comments says:
at: Τετάρτη, Φεβρουαρίου 28, 2007 11:04:00 π.μ. είπε...

hi Runa!

παπαρούνα says:
at: Πέμπτη, Μαρτίου 01, 2007 1:25:00 π.μ. είπε...

#Γιώργο, είναι Antony & The Johnsons απ' τον δίσκο "I fell in love with a dead boy". Εξαιρετικός.

#Ο κομμεντς, εσύ φαντάζομαι τώρα επέστρεψες απο τας εξοχάς...!Τρια ποστ παρακάτω, υπάρχει μια παραγγελιά για σένα;)

Guadalquivir says:
at: Δευτέρα, Μαρτίου 05, 2007 3:50:00 μ.μ. είπε...

Πανέμορφο, πανέμορφο post

Η φωτογραφία μου
Επέλεξα επίτηδες την οδό Μαυροματαίων, για να ξορκίζω την έκφραση "μαύρα μάτια κάναμε να σε δούμε"... Γ.Ξανθούλης
"ο σουρεαλισμός αποδεικνύει ότι το υπερπραγματικό είναι η ίδια η ανυπότακτη πραγματικότητα απαλλαγμένη από το κοινότοπο."
Μαλβίνα Κάραλη
____________________

"Μασάω λαίμαργα το καιρό
κι όλο σε περιμένω"

Γιάννης Κοντός

στο ψάξιμο

"Νύχτωσε πάλι
Η μέρα που ήταν να 'ρθει σήμερα τι απέγινε;"

Γιάννης Αγγελάκας
____________________

"Έχω ζήσει τόση πολύ βουβαμάρα εδώ μέσα, που για μένα τα γράμματα παίζανε το ρόλο συζήτησης. Μετά κατάφερα να κουβεντιάζω ολομόναχη."
Ιωάννα Καρυστιάνη
"Κανείς να μη μάθει πώς ζήσαμε,
κανείς να μην ξέρει από πού ερχόμαστε και, προπαντός,
κανείς να μη μάθει ποτέ πώς πεθάναμε."

Γιώργος Χειμωνάς
____________________

"Είναι η περίληψη
των σιωπών μου που εκρήγνυται και φέγγω ολόκληρη
όταν λυπάμαι"

Στέλλα Βλαχογιάννη
____________________

"Η οικογένειά μας έπασχε
από μιαν ανίατη ασθένεια:τις αναμνήσεις"

Μάνος Ελευθερίου

όλο το σώμα μου συρτάρια

"Ζήσαμε πάντοτε αλλού και μόνον όταν κάποιος μας αγαπήσει
ερχόμαστε για λίγο."

Τάσος Λειβαδίτης
____________________

"πιάνομαι γερά από
τον τρόπο μου που έχω να σαρώνομαι"

Κική Δημουλά
____________________

"Κάθε φορά που σώζεται κάποιος συναντάει το παιδικό εαυτό του με τρύπες σ' ολόκληρο
το σώμα"

Χρήστος Βακαλόπουλος




followers