Content

Δευτέρα, Φεβρουαρίου 12, 2007

"and if you hate me, hate me, hate me, hate me so good"

Το πάρτυ μασκέ ήταν κάτι παραπάνω από αποθέωση. Τέτοιο σοκ που ως και τα βεγγαλικά των 12 δεν θα 'λεγαν τίποτα μπρος στην ταραχή. Τι ντύθηκες; Ξένος. Μάλιστα. Αυτή είναι η νέα μόδα. Υποκρίνεσαι τον ξένο, σαν τον γνωστό-άγνωστο που μπορεί να τον βλεφάριασες σε ανύποπτο χρόνο κι απλά ύστερα από καιρό και θελήματα μοίρας, η φάτσα του κάτι σου λέει αλλά δεν ξέρεις τι. Όμορφα, έτσι; "...γινόμαστε πάλι ξένοι, όπως ξένοι είμασταν". Εισπνοή-εκπνοή και ψυχραιμία. Πιάσε μια κορδέλα από το γαϊτανάκι κι άρχισε τους γύρους. Έλα, αφού δε ντρέπεσαι. Άμα είναι να υποκριθείς, να το κάνεις καλά. Δε σε χαλάει που γω δεν έχω μάσκα να φορώ στο καρναβάλι ετούτο, έτσι; Τί μουρμουράς; Α, περίφημα! Θα υποκριθώ κι εγώ τον ξένο! Όμως, τα σε κοιτώ που κοιτάς για να δω αν κοιτάς που κοιτώ, δε μου ταιριάζουν. Κάπου με μπερδεύουν και χάνω το ρόλο μου. Να κάνω ότι δε σε ξέρω ή ότι δε σε βλέπω; Είναι λέει όπως όταν περνάς σαν να μην περνάς για να δεις αν κοιτώ που τάχα μου δήθεν δεν κοιτάς. Μα σα να με κούρασε το τόσο ψέμα και παραλλογισμός. Αποστασιοποιούμαι από την καμουφλαρισμένη ψυχραιμία με τον αμήχανο βηματισμό, που έκανε την ψυχή μου να σφίγγεται από λύπη. Κοίτα με, αντέχω. Γελάω. Εσύ χτύπα κι άλλο, θα τ' αντέξω.

Άντε στα σπίτια μας, λοιπόν. Το σόου τελείωσε. Σουξεδιάρικο το πάρτυ σας μα οι ανθρώποι που χουν στα χέρια αγκαλιές, κι όχι δρεπάνια, κρύβουν τέτοια γλύκα όση και τα τρίγωνα Πανοράματος. Και φυσικά τους προτιμούμε.

(φωτο: Tom Chambers)

7 σπόροι:

Alkyoni says:
at: Δευτέρα, Φεβρουαρίου 12, 2007 4:52:00 μ.μ. είπε...

"Κοίτα με, αντέχω"...
πόσες φορές νομίζεις μπορεί κάποιος να το πει αυτό;;;
Κι έπειτα υπάρχει νομίζεις λόγος;;
Εξαιρετικό το κείμενό σου...
Αληθινό
καλή εβδομάδα να χεις

fuzzy burlesque says:
at: Δευτέρα, Φεβρουαρίου 12, 2007 11:12:00 μ.μ. είπε...

καθε μερα οι περισσοτεροι απο εμας "ξενοι" ντυνομαστε

ξενοι και "cool"

ισως περιμενουμε τον καρναβαλο για να ντυθουμε "ο πραγματικος εαυτος"

πολυβιος says:
at: Δευτέρα, Φεβρουαρίου 12, 2007 11:52:00 μ.μ. είπε...

"ξέρεις τί έχω κάνει εγώ για σένα?"

elix_geo says:
at: Τρίτη, Φεβρουαρίου 13, 2007 1:55:00 π.μ. είπε...

Τα θρύψαλα μιας μάσκας ποτέ δεν θα την ξαναφτιάξουν όπως ήταν.
Μη μου τη σπαζεις.
Μπορείς απλά να μου τη βγάλεις.

Ναι, υποκρίνομαι το γνωστό ξένο και θα κάνω τα γνωστά μου τερτίπια.
Ναι, σαν παιχνίδι, θα παίξω το ρόλο που έχει γραφτεί για μένα.
Το σενάριο το ίδιο, τα πρόσωπα τα ίδια, η σκηνοθεσία αλλάζει.

Η λύπη ίδια, το γέλιο ξένο, η αντοχή ως πότε;

παπαρούνα says:
at: Τρίτη, Φεβρουαρίου 13, 2007 12:22:00 μ.μ. είπε...

#αλκυόνη, εσωτερική ανάγκη, μάλλον να ειπωθεί, να το ακούσει το εγώ, να πάρει τα πάνω του. Εξαιρετικά είναι τα τρίγωνα Πανοράματος.:)

#φιούζυ, τότε μάλλον γι αυτό έχω πρόβλημα προσαρμογής με τους μασκοφόρους, γι αυτό μάλλον δεν μου αρέσουν οι απόκριες. Τονίζουν την υποκρισία που τονίζειτην απάθεια. Αν αφορμή ψάχνουμε για να βγει ο πραγματικός μας εαυτός, τότε πάλι στα λόγια μένουμε.


#πολύβιε, αφόρητο. Δρεπάνι που πέφτει πάνω σου είναι αυτή η ερώτηση. Όπως και το σ' αγαπώ, που κρύβει μέσα του μιαν ερώτηση, μια διευθέτηση λογαριασμών:"μ' αγαπάς;"

#έλιξ,κανεις δεν προκειται να σου βγάλει τη μάσκα. Μόνος σου να χεις τα κότσια να τη βγάζεις. Επίσης, το παιχνίδι δεν είναι γραμμένο από άλλους για σένα, εσύ το γράφεις, εσύ κουνάς τα πιόνια σου.:)

street spirit says:
at: Τετάρτη, Φεβρουαρίου 14, 2007 2:41:00 μ.μ. είπε...

είναι υπέροχα τα τρίγωνα Πανοράματος, απόκριες ίσως είναι οι μέρες που είμαστε αυτοί που είμαστε χωρίς τις μάσκες που φοράμε όλο τον χρόνο

παπαρούνα says:
at: Τετάρτη, Φεβρουαρίου 14, 2007 3:13:00 μ.μ. είπε...

every coin has two sides...

φιλί και με μια χαψιά το τρίγωνο:Ρ

Η φωτογραφία μου
Επέλεξα επίτηδες την οδό Μαυροματαίων, για να ξορκίζω την έκφραση "μαύρα μάτια κάναμε να σε δούμε"... Γ.Ξανθούλης
"ο σουρεαλισμός αποδεικνύει ότι το υπερπραγματικό είναι η ίδια η ανυπότακτη πραγματικότητα απαλλαγμένη από το κοινότοπο."
Μαλβίνα Κάραλη
____________________

"Μασάω λαίμαργα το καιρό
κι όλο σε περιμένω"

Γιάννης Κοντός

στο ψάξιμο

"Νύχτωσε πάλι
Η μέρα που ήταν να 'ρθει σήμερα τι απέγινε;"

Γιάννης Αγγελάκας
____________________

"Έχω ζήσει τόση πολύ βουβαμάρα εδώ μέσα, που για μένα τα γράμματα παίζανε το ρόλο συζήτησης. Μετά κατάφερα να κουβεντιάζω ολομόναχη."
Ιωάννα Καρυστιάνη
"Κανείς να μη μάθει πώς ζήσαμε,
κανείς να μην ξέρει από πού ερχόμαστε και, προπαντός,
κανείς να μη μάθει ποτέ πώς πεθάναμε."

Γιώργος Χειμωνάς
____________________

"Είναι η περίληψη
των σιωπών μου που εκρήγνυται και φέγγω ολόκληρη
όταν λυπάμαι"

Στέλλα Βλαχογιάννη
____________________

"Η οικογένειά μας έπασχε
από μιαν ανίατη ασθένεια:τις αναμνήσεις"

Μάνος Ελευθερίου

όλο το σώμα μου συρτάρια

"Ζήσαμε πάντοτε αλλού και μόνον όταν κάποιος μας αγαπήσει
ερχόμαστε για λίγο."

Τάσος Λειβαδίτης
____________________

"πιάνομαι γερά από
τον τρόπο μου που έχω να σαρώνομαι"

Κική Δημουλά
____________________

"Κάθε φορά που σώζεται κάποιος συναντάει το παιδικό εαυτό του με τρύπες σ' ολόκληρο
το σώμα"

Χρήστος Βακαλόπουλος




followers