Οι μέρες δεν είναι ξεκάθαρες, ένας αγέρας μπερμπάντης τριγυρίζει από μπαλκόνι σε μπαλκόνι και μου πειράζει τα γιασεμιά. "Σταμάτα επιτέλους", του φωνάζω, "δεν τα λυπάσαι;", και με κάτι τέτοια σκερτσάκια τον παίρνουν τα ζουμιά και δεν κουνιέται φύλλο κι ύστερα από λίγο πιάνει καύσωνας. Ουφ! Ζέστη με το κιλό, λοιπόν, να κολλά στο δέρμα, στα έπιπλα της μάνας μου, και τα μάρμαρα να αχνίζουν.Όλα τα πράματα έχουν το κόστος τους. Κι εσύ οφείλεις να διαλέγεις πάντα ένα δρόμο. Αν είσαι από αυτές τις ράτσες που προσπαθούν να διαλέξουν δυο μονοπάτια ταυτόχρονα και τεχνιέντως, καταλήγουν με δυο πρόσωπα, καλό μου, που κανένα από τα δυο δεν είναι όμορφο γιατί δεν είναι το δικό τους. Βέβαια αυτή σου η επιλογή διαδρομής δεν είναι αμιγώς δικιά σου. Έχει προκαθοριστεί από άλλες επιλογές, από άλλες ιστορίες που η μια πλέκει την άλλη με σταυροβελονιές, έτσι που όλα αυτά να έχουνε γίνει πλυντήριο μες στο κεφαλάκι σου και συ να μη θυμάσαι πού είναι καταχωνιασμένη η αρχή του νήματος. Για το τέλος δεν το συζητάμε, είναι μακριά ακόμα. Ακόμα και οι επιπτώσεις αυτών των επιλογών σου αχνοφαίνονται μοναχά στο τοπίο, ποτέ δεν ξεχωρίζουν, ούτε καν το περίγραμμα δεν θα διακρίνεις.
Κι όλα αυτά γιατί ο τρόπος που θωρείς τη ζωή σου είναι θέμα ψυχοσύνθεσης. Ποτήρια του κρασιού μισογεμάτα ή μισοάδεια κτλ κτλ
Ουφ! Πήξαμε στα σημαινόμενα πάλι.
