(joan alinda)

Χαζεύω με μάτια ζόμπι μπλε μπάρες να γεμίζουν, προγράμματα να κάνουν μοναχά τους installation, άλλα να με παρακαλάνε για activation, κι ένα σκάννερ να μη δουλεύει. Ντεντλάινς κλείνουν, μάτια ανοίγουν από τις 7 και χώνονται στο ασανσέρ πασαλειμμένα με αρώματα και σκιές. Η εθνική ετούτες εδώ τις μέρες μοιάζει μ' αδιέξοδο. Πας κι έρχεσαι μα ο παράδεισος εξισορροπείται με την κόλαση. Όπου κι αν κρυφτώ, θα με βρούνε. Οι σκέψεις. Σα μια μαζοχιστική τάση να σε δέρνει για να δεις αυγουστιάτικα "Το γόνατο της Κλαίρης" και ο πρωταγωνιστής να σου θυμίζει έντονα τον Καλογιάννη στα νιάτα του. Κι αντί να προβληματιστείς με κουλτουρέ ερωτήματα τύπου: "Τί το διαφορετικό είχε το γόνατο της Κλαίρης απ' το δικό μου κι έγινε ταινία;", παλεύεις να θυμηθείς επιτυχίες του Καλογιάννη και το μόνο που σου έρχεται στο μνημονικό είναι τα ντελικάτα γένια του. Η επόμενη σκηνή σε βρίσκει ξημερώματα στο μπαλκόνι να πίνεις Tia Maria διαλυμένη σε λεμονίτα και να αναλύετε δεξιώσεις γάμου με νταούλια και καλαματιανούς. Έπειτα τη σειρά παίρνουν οι γαμημένες οι οπισθοπορίες με γωνία σε φερέλπιδα παρκάκια με εξέδρες και καλώδια για ομιλίες υποψήφιων δημάρχων. Και πρέπει να είσαι παράλληλα του πεζοδρομίου γιατί κάθε κίνηση είναι οριστική και δεν έχεις δικαίωμα αλλαγής πλεύσης. Μόνο εκεί;

Στο τέλος, για να ολοκληρωθεί το σετ, βλέπω κι εσένα με τα θεόρατα μάτια σαν παραθυρόφυλλα και με πιάνουν οι κυκλοθυμίες.

Σε βρίζω, σ' εκνευρίζω, εκνευρίζομαι κι εγώ, κι όταν κουραστώ σου κάνω νάζια.

Κι εσύ μένεις απορημένος με τη χειροβομβίδα έτοιμη για καινούργιο γύρο.

Διαβάστε περισσότερα »

Είδα έναν άνδρα να πέφτει

είδα έναν άνδρα να πέφτει
...να πέφτει

Είδα έναν άνδρα να πέφτει
είδα έναν άνδρα να πέφτει
...να

π έ φ τ ε ι

Είδα έναν άνδρα να πέφτει.

Όμως δεν πρόλαβα να κάνω ευχή,
δεν πρόλαβα να κάνω ευχή.

Γ.Α.

Διαβάστε περισσότερα »

Τέλος εποχής. Ωραία. Αλλά ποιας εποχής; Της καλής, της κακής ή της άσχημης; Και τί έρχεται τώρα; Αλλάζουν τα τετραγωνικά του μυαλού σου όταν έχεις να παλέψεις μ' αποστάσεις; Και πόση αντοχή έχουν οι αρτηρίες σου; "Και τί να πεις σε δυο κουβέντες της στιγμής;". Και "πόσο μελό να γίνω ακόμα;" . Και γιατί στις ειδήσεις χαζοχαίρονται με τις φωτιές που χουν θέματα ν' ασχολούνται μέσα σ' αυτό το τέλος εποχής; Και γιατί τα ζώδια βγαίνουν πάντα, μα πάντα λάθος; Μήπως φταίει ο ωροσκόπος που βαριέμαι να βρω; Μήπως η έκλειψη της σελήνης; Και γιατί η Ομόνοια είναι τόσο βρώμικη τον Αύγουστο; Και οι παρανοϊκοί σ' αυτόν τον κόσμο τον έρμο πώς πληθαίνουν κι αυξάνονται με τόσο τρελά γκάζια; Και γιατί ο Νίτσε έλεγε πως το βάθος των πραγμάτων είναι στην επιφάνειά τους; Γιατί δεν το χω βρει ακόμα; Και ποιος κάθεται να δει πρωϊνιάτικα ηλίθια σήριαλ μιας βαρεμένης Άννας...κάτι με τίτλο: "Επαφή;". Κι εσύ πού να είσαι; Και πώς ξεγελάς το νου; Τί πατέντες άραγες να υπάρχουν; "...δε μπορεί θα το νοιώσανε κι άλλοι".

Έπειτα με την ζέστη να σε εξατμίζει,ξεστομίζεις μια κοινοτυπία τύπου "τα πάντα για καλό" και πετάς τα τσόφλια χιλιάδων αναπάντητων ερωτήσεων απ' το μπαλκόνι.

Διαβάστε περισσότερα »

(Oskeren)

και μόνο αυτά που πέρασες θα μείνουν"

( το πιανάκι πάλι μοναχό του γδέρνεται, ξεκουρδίσματα κι ανησυχίες)

Διαβάστε περισσότερα »

(Martin Vallin)

Κουρτίνες και υφάσματα που σέρνει ο αγέρας. Μετράω τις πτυχές και τα κύματα. Ζαλίζομαι. Νυχτόσπιτο πήχτρα από φόβους και δάκρυα. Εκρήξεις αχνίζουν με τις καυτές λάβες να τρέχουν και την Τάνια για σημαία. Ζωές θα τσουλήσουν και θα ξεφλουδίσουν, ζούλα στη ζούλα ρυτίδες- παρενθέσεις θα γεμίσουν τα στόματα, μάτια θα χαθούνε μέσα σε πηγάδια, και η μόνη μας καταγραφή θα είναι η απόσταση. Κοινές θύμησες ζωσμένες στο παρελθόν, με μέλλον απροσδιόριστο. "ίσως να ξανάρθεις". Ο χρόνος που διαστέλλεται κι απλώνεται σαν κολλώδες υγρό στα χέρια και στην πλάτη, με βαραίνει.
Και η σιωπή εδώ κι ένα κάρο φεγγάρια πεύτει πάνω μου και με σκοτώνει.

Διαβάστε περισσότερα »

"that' s my soul up there"

Διαβάστε περισσότερα »

Οι πόλεις κι ο ουρανός

'Οποιος φτάνει στη Θέκλα, λίγα πράγματα βλέπει απο την πόλη, πίσω απ' τους σανιδένιους φράχτες, τα παραπετάσματα από λινάτσα, τις σκαλωσιές, τις μεταλλικές αρματωσιές, τις ξύλινες γέφυρες που κρέμονται με σχοινιά ή στηρίζονται σε τρίποδα, τις ανεμόσκαλες, τους καλωδιοφόρους στύλους.
Στην ερώτηση: -''Γιατί η ανοικοδόμηση της Θέκλας συνεχίζεται τόσο καιρό''; οι κάτοικοι χωρίς να σταματήσουν να υψώνουν ξερολιθιές, να ζυγιάζουν νήματα της σταθμης, να κουνάνε πάνω κάτω μακριές βούρτσες, απαντούν: - ''Για να μην μπορεί ν' αρχίσει η καταστροφή''. Και στην ερώτηση αν φοβούνται μήπως μόλις βγάλουν τις σκαλωσιές η πόλη αρχίσει να τρίζει και να σωριάζεται σε συντρίμμια, προσθέτουν γρήγορα, με χαμηλή φωνή: ''Όχι μόνο η πόλη''.
Αν ανικανοποίητος απ' τις απαντήσεις, κολλήσεις το μάτι σου στις χαραμάδες μιάς ξύλινης περίφραξης, βλέπεις γερανούς να σηκώνουν άλλους γερανούς, σκαλωσιές ν' αγκαλιάζουν άλλες σκαλωσιές, δοκάρια να στηρίζουν άλλα δοκάρια.
-"Τί νόημα έχει το χτίσιμό σας''; Ρωτάς. ''Ποιός είναι ο σκοπός μιας πόλης σε συνεχή ανοικοδόμηση αν όχι μιά πόλη; Πού είναι το σχέδιο που ακολουθείτε, η μελέτη'';
-"Θα στο δείξουμε μόλις τελειώσει η εργάσιμη μέρα, τώρα δεν μπορούμε να διακόψουμε'', απαντούν.
Η δουλειά σταματάει με το ηλιοβασίλεμα. Η νύχτα πέφτει στο εργοτάξιο. Είναι μιά νύχτα γεμάτη άστρα.
-''Να η μελέτη'', λένε.

Ίταλο Καλβίνο- Οι Αόρατες Πόλεις (αποσπάσματα)

Διαβάστε περισσότερα »

Χιλιόμετρα πάνω σε ρόδες κι αφήνω το χέρι έξω απ' το παράθυρο να το σπρώχνουν οι ριπές του αέρα. Τοπία που αλλάζουν με αργούς ρυθμούς. Δεκαετίες ολάκερες γδέρνουνε τις γειτονιές μα κείνες μένουν απαράλλαχτες. Μια κασέτα γραμμένη σ' ανύποπτο χρόνο με επιτυχίες του Κατσαρού και τη Μαρινέλλα να ψάχνει για άντρα καπετάνιο. Παππούδες μας κοιτάνε με μισό μάτι και κιλά πρεσβιωπίας. Κάνω πως γελάω, μα οι αποχαιρετισμοί με κάνουν άτσαλη. Παιδάκια αγκομαχούνε πάνω σ' ασφαλτοστρωμένους δρόμους, ενώ εμείς δέκα χρόνια πριν οργώναμε τούτα εδώ τα χώματα και οι γάμπες γεμίζανε λάσπες. Η θάλασσα τ' απόγεμα αγριεύει απότομα. Μού θυμίζει τον εαυτό μου. Αγέρας τής φουσκώνει τα κύματα, πιέζει τα αλάτια να βγουν στις πέτρες.

Ή στα μάγουλα.

Κι έτσι, έχουμε τον Αύγουστο στα δάχτυλα και το μυαλό σε κούρσες. Βοστώνη- Αθήνα, Αθήνα- Βοστώνη. Μίλια μακριά. Πολλά μίλια. Σαν τα 500 miles του Cave; Πόσα τραγούδια χώρεσαν αυτήν την πόλη;

Λύκος ρωτούσε τα βράδια γιατί δε μιλώ, μα εγώ μετρούσα τα χαζά, παιδικά άστρα. Ώσπου να φύγεις, πόσα θα πέσουν πάνω μας; Λίγη αστρόσκονη για τις βαλίτσες, βρε.

Φεύγεις, λοιπόν, με τα πρώτα σταφύλια

κι επιστρέφεις στα μανταρίνια του Δεκέμβρη.

"If you miss the train I' m on you will know that I am gone
You can hear the whistle blow a hundred miles."

Διαβάστε περισσότερα »

Η μάνα του, εικόνα δίχως ήχο, συγκέντρωσε πάνω στο τραπέζι τις φωτογραφίες του σπιτιού, δεκατέσσερις, ορεσίβιοι τουρκομάχοι προπάτορες και αμερικάνοι πρυτάνεις, αποκορωνιώτικο λόμπι και Χάρβαρντ σε συμπαντικό εναγκαλισμό, κάθισε στο σκαμνί και τις έπαιρνε στα χέρια μία προς μία. Δε χρειαζόταν τη θολή της όραση, τις πασπάτευε, με τα τσαλακωμένα της δάχτυλα περπατούσε ένα γύρο την κορνίζα, ίσιωνε τις ακορνίζωτες, έξυνε με το νύχι τα μυγοφτυσίματα, τις μύριζε, τις ζύγιζε, δεν είχε πλέον αμφιβολία ποιος ήταν ο κάθε εικονιζόμενος.

Άλλους τους ακουμπούσε στην καρδιά της κι άλλους, ασυμφιλίωτη, τους αγρίευε με μια χειρονομία ή ένα πέρα δώθε του κεφαλιού. Φιλοσυγγενής και θεόληπτη, έπαιρνε από όλους τις δαχτυλιές και τις σκόνες, από τους πεθαμένους μες στις μεγάλες κορνίζες με το μαύρο μαντίλι που μάζεψε από τη ράχη της καρέκλας, από τους ζωντανούς με την ανάποδη του στριφώματος της νυχτικιάς.

Κουστούμι στο χώμα- Ιωάννα Καρυστιάνη

Διαβάστε περισσότερα »

Στον τόπο που βρίσκομαι η θάλασσα γιόμισε με βροχοστάλες και τα τζιτζίκια κάνουν τσουλήθρα στα κλαδιά, μπας και βρουν φύλλα, να μη βρέχονται. Μύρισε χώμα κι ανατρίχιασε η γη. Σύμφωνα με τα μηναλλάγια σήμερα είναι Οκτώβρης. Ευτυχώς όμως κατά τ' απομεσήμερο τόξα ουράνια και φωσφοριζέ ξεδιπλώνονται, παντρεύουν τα βουνά, θροΐζουν κάπως οι ελπίδες για ένα χειμώνα ελαφρύ και ήσυχο. Ελπίδες, σκέφτομαι μετά, ουσιαστικό που ποτέ δε με έπεισε η ουσία του. Η αισιοδοξία έχει άλλες βάσεις. Κι ας την μπογιατίζει η μελαγχολία.

Η ζήση εδώ δεν είναι κάτι εύκολο. Τ' απογέματα η εκκλησίτσα πλημμυρίζει από γιαγιάδες με μαύρες παντόφλες και μαύρα τσεμπέρια, κρατάνε το κεράκι και ψέλνουν σιγά, εισπνέοντας λιβάνι. Έπειτα φιλούν το χέρι του παπά και κατηφορίζουν δυο δυο σκεπτόμενες τις έγνοιες...δουλειές σπιτιού, μαγειρέματα, πότισμα του κήπου και το καφεδάκι των 7 στο μπαλκόνι μαζί με τη γειτόνισσα...

"Έριξες άγκυρα σαν όλες τις φρεγάδες

ξέσπασε θύελλα απ' τον τρελό νοτιά

σε ουράνιο τόξο που μπερδεύτηκε στις λάσπες

αναζητούσες μια καινούρια πυρκαγιά"

Διαβάστε περισσότερα »

Στην καλύτερη των περιπτώσεων, η Πέρλα θα είχε παρατήσει το Δέλιο. Θα είχε μπουχτίσει από αυτήν την εναλλαγή της μέρας-παραμέρας. Θα είχε βαρεθεί να τον ακούει να της λέει "Σ' αγαπώ, μα πρέπει να φύγω", όταν έφταναν τα δύσκολα στη στεριά τον Δέλιο τον έπαιρναν τα κύματα, και πόσο ν' αντέξει να τον περιμένει να γεμίσει τα αυτιά της με αγάπες και βυθό; Θα είχε ρίξει μαύρη πέτρα, θα είχε βρει έναν ψαρά, αληθινό ψαρά με δύχτια και πετονιές, και θα τον παντρευότανε. Θα τρώγανε 3 φορές τη βδομάδα ψάρι και καλαμαράκια και θα είχανε 4 παιδιά. Η Πέρλα κάθε Σάββατο θα έκανε γενική καθαριότητα σε όλο το θαλασσόσπιτο και τα βράδια με βροχή θα ξενυχτούσε όταν ο άντρας της θα πήγαινε για πυροφάνι και καντήλα. Κάποια απομεσήμερα του Ιούλη που ο Μορφέας θα την είχε στις αγκάλες του και τα τζιτζίκια θα ψάχνανε για ταίρια, θα βλεπε τον Δέλιο να κολυμπά στα ανοιχτά και θα ξυπνούσε μες στα αλάτια. Οι υπόλοιποι του χωριού θα την έπαιρναν για αλλοπαρμένη, μα θα ήταν καλή μάνα και γι αυτό σκασίλα της.

Στη θάλασσα δεν θα ξανακατέβαινε, θα την έβλεπε μονάχα από μακριά και θα νόμιζε πως δελφίνια στριμωχνόντουσαν στα μάτια της.

Στην καλύτερη των περιπτώσεων.

Διαβάστε περισσότερα »

Υπάρχει μια ηλικία λίγο πάνω απ' τα 10 και αρκετά πιο κάτω από τα 20 όπου τα βλέπεις όλα σαν ένα απέραντο λούνα παρκ. Γελάς πολύ, τρως πατάτες τηγανητές με μπόλικο αλάτι και κάνεις αστεία χορευτικά. Ο χοντρούλης Έρωτας δεν σε έχει πλακώσει ακόμα κι έτσι με τους συμμαθητές κυνηγιέστε σαν τα κατσίκια στα διαλείμματα. Στην τάξη κοροϊδεύετε τους καθηγητές, την θρησκευτικού με τα μαλλιά πιασμένα σαν κιοφτές, τον μαθηματικό που είναι στρουμπουλός μα γλυκούλης, και την στριμμένη την Αρχαίου. Και είναι νίκη να είσαι έξω απ' το σπίτι μετά τις 12. Και είναι χαρά να μπαίνεις με φίλους μέσα στο λεωφορείο και να το κάνετε άνω κάτω με τις τσιρίδες σας. Στην πρόσοψη του κινητού φωτογραφίες συγκροτημάτων, οι πρώτοι δίσκοι, οι αφίσες στο δωμάτιο, τα ατημέλητα μαλλιά, το μολύβι στα τσίνορα δίχως να σε δει η μαμά, τα δαχτυλιδάκια από το Μοναστηράκι και χέρια που γρατζουνάνε κιθάρες κι ονειρεύονται πως είναι ο Keith Richards.
Υπάρχει μια ηλικία που τα βλέπεις όλα σαν ένα απέραντο λούνα παρκ...

αλλά δεν είναι για όλους

(η φώτο ανήκει στην Sarah K. Bierman)

Διαβάστε περισσότερα »