Content

Τετάρτη, Νοεμβρίου 09, 2005

"θα 'ρθούνε μέρες πιο γλυκές"

Η Τάνια τρέμει: "υπάρχουν κι άτομα που γίνονται κομμάτια" .
Λοιπόν, μάθε το επιτέλους πώς όλοι μας γινόμαστε κομμάτια. Είτε δυο είτε χίλια δυο δεν έχει καμία σημασία. Άρα, μη γίνεσαι εγωκεντρικός μεταξοσκώληκας. Εσυ θα σέρνεσαι μέσα σε χαλασμένα κουκούλια. Οι πεταλούδες σκαλίζουν τα φτερά τους με πόνο κι επιμονή. Μοναδικός σκοπός : το κάλλος. Με δικό τους τσαμπουκά, και δυο τρία χαμόγελα αποτυπωμένα στα τοιχώματα της μνήμης, θα πάρουν σέλοτεϊπ για να κολλήσουν την κορνίζα τους και τα τσαλακωμένα ραντάρ τους. Αισιόδοξο μηνυματάκι για απόψε, έτσι;
Έχω σκοντάψει πολλάκις στη ζωή μου, όπως όλοι μας. Έχω κάνει απίστευτα λάθη, όπως όλοι μας. Χρόνια και χρόνια γύρναγα στα μέσα μου, ψηλαφούσα και μέτραγα τις αρτηρίες μου. Πάλευα να βρω τι στο καλό συμβαίνει και δυσκολεύομαι τόσο να προσαρμοστώ σε κάποιες καταστάσεις που με χτυπούσαν κατακούτελα. Όπως όλοι μας, βέβαια. Κάθε φορά μ' έβρισκα να θρονιάζομαι στα μάρμαρα, στον τέταρτο όροφο μιας πολυκατοικίας κάπου στην Αθήνα, να κοιτώ το φεγγάρι, τις κεραίες, τον παππού απέναντι και να αρχίζω επί ματαίω τις γεωμετρίες. Να μπορέσω να βρω τι είναι αυτό που με δυσανασχετεί και να τ' αλλάξω. Όπως όλοι μας. Βρήκα λίγους φίλους να αρέσκονται πραγματικά στον απαίσιο γραφικό μου χαρακτήρα, και έτσι τα χρόνια περνούν. Δε κλαίω τόσο συχνά. Τα αφήνω να μαζεύονται και όταν ξεχειλίσει η κανάτα από ασήμαντες αφορμές, σπαρταρώ σαν ηλίθιο ψάρι που δεν αντιλήφθηκε ακόμα πως βρέθηκε μέσα στο καφάσι του ψαρά. Όπως όλοι μας. Δεν είμαι δυνατός άνθρωπος. Ούτε έχω τη λύση στο πουγκί μου. Μα συνεχίζω να προχωράω κι ας καταλήξω ένα τίποτα. Όπως όλοι μας.
Γιατί δεν έχουμε άλλη επιλογή, ανθρωπάκι μου!

υ.γ. Τελικά, είδα το ψέμα σου κι αηδίασα. Φτηνή περσόνα μ' ακριβά φτιασιδωμένα προσωπεία.
Τώρα τέλος.

14 σπόροι:

archive says:
at: Τετάρτη, Νοεμβρίου 09, 2005 2:13:00 π.μ. είπε...

Θα΄ρθουνε,θα΄ρθουνε.

scorpina says:
at: Τετάρτη, Νοεμβρίου 09, 2005 9:23:00 π.μ. είπε...

Είναι απίστευτο το πως μέσα από τα τελευταία σου κείμενα περιγράφεις αυτά που θα ήθελα να πω, αλλά δε βρίσκω λόγια.

Είμαι άθλια σ' αυτού του έιδους την έκφραση.

Σ' ευχαριστώ που γράφεις εσυ για μένα....

scorpina says:
at: Τετάρτη, Νοεμβρίου 09, 2005 9:24:00 π.μ. είπε...

......Να ρωτήσω?

mail έχεις?

Αδαής says:
at: Τετάρτη, Νοεμβρίου 09, 2005 9:49:00 π.μ. είπε...

tha simfwnisw me ti scorpina. to keimeno auto leei polla kai gia mena. kai na me sigxwreis gia ta greeklish alla distixws den exw alli epilogi

mindstripper says:
at: Τετάρτη, Νοεμβρίου 09, 2005 3:18:00 μ.μ. είπε...

Πολύ δυνατό κείμενο. Πάρα πολύ.
Eγώ πέρασα να πω ένα "ευχαριστώ". Όπως όλοι μας. ;-)

The girl downstairs
at: Τετάρτη, Νοεμβρίου 09, 2005 4:46:00 μ.μ. είπε...

Γιατί πρέπει να αγωνιστούμε σε αυτή την κοινωνία να παραμείνουμε άνθρωποι.
Όλοι μας.
Γιατί πρέπει να παραμείνουμε γνήσιοι.
Γιατί κάθε μέρα είμαστε «καινούριοι» και τόσο «παλιοί» ταυτόχρονα.
Γιατί αν ξεχάσουμε να πονάμε, να γελάμε, να σκεφτόμαστε, να ονειροπολούμε, να κλαίμε, να μουρμουράμε, να σιγοτραγουδάμε, να χοροπηδάμε, να παρατηρούμε, να οργιζόμαστε, να φωνάζουμε, να διορθώνουμε, να σερνόμαστε, να χανόμαστε?να κοιτάμε τον άλλο στα μάτια.
Ίσως θα πρέπει να αναρωτηθούμε αν υπάρχουμε. Ή ήμαστε απλά «αποστειρωμένοι», συμβιβασμένοι, κρυμμένοι πίσω από το φόβο των «έντονων» συναισθημάτων μας.
Απ’ την άλλη μπορεί να κάνω και λάθος.

Μου δίνεις οξυγόνο με την ανάσα σου? καιρό τώρα.

z43k0 says:
at: Πέμπτη, Νοεμβρίου 10, 2005 4:23:00 π.μ. είπε...

Ένας φίλος είχε πει "η απελπισία είναι μεγάλη αμαρτία", από όπου και αν πηγάζει. Τα βάσανα του σήμερα, αύριο θα είναι μικρές ενοχλήσεις και σε λίγο καιρό αμυδρές ουλές. Αν δεν τις ψάξεις, ούτε που θα θυμάσαι πως είναι εκεί. Είμστε φτιαγμένοι για να προχωράμε, no matter what και να θάβουμε το παρελθόν πριν μας θάψει αυτό. Αυτό καρφώθηκε στο μυαλό μου στη ν τελευταία πρόταση.
Όμορφο κείμενο... γεννάει σκέψεις.

παπαρούνα says:
at: Πέμπτη, Νοεμβρίου 10, 2005 10:31:00 π.μ. είπε...

Δε ξέρω τί να πω...
Να στε καλά.
Νομίζω ότι όλοι μέσα μας έχουμε την ίδια απάντηση. Να προχωράμε και να προχωράμε...
Τα λεγε και ο Περίδης σ' ένα του τραγούδι: "εφτά φορές να πεύτεις, να σηκώνεσαι οκτώ"

brainsick says:
at: Πέμπτη, Νοεμβρίου 10, 2005 2:16:00 μ.μ. είπε...

Kαρικατούρες,άνθρωποι με δανεισμένη ψυχή,άπνοοι,μακάρι να τρώγαν μόνο αόριστο χρόνο,δυστυχώς αναλίσκουν πολύτιμες στιγμές δικές μας....

παπαρούνα says:
at: Πέμπτη, Νοεμβρίου 10, 2005 9:12:00 μ.μ. είπε...

Θέλουμε και τις αναλίσκουν...
Η αλήθεια είναι πάντα κάπου στη μέση, αγαπητέ.:)

brainsick says:
at: Παρασκευή, Νοεμβρίου 11, 2005 12:45:00 μ.μ. είπε...

Γνώμη μου είναι πως η αλήθεια ποτέ δεν είναι στη μέση,η αλήθεια κρύβεται στα όρια, απλώς ίσως βιώνουμε ξεχωριστές αλήθειες...:)

brainsick says:
at: Παρασκευή, Νοεμβρίου 11, 2005 12:58:00 μ.μ. είπε...

Διευκρύνιση:To "βιώνουμε ξεχωριστές αλήθειες" δεν άπτεται των δύο μας, αφορά την προσωπική υποκειμενική αλήθεια του καθενός....

παπαρούνα says:
at: Σάββατο, Νοεμβρίου 12, 2005 12:08:00 π.μ. είπε...

Καταλαβαίνω τί θες να πεις, και συμφωνώ. Απλά στην προκειμένη, περί πολύτιμων στιγμών, ευθυνόμαστε και μεις κατά ένα σημαντικό μέρος που παρασυρόμαστε. Άσε που και οι "πολύτιμες στιγμές" είναι κάτι πολύ σχετικό. Κάθε τί στη ζωή είναι εμπειρία/γνώση για το μέλλον και συνεπώς πολύτιμο...:)

nikitas says:
at: Σάββατο, Νοεμβρίου 12, 2005 1:54:00 μ.μ. είπε...

grafeis toso omorfa
alithina

metaksoskolikas eisai
petalouda pano s ena sinnefo

kapote alpizo na se gnoriso

:)

Η φωτογραφία μου
Επέλεξα επίτηδες την οδό Μαυροματαίων, για να ξορκίζω την έκφραση "μαύρα μάτια κάναμε να σε δούμε"... Γ.Ξανθούλης
"ο σουρεαλισμός αποδεικνύει ότι το υπερπραγματικό είναι η ίδια η ανυπότακτη πραγματικότητα απαλλαγμένη από το κοινότοπο."
Μαλβίνα Κάραλη
____________________

"Μασάω λαίμαργα το καιρό
κι όλο σε περιμένω"

Γιάννης Κοντός

στο ψάξιμο

"Νύχτωσε πάλι
Η μέρα που ήταν να 'ρθει σήμερα τι απέγινε;"

Γιάννης Αγγελάκας
____________________

"Έχω ζήσει τόση πολύ βουβαμάρα εδώ μέσα, που για μένα τα γράμματα παίζανε το ρόλο συζήτησης. Μετά κατάφερα να κουβεντιάζω ολομόναχη."
Ιωάννα Καρυστιάνη
"Κανείς να μη μάθει πώς ζήσαμε,
κανείς να μην ξέρει από πού ερχόμαστε και, προπαντός,
κανείς να μη μάθει ποτέ πώς πεθάναμε."

Γιώργος Χειμωνάς
____________________

"Είναι η περίληψη
των σιωπών μου που εκρήγνυται και φέγγω ολόκληρη
όταν λυπάμαι"

Στέλλα Βλαχογιάννη
____________________

"Η οικογένειά μας έπασχε
από μιαν ανίατη ασθένεια:τις αναμνήσεις"

Μάνος Ελευθερίου

όλο το σώμα μου συρτάρια

"Ζήσαμε πάντοτε αλλού και μόνον όταν κάποιος μας αγαπήσει
ερχόμαστε για λίγο."

Τάσος Λειβαδίτης
____________________

"πιάνομαι γερά από
τον τρόπο μου που έχω να σαρώνομαι"

Κική Δημουλά
____________________

"Κάθε φορά που σώζεται κάποιος συναντάει το παιδικό εαυτό του με τρύπες σ' ολόκληρο
το σώμα"

Χρήστος Βακαλόπουλος




followers