(Κώστας Ντίος)

Σκούρο μπλέ το σεντόνι, κάτι κηλίδες αλατιού και στο στόμα κρεμασμένες χίλιες άγκυρες. Καράβι που βούλιαξα, μύριζε σκουριά, καβούρια τσίμπαγαν τα γόνατα, δεν ένοιωθα, σε ξένη θάλασσα πια, αλληνής η θάλασσα, αλληνής τα σκούρα μπλέ σεντόνια, το κύμα ανέβαινε ως στο κεφάλι κι έπειτα πάλι πίσω.

Πέρασαν δέκα μέρες έτσι, μ' έπινε η θάλασσα τα βράδια, και το πρωί -κρυφά- έβγαζα από πάνω μου τα φύκια.

Ξήλωνα τα παράσημα• τα λόγια σου που σάπισαν.

Διαβάστε περισσότερα »

Εκείνο το βλέμμα λάβα που μετά από καιρό γίνεται λάμα. Ποιο φεγγάρι γύρισε και είδα το άλλο πρόσωπό σου;

Μοιάζει αργά να φεύγει ο καιρός, φίδι που σέρνεται, μα κάποια στιγμή ορμά πάνω σου και σε δαγκώνει.
Μαύρα τα χείλη που μ' άφησες και μια σφαίρα να σφηνώνεται στο στέρνο. Μπαίνει το κρύο στα τοιχώματα και νοιώθω τη σιωπή να με στοιχειώνει.
Πάλευα να κρατηθώ απ΄τις λακούβες των χεριών σου και συ μ' έσπρωχνες.

Η τραμπάλα των σχέσεων ξεβίδωτη. Δίπολα άρρεν και θύλη, άλλα πρίσματα ο καθείς, στριμώχνομαι στο πρίσμα σου και η αδιαφορία σου με τσιγκλάει. Σύνοψις: πίκρα, γένους θυληκού.
Η τραμπάλα των σχέσεων ξεβίδωτη.
Κάποτε πέφτεις και ματώνεις.

-ο τίτλος είναι λόγια απ' την θεατρική παράσταση και το βιβλίο "Ο κ. Επισκοπάκης"-

Διαβάστε περισσότερα »