Κυριακή των Βαίων

Μια άνοιξη που σφαδάζει πάνω στα κάγκελα του μπαλκονιού. Ήλιος που δαγκώνει μάτια. Μάτια που δαγκώνουν άλλα μάτια. Κανείς δε βγαίνει ζωντανός από τα ντέρτια του καιρού. Αίματα σιγοβράζουν κάτω από το χώμα. Κάποια στιγμή η φλέβα σπάει και γεμίζει ο τόπος παπαρούνες.
Στα στενά της Κυψέλης, μπλέκομαι στις λαϊκές, πάω να παρκάρω και μια γιαγιά σαν τρόφιμος ψυχιατρείου με κοιτάει παραπονεμένα. Τρομάζω και φεύγω. Δεν ξέρω πώς να ξεκινήσω με το κομμάτι της βοήθειας. Γι αυτό.
Η Τάνια πάνω στη σκηνή των Εξαρχείων γδέρνει μπράτσα και αισθήματα. Φεύγεις με την πληγή ορθάνοιχτη. Ύστερα έρχονται μ’ ένα ποδήλατο τα καινούργια τραγούδια της Βιτάλη, και βιβλία κι άλλα βιβλία. Το «Εγχειρίδιο Βλακείας» του Χαριτόπουλου δε μ’ έμαθε να ‘μαι λιγότερο βλάκας. Απλά μ’ έπεισε πως ο γραφών του νομίζει ότι είναι έξυπνος. Θυμάμαι τη Μαλβίνα να λέει πως προτιμά να είναι βλάκας κι αφελής στις σχέσεις της, όχι εξυπνάδες, όχι πονηριές, όχι συμπλέγματα σκέψεων. Βλάκας: να αφήνεις το λάθος να σκάει μπρος σου σα βεγγαλικό και να συγχωρείς γενναιόδωρα. Θέλω να φτάσω έξυπνα σ’ εκείνη τη μαλβινίστικη βλακεία.
Θυμάμαι κάτι θλιμμένες Κυριακές των Βαΐων, τότε που όλοι οι μήνες αφήνιαζαν σα Μεγάλες Παρασκευές με μωβ σύγνεφα. Τότε που έψαχνα το θέμα μαζί σου, σα σκύλος γύρω από την ουρά του. Βλακωδώς.

Τώρα κολλάω στον στίχο που καθορίζει πως η αγάπη θέλει όλο το αίμα.

Τι γίνεται άμα πας από αφαίμαξη όμως;

foto: Harley V W'

Διαβάστε περισσότερα »

Με ξύπνησε η Αρβανιτάκη του αποπάνω. Τα βαριά βραχιόλια έπεσαν τόσο εκκωφαντικά στο πάτωμα που τρόμαξε ο σκύλος ο Μορφέας κι έτρεξε προς την εξώπορτα με την ουρά στα σκέλια. Θα πρεπε να κοιμόμουν αιώνες. Εικόνες με πράσινα γυαλιά αντί για δόντια, συμπλέγματα σκέψεων κι αμάξια να φουσκώνουν από λυγμούς. Ύστερα ερχόταν μια κυριούλα λέγοντας πως μοιάζω με τη Sarah Kay, αντέτεινα πεισματικά τη Μαφάλντα, μα μετά πάλι βλέφαρα βαριά σα βραχιόλια. Τις τελευταίες μέρες το αντιποιητικό μού χτυπά την πόρτα. Η κοινοτυπία είναι κοινός τόπος για όλους. Τόσο κοινός, που λάκκος κι έπεσα. Η πρωτοτυπία απαιτεί ευστροφία, κι εγώ με βρίσκω και με χάνω σε αναλαμπές. Ο υπόλοιπος καιρός περνά μέσα από τα δάχτυλά μου δίχως να μπορώ τίποτα να συγκρατήσω. Δε θέλω τίποτα να συγκρατήσω. Τα απογέματα διαδέχονται το ένα το άλλο σαν φέτες πορτοκάλι. Δροσιά και κάτι οξύ να τρυπά τη γλώσσα.

Απ’ το ραδιόφωνο μπουκάρουν σημαινόμενα, ξεκλειδώνουν την εφηβεία και συ λυγίζεις στις πρώτες νότες. Δεν είναι η πεποίθηση πως τότε ήσουν καλύτερα. Απλά τότε ήσουν πιο κοντά από ποτέ στο όνειρο. Τώρα απομακρύνεσαι και καμία άγκυρα δε σε τραβάει πίσω. Η αίσθηση να χάνεις τον εαυτό σου, να μεταλλάσσεσαι σε κάτι άλλο, κάτι ανιαρό, κάτι κοινό, κάτι αντιποιητικό, κάτι ψεύτικο.

Αλλάζεις ρούχα, μαλλιά, σώμα γυμνό. Σε βρίσκει το πρωί κι η νύχτα κρέμεται από πάνω σου. Θάβεις όλο και πιο βαθειά εκείνο το πλάσμα που ήσουν κάποτε.

Διαβάστε περισσότερα »

"παπαρούνα χαρωπή
παπαρούνα μυρωμένη

ο διαβάτης που προσμένει

άλλην δε ζητά να βρει"

Διαβάστε περισσότερα »