Η καταιγίδα σε πιάνει στη μέση της διαδρομής του ηλεκτρικού. Σου αρέσει ο ήχος της που χτυπά πλάγια στο τζάμι του βαγονιού. Ο μονότονος ήχος της ρόδας που χτυπά στις ράγες. Η βροχή που χτυπά στις ράγες. Το τρένο κόβει τη βροχή στα δυο. Και συ τρέχεις. Κυλιόμενες σκάλες, αφίσες, πειρατικά σιντί, εφημερίδες κρεμασμένες και πλακόστρωτο ν' αχνίζει. Όλα ξυράφια στο πέρασμά σου. Οι πόροι του χώματος ανοίγουνε να χωθούν οι στάλες. Φύλλα κουνιούνται ρυθμικά σα να παίρνουν μέρος σε παγανιστική εκδήλωση. Κάποτε, κάποιος σου χε πει πως το φθινόπωρο είναι θάνατος. Του χες αντικρούσει χιλιάδες πιστοποιητικά ζωής και στο τέλος τον έπεισες. Η βροχή σε πιάνει από το μέτωπο και τσουλάει στην πλάτη. Έχεις δρόμο να κάνεις. Πάντα ο δρόμος είναι πολύς. Και συ τρέχεις. Στα χέρια μια ζακέτα και μια σακούλα από τον Παπασωτηρίου. Ένα βιβλίο του Βακαλόπουλου και συνταγές για φοιτητές που σε λίγο θα ξεμπαρκάρουν για Αμερική να καταχωνιαστούν μάλλον σε κάποιο ήσυχο ράφι. Οι άλλοι στριμώχνονται κάτω από τέντες του Έβερεστ, χαζεύουν παπούτσια βιτρινών και διαφημιστικά υποψήφιων δημάρχων. "Συγγνώμη, ψηφίζεται στην περιοχή σας;". Και συ τρέχεις. Και βρέχεσαι. Στην αρχή μόνο στα μαλλιά και στα πόδια. Κι όσο τρέχεις η βροχή φτάνει στα μέσα σου. Πλατσουρίζει η ψυχή σου. Και γελάς. Πιστοποιητικό Ζωής. Πίσω από έναν πάγκο ένας μουσικάντζης προφυλάσσει σα μωρό το σαξόφωνό του από τα μουλιασμένα σύγνεφα. Του γελάς, σου χαμογελά και τρέχεις. Ξάφνου, αναρωτιέσαι μήπως θα πρεπε να σταματήσεις, να περάσει η μπόρα, να μαζευτούν τα νερά ξανά στον ουρανό κι έπειτα να συνεχίσεις. Τα υφάσματα κολλάνε στο σώμα. Δεύτερο δέρμα, υγρό. Σου φωνάζουν: "Σταμάτα, μη βρέχεσαι!". Μα συ τρέχεις. Τρέχεις και γελάς. Κι όταν φτάνεις εκεί που είναι να φτάσεις, στάζοντας πάντα, η καταιγίδα έχει σταματήσει κι ένα ψιλοβρόχι σου βγάζει αναιδώς τη γλώσσα.

Και συ γελάς.

Πιστοποιητικό Ζωής.

υ.γ. στο λύκο και στη ρεαλίστρια

Διαβάστε περισσότερα »

Δε μου αρέσουν τα αστέρια. Υπολλείματα θανάτου με ψευδαίσθηση φωτός. Ούτε ξέρουν τί ψάχνουν ούτε πού πάνε. Χαμένα αστέρια. Άλλος κινεί τα νήματα. Δε μου αρέσουν τα αστέρια. Νομίζω ότι αποστρέφομαι πια κάθε τί που μυρίζει λυρισμό. Νομίζω ξεμπέρδεψα και με τ' αγγελάκια. Τί τα γουρλώνεις τα μάτια σου; Διαβάζεις ποτέ στην εφημερίδα τα νεκρολόγια; Τ' αστέρια λοιπόν γιατί τα κοιτάς;

Τη μόνη φορά που τα θαύμαζα και τους έπιανα κουβέντα ήταν τότε στα μεγάλα ντέρτια του έρωτα. Μέτραγα πόσα σκορπίζονται κάθε βράδυ και παρακάλαγα ένα -μόνο ένα- να έπεφτε επάνω σου, να σε σώριαζε χάμω και ύστερα να έβλεπες μόνο εμένα μπρος σου.

Χα! Σιγά που θα γινότανε.

Αδιάφορα αστέρια.

Διαβάστε περισσότερα »

"Έβρεχε εκείνο το βράδυ, έβρεχε
ανέβηκα τα σκαλιά κανείς στην κάμαρα"

Τάσος Λειβαδίτης/ Γιώργος Τσαγκάρης/Βασίλης Παπακωνσταντίνου
Διαβάζει ο συνθέτης.
Δίσκος: "Φυσάει" 1993

Διαβάστε περισσότερα »

(jib peter)

Γρικιέται η γη για στάλες, σπαρταράνε οι ρίζες για δροσιά, τα μωβ σύγνεφα ακουμπούν το κεφάλι σου και κάποια κυρία στις 9 προ μεσημβρίας σού ζητά να συγκρίνεις γαλλικό με γερμανικό Ρομαντισμό. Ο Ζερικώ σε χαιρετά ναζιάρικα απ' τον τάφο. Πού να θυμηθείς; Η λευκή κόλλα θα μοιάζει με αστρόπλοιο, σκέφτομαι και παρηγοριέμαι. Στους δρόμους επιγραφές με τα νέα σχήματα του χειμώνα. Η Άντζελα με τον Λευτέρη, η Θώδη με τον Τριαντάφυλλο και πάει κλαίγοντας. Ποιος να χαίρεται με αυτά; Στο αυτοκίνητο, οι κασέτες της Μ. γραμμένες από το ράδιο. Παλιά παιδική συνήθεια. Οι συνδυασμοί άπαιχτοι. Nina Simone με Πουλόπουλο και "Wicked Game" με "Μη γυρίσεις". "Δε με ξέρεις καλά, κανείς δε με ξέρει"...Ωραία ατάκα κι αυτή. Ξεμπερδεύεις από πολλά. Την πετάς, παίρνεις την σκουριασμένη σου πανοπλία, τη μυρωδιά από τις ανοιχτές πληγές σου και κάνεις τράκα στο επόμενο φανάρι. Κάποτε ετούτη εδώ την ατάκα, λοιπόν, την πετάγαμε σαν το κύκνειο άσμα στις σχέσεις. "Δε με καταλαβαίνεις, , μπλα μπλα μπλα, άντε γεια". Κάποτε. Τώρα τα πράματα δεν είναι έτσι. Κι αν κάποιος δε σε καταλαβαίνει, δεν ευθύνεται αποκλειστικά ο ίδιος, αλλά κι εσύ που δεν του εξήγησες. Κάποτε ήταν χαρά κι ανεξαρτησία να μη σε "πιάνουνε", να περιφέρεις τα λόγια σου κι απλά οι άλλοι να κοιτάνε θαμπωμένοι. Κάποτε. Τώρα πια, η ανάγκη για επικοινωνία ανακλάται πάνω σου σα σφαλιάρα.

Σήμερα, είχα όρεξη να μιλήσω για τον Βικέντιο, για την παράδοξη αγάπη του στο κίτρινο, για τη ζωή μέσα στη τρέλλα και τις γλυκές αναλαμπές.

Πάλι τα μπλεξα. Και φταίω.

Διαβάστε περισσότερα »

Έπειτα από πολλά γέλια, φαγοπότια και τραγούδια με τσιρίδες μέσα στο αμάξι, η σιωπή όσο γαλήνια και να μοιάζει, έχει κάτι το βαρύ. Σαν μια παρολίγον συνήθεια στο άσπρο, μα τελικά να πρέπει να συμβιβαστείς με το γκρι. Ευγνωμοσύνη σ’ αυτά που καθημερινά μ' αγκαλιάζουν και λύπη γι αυτά που δεν μπορώ να αγγίξω. Όχι γιατί δεν έχω τη δύναμη, αλλά γιατί τα πάντα είναι θέμα συγχρονισμού. Γι αυτό και οι πιο μεγάλοι έρωτες είναι καταστροφικοί. Γιατί δεν έχουν το σωστό τάιμινκ, που λένε και στην αλλοδαπή. Είναι βέβαια και οι μικροί έρωτες. Με τη βιασύνη του αγνώστου στην εθνική για ένα γαμήσι, τα χαζά μηνύματα, τα πολλά ανούσια θαυμαστικά και κάτι χλωμά αποσιωπητικά που αντί να κρύβουν, ξεδιπλώνουν ματαιότητα και κοινοτυπία.

-Είσαι δύσκολη πίστα, μου παν κάποτε.

-Έχω κι εγώ τα κουμπιά μου, απάντησα μετά από χρόνια.

(η φώτο είναι του Lawrence Ripsher)

Διαβάστε περισσότερα »

(ακουαρέλλα - επεξεργασία Photoshop /Σεπτέμβρης 06)

Κι όμως τα δάκρυα

αντιβαίνουν

στους νόμους της βαρύτητας.

Σκαρφαλώνουν

από την ψυχή

στα βλέφαρα.

Διαβάστε περισσότερα »

- Τι είναι το κόκκινο χρώμα;

- 'Ενα χαστούκι από παπαρούνες.

(ερωτοαποκρίσεις Ελύτη-Εμπειρίκου)

Διαβάστε περισσότερα »

(Tim Petersen)

Ερμαφρόδιτος Σεπτέμβρης. Φαίνεται πως τα σύγνεφα των πρώτων ημερών ήταν άτσαλα κολλημένα με σελοτέιπ στον ουρανό, και στο χλιαρό φύσημα του αγέρα, πήγανε παρακάτω.

Σαν τις αφίσες που τις κολλάς με χαρά στους τοίχους σου, κι αυτές το βράδυ αρχίζουνε τους ήχους και πέφτουν με πάθος στα μάρμαρα, ταράζοντας τον ύπνο σου.

Σαν τα μολύβια του Παπακωνσταντίνου που "σφαδάζουν στη σιωπή"...

Ουφ! Τέλος με τις παρομοιώσεις, κατάλαβες τί θέλω να πω.

Έξω συνεχίζει να φυσάει, με κάποιο ασθενοφόρο να διασχίζει πού και πού κάθετα τις σκέψεις σου και να τις ξεσηκώνει. Κάτω από τις χαραμάδες ετούτος ο μήνας κάνει απελπισμένες προσπάθειες για βροχή, να φορεθούν επιτέλους οι ζακετούλες, μα ο Αύγουστος είναι ένα φεγγαρόπαιδο πεισματάρικο.

Και κατά τα λοιπά, οι πλατείες και οι δρόμοι γεμίσανε με υποψήφιους δημάρχους και διαφημιστικά για μια πόλη καθαρή και πράσινη, αλλά εκείνα μπουκώνουν τους υπονόμους και τα μάτια. Σοβαρά τώρα, υπάρχουν άνθρωποι που πιστεύουν πως άλλοι άνθρωποι θα πάνε να ψηφίσουν; Πόσο εγωκεντρικός είναι αυτός ο κόσμος! Πρώην καθηγήτρια πιάνου, μ' έπιασε αλά μπρατσέτα να με καλέσει στην ομιλία της. Ήταν ο ίδιος άνθρωπος που πριν ένα κάρο χρόνια μου σύστηνε το πιάνο σαν ένας τόπος που αποτελείτο από άσπρα και μαύρα ανθρωπάκια, όπου τα άσπρα ανθρωπάκια είναι σαφώς περισσότερα. Δε φταίω εγώ μετά που βάραγα με δύναμη το πιάνο.

Ήθελα να εξισορροπήσω την κατάσταση...

Διαβάστε περισσότερα »

Βλέπω την αγάπη να συστέλλεται και να διαστέλλεται μέσα μου σα βράγχια μικρού ψαριού. Αδειάζει και γεμίζει μέσα σε δευτερόλεπτα. Σαν να ναι τρύπιος ο κουβάς, και δεν μπορώ να ξεδιψάσω. Όχι από απληστία. Από κούραση. Αισθάνομαι ανά φεγγάρια όπως μια μεγάλη λεωφόρος, κι άλλες ζώο στο κλουβί. Ανάσες και λαχανητά ανεβοκατεβαίνουν ασανσέρ μέσα μου. Άγχη και τυπικές διαδικασίες. Ένα σώμα που σκέβρωσε για να φτιάξει ένα ξ, δυο μάτια που χυθήκανε πάνω στο χαρτί για να μετράνε χιλιοστά και σένα που σε βλέπω σε πρόσωπα άλλων. Μαλακίες. Κάνω πως γελάω. Ζήτημα είναι που δυο τρεις άνθρωποι νιώθουν την αρμύρα μέσα μου. Δεν μιλιέμαι όμως. Αλλάζω θέματα. Ο καθείς είναι ένας ολοκληρωμένος κόσμος, με προσωπικά δράματα και χαρές. Σαν τον τύπο που μας έπιασε τη κουβέντα χτες στα Πατήσια για το γιο του που γλύτωσε στο τσαφ τον θάνατο από καρκίνο. Κομμάτια. Μα, δυστυχώς, η συμπόνια δεν έχει καμία ψυχοθεραπευτική ιδιότητα. Γι αυτό κάνω πως γελάω, πως όλα θα φτιάξουνε, πως η ζωή που 'ναι μπροστά, θα είναι καλύτερη από κείνη που πάει με μπαστούνι ή από εκείνη που έχει βάλει όπισθεν.

Όμως κάποια πράματα δεν ξεπερνιούνται, κι όσα βελάκια κι αν τους πετάξεις, εσύ είσαι που ματώνεις.

Διαβάστε περισσότερα »

Ετούτο το σπίτι άδειασε.

Ανοίξανε όλοι οι πόνοι.

Πέσανε οι τοίχοι του στα γόνατα

ν' αρχίσουνε τους θρήνους.

Και η ψυχή που ερήμωσε

μετρούσε τις κεραίες,

και συνεχώς ευχότανε

"να

ταν

μικρότερος

ο

κόσμος."

Διαβάστε περισσότερα »

Καλό Σεπτέμβρη,
μάτια μου, στις θάλασσες του κόσμου.

Διαβάστε περισσότερα »