"wrapped around your finger"

Τελείωσα εχτές τον Υπόγειο Ουρανό και με πήρανε τα κλάματα. Πάλι και πάλι. Όλο το βράδυ, κρύωνα- κρυώνω πολύ τώρα τελευταία-, πόναγα λίγο κάτω απ' το στήθος κι έκλαιγα. Ένα όνειρο που κατέστρεψε δυο ανθρώπους, έναν έρωτα αλλά τους έμεινε το ταξείδι. Και έκλαιγα μιας κι εμείς τα θηλυκά δεν έχουμε πιο αυθόρμητη επίθεση σε Θεούς και δαίμονες. Το δικό μου το ταξείδι δεν περνά ούτε από την Route 66, ούτε από την Αριζόνα. Ούτε καν προσπερνά ένα κόκκινο φανάρι της Αμερικής! Τί σόι ταξείδι είναι αυτό; Τόσο μικρό και δύσκολο συνάμα; Ακόμα και η Γαλλία μού φαίνεται μίλια, πολλά μίλια μακριά. Ίσως τώρα κάποιο Bateau-Mouche να ανεβοκατεβάζει τουρίστες μες στα βρώμικα νερά του Σηκουάνα. Όπως αυτό που μπηκαν και οι ήρωες του"Πριν το Ηλιοβασίλεμα" για να εξομογηθούν, με τη μετάνοια καρφιτσωμένη στο κούτελο, πως χάσανε τα χρόνια τους. Μπλεχτήκανε στα πλοκάμια μιας άλλης ζωής κάπου άλλου, κάπου εδώ γύρω, αλλά σίγουρα όχι μαζί. Κι εγώ πάντα σε μπλεγμένα σημεία στίξεως να σπιντάρω. Σε δυο-τρεις αθηναϊκές λεωφόρους σέρνομαι και σκορπιέμαι. Και κρυώνω. Κι ειναι πολλές οι γαμημένες οι αυταπάτες...Κι άντε να τις αντέξεις.

"...Με κοιτάζατε ξένοι μου. Τότε έκλεισα την τσάντα αργά. Ούτε πεντοχίλιαρα, ούτε τίποτα. Άρχισα να απαιτώ διάγνωση με το δάχτυλο στο στόμα. Ηλεκτρολύτες, λέτε δειλά. Χαμογελάω. Ναι εγώ χημεία, εσείς ΔΕΗ. Σε λίγο θα με πείτε παρά φύσιν ένωση με απροσδιόριστες συνέπειες. Εκρήξεις; Ποιος ξέρει; Ηλεκτρολύτες θέλετε; Κομψή ασθένεια; Θα σας χαλάσω εγώ χατίρι; Ηλεκτρολύτες φέρτε, να το κάψουμε κι απόψε μάγκες."

η Μαλβίνα με δικά της λόγια