Με θέα 3 παπαρούνες και 1 θάλασσα

αχ αυτά τ' αγκάθινα!

2012-01-28T18:18:00.010+02:00

Εξ' αφορμής αυτού και με καλή διάθεση και πολύ ταλέντο ξεμύτισε τραγούδι:

CD: Απ' της Γης Το Μαξιλάρι

Στίχοι Τραγουδιού: Αναστασία Χατζηαποστολίδου

Μουσική: Δημήτρης Σίντος

Τραγούδι: Αναστασία Χατζηαποστολίδου

"Tonight I'm gonna bury that horse in the ground"

2012-01-23T21:37:00.008+02:00

Ξυπνάω και τσιγάρο σφινώνεται στα χείλια. Καφές κι οι τέντες να σπαράζουν σα ψάρι όλη νύχτα. Ξεπέτα ύπνος σε μπουνάτσα. Αμετανόητος αέρας χτυπά πάνω στα τζάμια και φεύγει μελανιασμένος.

Από το σιντάκι με τα Ερωτικά της Μοσχολιού λείπει το "Σε θέλω". Η καψούρα στο ζενίθ: Λιμάρω τις γωνίες μου να σιάξουν στις καμπύλες σου. Καψούρα στο αταίριαστο που δεν το θες μα σου βγαίνει. Κανένα βιβλίο δεν απαγαδιάζει τούτο το αίσθημα.

Όλα έξω από μένα, ανοικεία, και πάνω στις λέξεις του, έκανα τους αναγραμματισμούς. Ρήματα συνηρημένα και το σ' αγαπώ στο δίπορτο. Τραμπαλίζομαι για να σκεφτώ γυναικεία. Καταλήγω μουγκό παιδί, ανύμπορο στα όπλα γοητείας. Φωνάζω τις φίλες μου και κλαίω.

Μήνες τώρα, ξεροσφύρι αυτή η καψούρα, φτηνό ουσιαστικό, αλλά με φόβο πλευρίζεται ο έρωτας πια. Πλάγιες κρούσεις, φτηνές λέξεις, μειώνω τα αισθήματα, καλύτερα έτσι, καλύτερα ο πόνος πιθανής απώλειας να κόβεται στη μέση. Στο κινητό αποθηκευμένη φωτογραφία μας. Τα μάτια σου, σίγουρος κατακτητής κι εγώ δίπλα σου απαστράπτουσα νύφη, γυναίκα σίγουρη. Μια τέλεια,σίγουρη, πρόβα σχέσης. Τ' αγγίγματά μας είπαν περισσότερα απ' τις χιλιοειπωμένες φράσεις.

Γιατί μπροστά σου ξέχασα τη γραμματική μου, μεταλλάχτηκα σε μια τεράστια κλειδαριά κι ακόμα δεν συνήλθα. Πας να ανοίξεις και το κλειδί σπάει. Ανοίγω το στόμα, βγάζω φθόγγους και εσύ αδιαφορείς.

Μοσχολιού και Βιτάλη, λοιπόν, playlist τούτης της γιορτής. Με λες μυστήρια, παράξενη, κάτι μας τραβάει, κάτι μας απωθεί. Μου βγαίνει η επίκριση όταν δεν σε εκτιμάω. Ρεύμα σε χτυπάει και παίζεις μ' άλλες. Έρχεσαι γόης μετά, κάτι με ρωτάς, κι αμέσως το ενδιαφέρον σου χάνεται. Aπόμακρη εγώ. Το ψάρι που σπαρταράει κρύβεται καλά.

Δεν έχω θέλω, κι ούτε σε θέλω, αλλά δεν μπορώ το μακριά σου. Δεν νοιάζεσαι, το ξέρω, μα κι η εξυπνάδα δεν έχει θέση. Κάπου στην επανάληψη θα αρχίσεις να φθίνεις. Δεν τ' αξίζεις τόσα κιλά σκέψεις. Έτσι μού λένε. Εμμονή, σε αποκαλούν. Οι άλλοι. Μια σχέση με κενά αέρος.

Αλλά είναι μια ώρα πρωϊνή που αυτή η πόλη βρίσκει την αθωότητα της και συ ο πιο γλυκός άντρας του κόσμου.

Αφροσύγνεφα οι σκέψεις, δεν γίνομαι έρμαιο.

Είμαι η αντίφαση, είσαι το άπιαστο.

"Cause looking for heaven,

found the devil in me.

Looking for heaven, found the devil in me.

Well what the hell I'm gonna let it happen to me.

Shake it out, shake it out, shake it out, shake it out, ooh whoa

And it's hard to dance with a devil on your back..."

"είδα έναν άντρα να πέφτει"

2011-11-02T14:27:00.005+02:00

"Να είχαμε μιαν άνοιξη."
"Μη γελάς.
Με πράγματα που δεν υπάρχουν
μη γελάς."
Κ.Δημουλά

Traga-me a canção do mar

2011-07-18T23:37:00.013+03:00

Τρίτη, 24 Μαϊου 2011

Ήθελα να γράψω για το θεατράλε της Άνοιξης στην Αθήνα. Σα νεκρανάσταση αυτή η πόλη ομορφαίνει, κάθε ταράτσα κι ένα αγιόκλημα κι ο δρόμος πήζει από λεμονανθούς. Η αντανάκλαση του ουρανού πάνω στο θερμοσίφωνα. Σαν πιστοποιητικό υγείας.

Τελικά, Άνοιξη δεν ήρθε. Έβαζες κοντομάνικο και σ' έκοβε η ψύχρα.

Δευτέρα, 13 Ιουνίου 2011

Μετά η Άνοιξη τσεκουρώθηκε από μόνη της, κι οι πεταλούδες άνοιξαν τα φερμουάρ και μπήκαν στα κουκούλια. Του χρόνου, καλύτερα, πιο στωικά. Παράλληλα με τον καιρό να τρέχει στους σωλήνες, άλλαζα δουλειές με άγρια ταχύτητα. Σα βίτσιο. Τί ξόδεμα! Πόσες πρώτες μέρες πέρασα σε διαφορετικά γραφεία. Ώρες να μασουλάς με συστολή αυτά που σου λένε. Να δείξεις το πειθήνιο πλάσμα, κι ας κουβαλάς μιαν αστραπή στο λαιμό. Ηλεκτρισμοί στα δάχτυλα μα συ πλασάρεις τη σεμνότητα. Δεν το θες, μα σου βγαίνει. Το μυαλό πριζώνεται να αποδείξει κι αυτά που δεν μπορεί. Είσαι junior και στην καρδιά χαϊβάνι. Δουλειές στο τζάμπα. Ο Μέγας Τζάμπας. Αιτήματα για multitasking projects και insights. Στον ύπνο σου πετάνε flyers και μπροσούρες. Άλλη γλώσσα. Παγιδευμένη στα trademark. Κυνηγάς ιδέες. Το ίσως καλή, ίσως σημαίνει πρόσληψη. Το βράδυ φτύνει φλέγμα τ' άγχος σου. Έριχνα ξυλιές στα λάθη μου, στην απειρία. Τέλος του μήνα, ξεζουμισμένη απ' τα δωδεκάωρα, τα μάτια γινόντουσαν πίξελ όταν σού λέγανε: “Δε θα συνεχίσουμε.”

Μαλάκες.

Παρασκευή, 8 Ιουλίου 2011

Καταπίνω τα φανάρια στους δρόμους, ούτε ξέρω πού πηγαίνω. Οργή. Η Περσεφόνης μού μυρίζει ακόμα μπαρούτι κι ας βγαίνει ένα τεράστιο κύμα συναυλιανθρώπων από την Τεχνόπολη. Η Αθήνα χτυπά την ουρά της στο χώμα σα θυμωμένη γάτα. Εργοτάξιο φοβιστικών αισθημάτων. Ανοίγω τρύπες να ρίξω τα λόγια που άκουσα, αυτά που είδα. Φόνοι κι εκρήξεις πάνω στο λάθος.

Τρίτη, 19 Ιουλίου 2011

Λευκωσία. Ένα πορτοκάλι κοντοστέκεται στον ουρανό. Πούθε εν να πας, να ρτω μαζί σου.

"Mας μαχαιρώνουν ήσυχα αυτά που πέρασαν για πάντα, είτε καλά ήταν είτε κακά. Προς τι να ταράσσουμε μια τέτοια "ησυχία"; Κάνω το μαχαίρι πένα και πορεύομαι, αλλιώs δεν βγαίνουν πουλιά, όπως θα έλεγε κι ο πατέραs μου.", Ζυράννα Ζατέλη

"σκόρπια χρόνια, γυαλιά σπασμένα. βαφτισμένα στην παρανομία"

2011-05-25T00:29:00.015+03:00

Ξέρεις κάτι; Γράφεις ένα κείμενο για να νοιώσει καλα ποιος; Σβήνω και γράφω, αιματοχυσίες στους δρόμους, ήχοι άσφαιροι από στόματα κουστουμαρισμένων πολιτικών, αστυνομικοί παντού, τους αντιπαθώ και τους λυπάμαι, ζώα υπάρχουν σ' όλες τις δουλειές, όχι μόνο στις στολές, και συ που βρίζεις, πρόσεχε γιατί μπορεί να σού γυρίσει το μυαλό, πρόσεχε τι λές, θύμα και θύτης είναι ένα. Γράφεις για ν'αλλάξει τί; Μετανάστες φοβισμένοι, ανάγκη επιβίωσης με μαχαίρια στη χούφτα και στους πεζόδρομους πεταμένα πορτοφόλια. Βούλες βίας γεμίζουν όλο το χάρτη. Ποιος φταίει; Ξέρεις. Θα πεις: Οι μαλάκες. Το θέμα είναι: Αλλάζει κάτι; Ποιος απαγιαδιάζει το δικό σου φόβο; Ποιος αγκαλιάζει τους μετανάστες; Στους δρόμους χάσκουν ζογκλέρ κι ανάπηροι.

Ανήκω στη φοβισμένη γενιά. Κι ο φόβος δεν είναι μαγκιά, ούτε σύνεση. Τσιπάκια πριζώνουν τις φλέβες σου και συ αρρωσταίνεις. Γράφω για ν' αλλάξω τί; Γίνεται κάποιος καλύτερος; Θέλω αφαίμαξη του φόβου. Πρόσεχε τί γράφεις, η κάννη του όπλου είναι πάνω σου.

Μπήκε μια γυναίκα στο λεωφορείο τις προάλλες, γραπωνότανε από τις φάτσες των αλλωνών, ήθελε να πιάσει κουβέντα, γύρισα απο την άλλη, δεν μ' αρέσουν τα πολλά πολλά μ' αγνώστους, βρήκε στόχο έναν παππούλη κι άρχισε την πάρλα για την κρίση.  Τα νοσοκομεία έλεγε είναι φίσκα στους 30άρηδες, τ' αγχος κόβει γόνατα και ράβει στόματα. “Κατακλύζεσαι με φόβο, χτυπά ένα κουδούνι και τρέμεις.” Η τρέλλα της μ' έπεισε πώς έλεγε αλήθεια. 

Να γράψω και τ'άλλα ή θα μιζεριάσουμε, μωρό μου; Σε μαγαρίζουν. Ανοίγετε μαζί μια τρύπα και κάθε μέρα μπαινοβγαίνουν σα σκύλοι. Οι Ειδήσεις. Θέλω να βρίσω. Αντ' αυτού καπνίζω. Καταπίνω τα σιχτίρια για να είμαι ευγενική. Η επανάσταση  είναι μέσα σου. Κι ας την ψάχνω ακόμα εγώ.

Εν κατακλείδι. Η ζωή είναι κωμωδία απο μακρυά, είπε ο Σαρλό και κούνησε κυκλικά το μπαστούνι του. Σκαλίζω στα μούτρα μου ένα χαμόγελο και ποτίζω με κολλύριο χαράς τα μάτια. Κι ας φοβάμαι. 

Σε όλες τις φωτογραφίες βγαίνω χαρούμενη. Μέσα το χάσμα.

Ένας τεράστιος γκρεμός για να ρίχνω τις βόμβες.

Υ.Γ. ... Καλή έναρξη και ωραίες δημιουργίες στα παιδιά του Parapera Market

"Δισεκατομμύρια γνώμες με ζαλίζουν..."

2011-05-02T01:32:00.007+03:00

Με διπλωμένα τα δάχτυλα από σακούλες σούπερ μάρκετ, γυρνάς στην πόρτα το κλειδί ενώ στο μυαλό σου εξακοντίζονται προς πάσα κατεύθυνση χιλιάδες σφαιρίδια σκέψεων.

Κι είναι ένα κλικ να μπεις στο σπίτι σου, ένα κλικ για να φας, να πιεις, να κοιμηθείς, ένα κλικ για να ρίξει πάλι ο ήλιος τις αχτίνες του...

Κι είναι ένα κλικ·

και το σπίτι σου από σωσίβιο μετατρέπεται σε σπίτι κάποιου άλλου. Αλλιώς: διάρρηξη. Γαμώτο!

Κοιτάζεις έντρομος, ο φόβος σε γραπώνει κι ένας πανικός του τώρα τα χάσαμε όλα. Σακούλες κατρακυλούν στις σκάλες. Η ακαταστασία· ανατιναγμένη βόμβα στα τετραγωνικά. Θύματα κάτι ανάστατα κουτιά χρυσαφικών, ράφια σπασμένα, μια μαύρη τσάντα παραρριχτή. Ρούχα ξεχύνονται απ' τις ντουλάπες. Το χάος φέρνει χάος. Λίγα λεπτά και το οικείο γίνεται βρώμικο και ξένο. Βρισιές στέκονται κάτω από τη γλώσσα σου.

Το 100 λέει τα τυπικά του, η σήμανση άλλη μέρα θα ρθει, αποτυπώματα αλλωνών, πατημασιές αλλωνών κολλημένες στα μάρμαρα, και πώς να πρωτοψάξεις αυτά που έχουν χαθεί. Και δεν κλαις τόσο εκείνη την καδένα, όσο την παραβίαση, την παρακολούθηση, το προσωπικό που καταπατάται ασεβώς κι αφήνει πίσω λάσπη. Εκείνο το φάντασμα, που γυρνά με μαεστρία και ψάχνει τί αξίζει να αρπάξει, σκυλεύει τις νύχτες σου και σού χαλάει τ' όνειρο. Σα μιαν άλλη εκδοχή του Δεν χωράς πουθενά.

Η τιβί επικύρωσε το μικρό σου δράμα. 16 ληστείες και 249 κλοπές την ημέρα. Σε ρίχνει αμαχητί στον καναπέ με την τελευταία κουταλιά ενημέρωσης. Οι τύποι της σήμανσης βρίσκουν αποτυπώματα αυτιού στην πόρτα και συ μένεις μαλάκας. Κάποιος ακούει την ησυχία των τοίχων σου για να μπουκάρει ανενόχλητος.

Μονολογείς. Το χάος φέρνει χάος, η κρίση γεννά βία, η βία γεννά εγκληματικότητα, κι η εγκληματικότητα φέρνει λεφτά. Μαθαίνεις τα νέα συστήματα, ρουφάς τη γνώση για να μην ξαναεκτεθείς. Κλειδαριές τύπου ωμέγα, θωρακισμένες πόρτες, κρυφοί συναγερμοί, μικροκάμερες. Μπάτζετ ολόκληρο ξεκληρίζεται για να οχυρωθεί η ηρεμία σου...Κι όση περισσότερη θες, τόσο πιο ακριβά θα την πληρώσεις.

(foto: f/64 Manifesto)

"Πάντως, δεν ήταν λύση, ήταν ημίμετρο."

2011-04-17T15:49:00.003+03:00

"Τον Ποσειδώνα μέσα μου τον φέρνω, που με κρατάει πάντα μακριά."

Ν. Χριστιανόπουλος

"θυμάρι ρίχνω στις φωτιές"

2011-04-11T00:25:00.013+03:00

(foto: Linh Chi)

Ντεγκραντάρουν και σβήνουν κάτι κύματα στον ουρανό, αφήνουν στάλες στη γη κι ένα φεγγάρι μεγάλο και πορτοκαλί σα σημαδούρα. Κολυμπώ μα δεν το φτάνω. Σαν τα σκίτσα στο Blankets με το κρεβάτι των παιδιών να γίνεται καράβι. Η άρνηση κι η κόντρα ανάμεσα στ'αδέρφια. Το παντοτινό ένος έρωτα με γνώσις εαυτόν για την ολιγωρία του. Σφίνα στ' όνειρο μια αμυγδαλιά. "Κόψε ένα κλαρί να βάλω στο παρμπρίζ." Κέρινα τα ανθάκια και στο γκάζι σπάνε τα εύθραυστά μου. Κυνηγάς το ανέφικτο. Την ευτυχία. Και χάνεις το ουσιώδες. Να αγαπήσεις τη ζωή. Μέσα σε λεωφορεία. Χρέος. Πρέπει να γράψω. Κάτι να γράψω. Με τσιμπάει. Βάζω έναν εσκαφέα μες στο στόμα μου και φτάνει ως τα έγκατα. Μόνο χώμα και νερό. Θυμήθηκα τα πλάνα της καταστροφής. Ένα πρίν και μετά σαν μαζική παραδοχή του μάταιου. Η φρίκη του παραθαλάσσιου. Το κύμα που καταπίνει κι αργότερα ξερνά μια πόλη όνειδος. Κι η τεχνολογία· συσσωρευμένες λαμαρίνες. Γούστο που το χει ο άνθρωπος για i-tech και στο i-fear τού κόβονται τα γόνατα. Σαν το παιχνίδι του δημοτικού. Πέτρα, ψαλίδι, χαρτί. Μα η θάλασσα κερδίζει.

Έκοψα παπαρούνες. Για γούρι. ”Μάτια μου, σε μένα θα γυρίσεις”. Σκέψεις σε παλιά μπλοκάκια με ακαταλαβίστικα γράμματα για τους απέξω. Στις μπροστά σελίδες υπενθυμίσεις για έπιπλα και πιο πίσω σημειώσεις για μαθήματα του τότε πέμπτου εξαμήνου, Γράμματα και Αριθμοί. Πέντε χρόνια πριν και η τραμπάλα των δικών μου γραμμάτων παραμένει αστείως ξεβίδωτη και μεθυσμένη. Σκάει η Άνοιξη με γκελ στα παράθυρα της Εθνικής Ασφαλιστικής και αφήνει στάμπες χαράς στο μέτωπο. Γυρίζω σπίτι και ο ήλιος σφαίρα πάνω. Κι άγχος κι εμμονές για δουλειές και τα ρέστα. Να γίνεις μια άλλη. Που θα πουλά το fun και θα ζητά το trendy. Κουλτουροστέκια και υπόγειες gallery μέσα σε μπετά για ψαγμένα τυπάκια. Δεν χωράω, κλοτσάει μέσα μου. Συμπάσχω πιο πολύ, πιο δυνατά, εκείνον τον τύπο, 6 πρωϊνή, να βγαίνει απ' το σκυλάδικο τινάζοντας γαρύφαλλα απ' το πέτο. Ακόμα κι αν δεν χωράω ούτε εκεί. Και άγχος κάπως να τους κερδίσεις στα γραφεία με multitasking projects και κορπορετιές. Ο άλλος μου εαυτός που ξεπουλά τα αφελή όνειρα καλλιτεχνίας των 20 του. Οφείλω να γίνω σαύρα και να σέρνομαι.

Μια κουτσουπιά γραπωμένη πάνω σε φανάρι κάπου στη Κηφισίας.

Τόση ομορφιά για ένα δέντρο προδοσίας!

"oh holy yeld, oh holy hell"

2011-03-02T01:47:00.007+02:00

(Ramy Essam)

"Τον τελευταίο χρόνο το πρόσημο της αισιοδοξίας έχει αλλάξει δεκάδες φορές. Από την σωτηρία στην χρεοκοπία, μια Σύνοδος δρόμος. Συμφωνεί η Γερμανία, δεν συμφωνεί η Γερμανία, χαρές στις αγορές, μουτρωμένες οι αγορές, τρεις-τέσσερις λαοί της Ευρώπης ξημερώνουν από την κόλαση στον παράδεισο, στην διαδρομή χάνονται άνθρωποι, κλείνουν σπίτια, σκοτώνονται ζωές, το πρωτάθλημα συνεχίζεται, η φτώχεια ανοίγει συνέχεια αντιπροσωπείες, το σεξ μετρημένο, γλυκά φυσάει ο μπάτης και το νερό γλυφό.

Από την βόρεια Αφρική έρχεται η κάπνα μιας φωτιάς που για μία ακόμη φορά δεν την προέβλεψαν οι αρμόδιες υπηρεσίες(...) και όλος ο γνώριμός σου κόσμος έχει τουμπάρει όταν συνειδητοποιείς πως η Αφρική κάνει επαναστάσεις χωρίς Αριστερά και η Ευρώπη έχει Αριστερά χωρίς επαναστάσεις. Τι διάολο; Ξεκουμπώθηκε η Ιστορία, είχαμε δύο τρία σιγουράκια που όποτε τα παίζαμε βγάζαμε ένα μεροκαματάκι, τώρα όλοι στον κουβά!

Ο τρίτος κόσμος -πετρελαιοπαραγωγός αλλά τρίτος- έχει ακόμη αποθέματα πείσματος να αλλάξει την ζωή του, να ονειρευτεί, να φάει σαν ζεστό ψωμί το σώμα του παλιού για να μεταβολίσει το καινούριο -καλύτερο, χειρότερο ποιος ξέρει- να γλύψει από τον πάτο του βάζου τις όποιες πιθανότητές του. Η Ευρώπη έχει την θεωρία. Κουρασμένη, μάλλον γερασμένη για να τρέχει στους δρόμους σαν επαναστατημένο νιάτο, θα τα λύσει όλα στις Συνόδους Κορυφής γιατί έτσι τα λύνουν οι δημοκρατίες. Εμείς τις επαναστάσεις μας τις κάναμε. Γαλλική, Διαφωτισμός, Ρωσική, και μία για να πάρουμε πίσω την Ρωσική... Άσε τους μαυρούκους Άραβες να ξεσηκώνονται για κάτι που εμείς το έχουμε κερδισμένο δεκαετίες.

Είναι ένα κλικ πίσω μας.

Όλες οι επαναστάσεις είναι ένα κλικ πίσω μας. "

Οδυσσέας Ιωάννου

www.protagon.gr

"Τα λίγα λόγια ζάχαρη και τα καθόλου μέλι" (ασυναρτησίες Νο. 6)

2011-02-28T01:32:00.006+02:00

Χιλιάδες μικροί πυρήνες λέξεων ανεβοκατεβαίνουν μέσα μου και δεν μ' απαγαδιάζουν.

Χτυπά το τηλέφωνο. Αγωνία. Λες να ναι για συνέντευξη; Μπα. Προσφορά κινητής τηλεφωνίας. Νεξτ. Ξεφλουδίζω το βερνίκι των νυχιών μου με τα δόντια.

Μέρες ψάχνω να βρώ κάτι αισιόδοξο. Να το κεντήσω με όμορφες λέξεις και να στο πω.

Υγεία. Υγεία. Υγεία.

Στο νέο τραγούδι του ο Antony αναρωτιέται με ποιο δικαίωμα νοιώθει τόσο ελεύθερος...

Πώς τολμάς και νοσταλγείς, τσόγλανε;

Αυτό θα μπορούσε να ήταν η μια και μοναδική σταράτη απάντηση. Σε ρίχνει αμέσως στο γκρεμό μαζί με το γαλαξιακό πήγασσο.

Ποιος θα δώσει μια καρδούλα να παίξω ξανά;

Να στραφταλιστώ πάνω από δελφίνια και κρατήρες.

"αφού όλο φεύγεις συνέχεια μες στα πλοία"

2011-02-11T14:33:00.001+02:00

"...γίνομαι ἕνα με τοὺς τσαλακωμένους."

2011-02-08T01:25:00.014+02:00

Περιμένω.

Κι αυτή η αναμονή δεν έχει τίποτα το ποιητικό,
κανένας σουρεαλισμός δεν ελλοχεύει. Είμαι πεζή και στέρεη. Μόνο χώμα.

Περιμένω. Ένα τηλεφώνημα, ένα Ναι, ένα Έλα.

Στο ενδιάμεσο μια στρατιά από γεγονότα -έξω από μένα- μα που γεμίζουν το τοπίο με σκόνη και ρημαγμένους τοίχους. Ματαίως. Τίποτα δεν με αγγίζει.

Η αναμονή σ' αναλογία με την απομόνωση.

Περιμένω. Και όσο περιμένω εκείνο το αναθεματισμένο Ναι, δε ζω, δεν αναπνέω, σκαλώνει το στυλό στο χέρι, το σπρώχνω βαθιά μα δεν έχει τίποτα να βγάλει απ'τις φλέβες. Μόνο χώμα.

Το αλφάβητο σε πρωτόλεια χρήση, τετράγωνο και πρακτικό. Δύστροπο σώμα στην πρόταση και με μισεί.

Ὅταν σὲ περιμένω καὶ δὲν ἔρχεσαι,

ὁ νοῦς μου πάει στοὺς τσαλακωμένους,

σ᾿ αὐτοὺς ποὺ ὧρες στέκονται σὲ μία οὐρά,

ἔξω ἀπὸ μία πόρτα ἢ μπροστὰ σ᾿ ἕναν ὑπάλληλο,

κι ἐκλιπαροῦν μὲ μία αἴτηση στὸ χέρι

γιὰ μία ὑπογραφή, γιὰ μία ψευτοσύνταξη.

Ὅταν σὲ περιμένω καὶ δὲν ἔρχεσαι,

γίνομαι ἕνα με τοὺς τσαλακωμένους.

Ν. Χριστιανόπουλος

(foto: Carol Guzy)

4/1

2011-01-04T03:04:00.007+02:00

Δεν είναι εύκολο αυτό που συμβαίνει. Θα στο πω ανοιχτά. Κάτι σπάει διαρκώς μέσα μου μα τόσο δύσκολα όπως σπάει μια καρφίτσα στα δυο. Σπάω και κόβομαι. Καταλαβαίνεις;
Ήσουν μια θάλασσα για μένα. Ήσουν ένα παρανάλωμα ευτυχίας που σα σπίρτο έσβησε. Μα μέσα σε κείνη τη φλόγα ένοιωσα για ψήγματα του χρόνου τη νηνεμία, σα πρωινό σε ακλόνητη θάλασσα.
Όλα μπουρδουκλώνονται από τότε. Οι λέξεις σπάνε, χέρια έρχονται, αφήνουν λίγο χώμα και αστρόσκονη πάνω στις παλάμες μα κείνη η φλογισμένη νηνεμία δεν ξαναεμφανίστηκε.
Ξέρω. Ξέρω καλά. Game Over. Να καταπιώ την ήττα μου και να φτύσω τα κουκούτσια. Μα είναι τέτοιες οι ώρες που δεν με νοιάζει ούτε η λογική, ούτε το συντακτικό κι η ορθογραφία, ούτε να σκάψω να βρω την απόλυτη παρομοίωση για να με πονέσεις λίγο παραπάνω. Ήσουν θάλασσα για μένα. Έτσι στεγνά κι απλά. Τέλος. Και όσα χρόνια κι αν περάσουν, κάθε μέρα-τέτοια μέρα θα νοσταλγώ εκείνη την νηνεμία της θάλασσας. Την αγκαλιά σου.
Πέφτουν και τα τραγούδια μαχαίρια την ώρα που πλένω τα πιάτα. Λές και κάτι με παρακινεί να σταματήσω το ξέπλυμμα και να πασσαλειφτώ μ' αλάτια.
Ματαιοπονώ με λόγια μεγάλα που φουσκώνουν και με καταπίνουν. Με ξέχασες κι εγώ θρηνώ με τα φεγγάρια μου. Ποιο marketing καιρού δεν θα με μούτζωνε;
Μα βλέπω και τριγύρω και ο αέρας μου σώνεται. Στους δρόμους, είμαστε όλοι τρελλοί. Αλαφιασμένος κόσμος, περιέργες ρυτίδες έρχονται καταπάνω μου. Μου λείπεις.
Ο διπλανός μου στο λεωφορείο κούναγε σπασμωδικά το κεφάλι σαν να έλεγε ένα σίγουρο όχι, και πετάριζε νευρικά τον αριστερό καρπό του σα να ρώταγε εχθρικά "τι;". Νεύρωση, μού σχολιάσε ένας. Τί θλιβερό να σαι σε μια μόνιμη άρνηση κι απ' τα ακροδάχτυλά σου να στάζει πάντα μια ερώτηση! Με φόβισε. Μη γίνω κι εγώ έτσι.
Με φόβισε όπως με φοβίζει τόσο να σου στείλω αυτά τα λόγια.

may your days, may your days, may your days...

2010-12-24T20:52:00.001+02:00

ντόπες.

2010-12-17T13:45:00.003+02:00

let yourself feel. from Esteban Diácono on Vimeo.

Υπάρχει, μπορστά μας, ένας τεράστιος βράχος, που κρύβει, δυσκολεύει τη βαθιά επιθυμίας μας, την απαραίτητη άνεσή μας, και, καθημερινά, ξυπνάμε και κοιμόμαστε σπρώχνοντας. Δίχως αποτέλεσμα. Είναι τεράστιο το βάρος. Δεν σταματάμε όμως να σπρώχνουμε. Μια μέρα, θα εκπλαγούμε από τις δυνάμεις που γυμνάσαμε. Τελικά κουνιέται, θα δούμε, και θα δακρύσουμε από την κατάκτηση.

Δίπλα στα τρέντι γομάρια του λουξ, στα τουπέ εξαμβλώματα της μιας σκέψης και στα ακαλλιέργητα βλαχαδερά της φίρμας υπάρχει το ξυπόλητο κορίτσι με το αφτιασίδωτο, πεντακάθαρο πρόσωπο και την πλούσια καστανή πλεξούδα. Ανέμελο κι ευλύγιστο να ζω ζέστες και δροσιές μέσα σ' ένα φόρεμα.

Δημήτρης Δαλδάκης
κοντέινερ - δεκέμβρης 2010

"I move in water, shore to shore; Nothing's more"

2010-11-29T23:47:00.014+02:00

Kοιτάζω τη λουσμένη Kηφισσίας μέσα από τις τρυπούλες του τρόλλευ. Bloody mother fucking asshole ξεφυσάει από τα ακουστικά. Άλλη μια μέρα επιστροφή από τη δουλειά. Δουλειά χωρίς μισθό, το λέω εγώ, εθελόντρια με φωνάζουν εκείνοι. Μάντεψε ποιος κερδίζει. Ονειρεύομαι τη μέρα που θα παίξω τη παρτίδα όπως έγω γουστάρω. Λόγια λόγια...
Άλλη μια μέρα που ήλπιζες κάτι να αλλάξει. Είναι στη μόδα να μιλάμε για κρίση, για sorry, no money, guys και τα ρέστα που δεν έχεις. Κουρδίζουμε ο ένας τον άλλον, μπολιάζουμε την απελπισία με απελπισία και πέφτουμε αμαχητί στα πλακάκια.
Θέλω αέρα και δεν έχεις ούτε ένα δράμι να μου δώσεις. Ποια ματαιότητα σε κατατρέχει πάλι; Λες και ρίχνεις σπίρτα στη φωτιά. Σπρώχνεις τα χρόνια σου να καψαλιστούν σ' έναν μαλακισμένο αγώνα άνισο. Νοιώθω οργή.

Επιστροφή στο τοπίο. Η Κηφισσίας με τα πλαστικά δεντράκια. Ας γίνουν τα Χριστούγεννα εφεύρεση χαράς για λίγο κι ύστερα πέτα τα σαν κουτάκι κόκα κόλας. Στάλες γκρεμοτσακίζονται από τις πινακίδες. Αύριο θα αχνίζει η ζέση. Τί παράφορη σύγκριση με το καιρό του Στρασβούργου! Έσταζε κρύο απ' τ' ακροδάχτυλα θυμάμαι. Ήταν και τότε αφρόψαρο η μνήμη. Κατατρέχαμε μέσα σε εκλάμψεις αστεριών και στροβιλισμούς κύκνων. Προσπάθεια να λιώσουμε τα σημαινόμενα που έπεφταν μαζί με τις νιφάδες. Μα δεν σε παίρνει πάντα να ματώνεις.

Πάντα θα υπάρχει ένας τόπος κοινός, μια κοινοτυπία για όλους μας. Ένα σάββανο που θα τυλίγει ολονών τα περασμένα και θα σκουπίζει το πάτωμα άτσαλα. Η λήθη.
Κώδικας υποχρεωτικός για να χωθεί πάλι ο λύκος στην αγέλη του.

υ.γ. Σε μισαγαπώ κι αδιαφορείς θριαμβευτικά για τούτο το ανισσόροπο θάμα που με κατατρώγει.

"I like my town with a little drop of poison"

2010-11-06T01:49:00.007+02:00

Νοιώθω σα να 'χω χάσει τον εαυτό μου. Μετρώ τις μοίρες που κινείται ο καρπός μου και πίξελ στάζουν σαν ιδρώτας. Εξαϋλώνομαι ψηφιακά. Σε λίγο edit και replace από κάποιον άλλον.
Παρατηρώ δουλειές γραφιστών και το θηρίο ανεβαίνει ώς το φάρυγγα. Θα τα καταφέρω κι εγώ;, αναρωτιέμαι ανίκανη ούτε για να κοπιάρω. Ρίχνω μπουνιές μέσα από τις τσέπες μου.
Κινούμαι σε έναν ανεμοστρόβιλο άγχους, αγωνίας προσλήψεων κι απολύσεων, τσιγάρων, ξενυχτιών και ατελέσφορης προσμονής. Πάντα βγαίνω νοκ-άουτ λες και κυνηγάω χίμαιρες και η αλήθεια να σφηνώνεται στο στέρνο.
Κάποιες στιγμές αποτραβιέμαι από τούτη την τρέλλα και ψάχνω τί να διορθώσω. Μετά πάλι κάτι με σπρώχνει να πέσω στο πηγάδι τσιρίζοντας. Ή αλλιώς: “Δεν χωράς πουθενά”. Σαν κάποιος να έχει ανοίξει την σκούπα και να ρουφά με ορμή ό,τι βρεθεί.
Εμάς, τις καρέκλες, την τηλεόραση στο σαλόνι, τα χαλιά, τα δάπεδα, τις αφίσες στον τοίχο.
Λαίλαπα εποχής.
Ελληνικής εποχής.

"όλο το φως που υπάρχει"

2010-10-12T00:54:00.002+03:00

(φώτο:Βασίλης Γιαννάκος)

Στον τοίχο διακρίνω ελάφια και πρόσωπα γριών. Ανοίγω τα μάτια απ' τον ύπνο και μια ιστορία ξετυλίγεται πάνω στην τραχιά επιφάνεια. Μπλέκονται τα σχήματα, η γριά γίνεται δράκος και το ελάφι σύγνεφο. Μα δεν καταφέρνω ούτε ένα παραμύθι να τελειώσω. Όλα καταλήγουν σ' έναν κίτρινο, θολό αφανισμό οπού η γραμμή με τα βούνα γίνεται πάλι σημάδι τοίχου.
Σαν το τραγούδι που κόβεται από το παράθυρο του αυτοκινήτου. Σκορπάνε τ' ακόρντα στον άνεμο, και πέφτουν τρεκλίζοντας στην άσφαλτο.

Η ζωή στο γραφείο. Τα ωράρια της δουλειάς είναι τέτοια για να μείνει μόνο μια στάλα ανάσας, να προλάβεις να αγκυροβολήσεις στο κρεβάτι σου τη νύχτα. Όταν το ρολόι κυλά και δεν σ' αφήνει στα χέρια ένα παγωτό χωνάκι με γεύση βαρεμάρας, πάει να πει πως είσαι καλά σαν εργαζόμενος ή... πιο απλά ευγνώμων γα την πόρτα π' άνοιξε.

υ.γ. Μού 'στειλαν μια θάλασσα δώρο κι αυτό είναι κάτι τ' ανεκτίμητο. Αρμυρίκια κι αγκαθάκια αχινών χυθήκαν στο γραφείο, τα νερά στάζανε από την οθόνη και γω έκπληκτη και λούτσα έκανα rewind στο κύμα που με βρήκε. Πώς δυό μόνο λέξεις γίνονται τραγούδι.
Μια ανάξια αφορμή να γίνεται κέντημα, αλμυρό και καλοκάμωτο, στα χέρια κάποιων άλλων.
Ευχαριστώ θερμά τη μπάντα από τη Δράμα. Να στε καλά.

"But I'm just..."

2010-09-16T02:01:00.011+03:00

"How happy is the blameless vestal's lot!
The world forgetting, by the world forgot.
Eternal sunshine of the spotless mind!
Each prayer accepted, and each wish resigned;"

Alexander Pope, "Eloisa to Abelard"
English poet & satirist (1688 - 1744)

"τα παίρνεις όλα πολύ στα σοβαρά", είπε ο παλιάτσος...

2010-09-09T02:00:00.009+03:00

(φώτο: Σωτήρη Δημόπουλου)

Σαν πλασιέ τριγυρνάς, κολλάει η σκόνη πάνω σου στην Πειραιώς. Ανοίγεις πόρτες, παρουσιάζεις το στρασάτο βιογραφικό σου, το άγχος σκαλώνει στο φάρυγγα, μα ρίχνεις χαμόγελα στο τραπέζι. “Θα σας ειδοποιήσουμε από Δευτέρα, παπαρούνα”, κλείνεις πόρτες και μια ελπίδα σαν κλωστή δεμένη στο μικρό σου δάχτυλο. Προσμένεις πάνω στα τακούνια. Το κόλπο των αισιόδοξων, η ευτυχία είναι αυτό που περιμένουμε να ρθει, μας τα 'παν κι άλλοι.
Η μεγάλη Δευτέρα έρχεται σαν πλοίο από τον Πειραιά. Σκανάρεις τους επιβάτες , ψάχνεις τους δικούς σου. Xα!Ματαίως. Προσμένεις το άλλο πλοίο και πιάνεις το τηλέφωνο με την αγωνία να στάζει μαζί με τις μονάδες.
Ο σουρεαλισμός σου ελλοχεύει να χάσει την πρόθεσή του. Τα πτυχία σου λιωμένη σόλα παπουτσιού.
Ανοίγεις κι άλλες πόρτες, σού 'γινε λούπα η αυτοπροβολή. Χρωματίζεις τις λέξεις σου, δείχνεις τις καλύτερες δουλειές σου, ο τύπος απέναντι κοιτά με ενδιαφέρον βιογραφικό και portfolio. Φεύγεις και πάλι προσμένεις ένα τηλεφώνημα. Το κινητό νεκρό. Διπλοτσεκάρεις τη μπαταρία. Θα δούλευες και με τα μισά λεφτά, σιγομουρμουρίζεις. Τους τηλεφωνείς και σ' αποφεύγουν. Κογιότ με γλώσσα στεγνή που δεν τσακώνει το μπιμπ μπιμπ.
Πικραμύδαλο η ζωή σου, μπίλια από φλιπεράκι που όλο βρίσκει τοίχο. Και δεν έχεις άλλη επιλογή παρά να προσμένεις.
Καταβάθως ξέρω.
Μέσα από όλα αυτά φτάνουμε κοντά
σε αυτά που θα μας φτάσουν.

p.s. το ελληνικό ραδιόφωνο
έχασε όλα του τα ερτζιανά κύματα κι αλάτια
μετά την αποχώρησή σου,
Οδυσσέα.

"une parade d'espérance et qui chante et qui danse et vogue, vogue la galère"

2010-08-26T19:16:00.007+03:00

Ήλιος σπαθί, τουρκικά πλακόστρωτα, σκαλώνει το πέδιλο και τραμπαλίζεσαι ανάμεσα σ' Αγιά Σοφιά και Μπλε Τζαμί. Σε ποιον Θεό πιστεύεις; Ενα "πάρε κόσμε" γύρω, πολύχρωμο ραμαζάνι, χίλιες φωνές και μυρωδιές, χίλιες προσευχές, οι μουσουλμάνες όμορφες κάτω από ροζ πέπλα, η Πόλη τραμπαλίζεται. Η Ασία μισοφέγγαρο κι αστράφτει ενώ η Ευρώπη, σκονισμένη από τους μύθους της, μαζεύει βουνά κι ερείπια. Άραγε να μετάνοιωσε ο Δίας για κείνη την απαγωγή;
Η Πόλη όμορφη, η Πόλη φτωχή, μια θέα του Γαλατά να 'φερνε τούμπα τη ζωή σου, αυτοκόλλητα του Αττατούρκ πανω σε ταξί, κάδρα τα μωβ του μάτια στα κεμπαμπτζίδικα, το μάτι της Fatima ποιον να πρωτοφυλάξει; Μια κίτρινη πόλη, χρυσός και σκόνη μπλέχτηκαν.
Κι η Ιστορία· ένα γυαλί που ραγίζει και ο καθείς παίρνει το κομμάτι του...
Συνοπτικά το καλοκαίρι ήταν ένα file attached. Κείμενα που επισυνάπτηκαν και περιμένουν παραλήπτη. Ιχνηλατείς τις αγγελίες και τα kariera. gr. Πηγαίνεις φερέλπιδος σε συνεντεύξεις και φεύγοντας στάζει από τις τσέπες σου το μάταιο. Ρίχνεις μάρκες για τον επόμενο γύρο. Δεν έχεις άλλη επιλογή, καλό μου.
Στο αμάξι ακούω γαλλικά σιντάκια και τα τρακαρίσματα μοιάζουν με ζαχαρωτά.
Οι “La rue Ketanou” ορίζουν με τσιγγάνικη διάθεση πως δεν ανήκουν στο δρόμο, αλλά ο δρόμος τους ανήκει. Είναι ευτυχία να ξέρεις πού ανήκεις ή εγκλωβισμός; Ποια αλλαζονία σε προστάζει να ρίξεις συρματόπλεγμα;
Κι έτσι μπουρδουκλωμένο το μυαλό μου πάντα από αλλού ξεκινά κι αλλού βαστά, αφήνω σαν το σαλιγκάρι αναπάντητα ερωτήματα στο διάβα μου και δεν γυρίζω πίσω. Σαν να προσμένω κάποιον να μαζέψει όλες τις απορίες μου και να μου τις επιστρέψει αισιόδοξα λυμένες.

"it's funny but i have no sense of living"

2010-08-04T01:30:00.012+03:00

Αύγουστος φώτα, το πιανάκι κάνει τρίλιες πάνω στο κύμα κι ο Πειραιάς διώχνει πλοία. Περπατάς ξυπόλητη σε καυτά μάρμαρα και ψάχνεις για δουλειά, kariera.gr και τα τοιάυτα. Αναστενάρισα. Επισήμως ανεργη. Πανωπλία το μειδίαμα, μα το άγχος σου τρυπάνι.
Ο καθένας δικαιούται μια φέτα θάλασσα, κι εσύ μασάς κουκούτσια. Πότε φτάνει εκείνη η στιγμή που ο άνθρωπος ξεμυτά σαν καρπός από το χώμα και όλοι χαζεύουν το δροσερό πράσινο των φύλλων του; Όλα γύρω να σου δείχνουν την οδό Υπομονής. Αγία-Νοσταλγία, με τσάκισες.
Σου λείπει η τρυφερότητα και το νοιώθω στο δέρμα σου. Σ' αγγίζουν και σε χτυπά ρεύμα. Πετάγονται οι πόροι, ζητάνε και άλλο. Ντοπάρεσαι με χάδια, κι ο εθισμός ανεξέλεγκτος.
Σε παρακαλώ, θα ρθεις αύριο πάλι;

"Remember me in the spring..."

2010-06-23T21:32:00.009+03:00

Το μυαλό ζεματάει. Πέρασαν 9 μήνες, λεχώνα και γέννησα τους λόγους της φυγής μου. Να απομακρύνεσαι χίλιες λέμβους για λάθους λόγους. Κρέμασα μικροστολίδια τις ελπίδες πάνω στη φυγή. Γυάλιζαν σαν καθρεφτάκια. Κι όταν έσπασαν όλα μαζί, ήταν τέτοιο το κενό μέσα μου που δεν άκουσα το θόρυβο.
Στο ενδιάμεσο, βραδιές με σαγκρίες και μεξικάνικα φαχίτας, έδρανα και φιλοσοφίες του Deleuze, κυκνάκια που σε δαγκώνουν στη γάμπα, και μια συνομοταξία γάλλων που ψοφάνε να χορεύουν λέιντυ γκάγκα και να λένε “Je t' adore”.
Χιόνι πολύ! Άνοιγες παντζούρι και μια χιονισμένη πολιτεία είχε χτιστεί στα κεραμίδια, ο πάγος κατάπινε τους ήχους. Μού 'λειπαν οι κεραίες κι οι θερμοσίφωνες. Αυτή η ισομετρία των μεσαιωνικών κτηρίων με κούραζε. Ήθελα θάλασσα. Στα ντέρτια, την έφτιαχνα μόνη μου. Ύστερα γινόντουσαν όλα στράφι, όταν όλα ήταν στράφι. Το γιατί μού ερχότανε καπέλο.
Πάντα, κάπως τη σκαπούλαρα. Το μυαλό, σα πυγολαμπίδα στα δύσκολα. Έξυνα τον τοίχο κι έβρισκα ιδέες.
Τσιγάρο, κι άλλο τσιγάρο. Άπειρες φορές το χα εκτοξεύσει πάνω σου. Σ' έβρισκε στην πλάτη κι έτσουζες. Μετα ξύπναγα.
Μέρα πάλι, κάλτσες διπλές, ρούχα βαριά και τα χέρια μου τραχιά σα συρματάκι της κουζίνας. Στιχάκι σε παγκάκι, ένοιώθα. Μικρό και να με χτυπάει το κρύο. Ανάπτυξη αυτιστικών θεωριών με Vanilia Agenda.
Ώρες χυμένες πάνω από σκίτσα, βόλτες στη μικρή γαλλία, tarte-flambée, περνούσαμε και ωραία.
Αναμονές στη Φρανκφούρτη. Στα στάρμπκας με το μακ στα γόνατα. Η απόλυτη εικόνα παγκοσμιοποίησης. Κοινή και μόνη. Το απόλυτο συναίσθημα της παγκοσμιοποίησης. Δε γαμιέται. Με περιτριγύριζε ο κυνισμός μου. Το μοτίβο της Πολυάννας δεν μου χώρεσε.
Τα βράδια η καρδιά μου χτυπούσε τόσο δυνατά, που έτσι μπρούμυτα που κοιμάμαι, τραντάζοταν το στρώμα. Με δάγκωνα στο μπράτσο.
Κάπου στο τώρα το κέντημα τελείωσε.
Απότομα, με τις κλωστές να στάζουν.
Από πάνω μέχρι κάτω γεμάτο με ελπίδες και αλάτια. Μεγαλώσαμε, καλό μου.
Πρέπει να μάθουμε να ζούμε χωρίς τα τσιρότα.

(η φώτο παραγωγής μας)

προσωπικές οπτασίες;

2010-05-05T23:20:00.014+03:00

("Struggle"- Robert Demachy)

Μολότοφ ξεπετάγονται από την οθόνη. Θρύψαλλα τα πίξελ, καρφίτσες μπήγονται στα μάτια. Καπνοί, σκόνη κι άδικο. Ο κόσμος γέμισε σκουλήκια και το πιο απάνθρωπο μέσα μας. Αν ο θάνατος είναι η πιο μεγάλη κατακραυγή γιατί ποτέ δεν σταμάτησε; Δεν πιστεύω ούτε σε μια σπίθα συλλογικού οράματος. Η επανάσταση είναι μέσα σου.
Πορείες. Ο ένας περπατά δίπλα στον άλλον ενώ ταυτόχρονα τού δαγκώνει το μπράτσο. Η επανάσταση είναι μέσα σου.
Δεν συκγχέω την ανάγκη έκφρασης της απελπισίας με τα επεισόδια. Μοντέρνα κατοχή ζούμε, καλό μου. Αλλά ένας πυρήνας πώς να κάνει τη δουλειά του όταν τα άτομα συγκρούονται;
Ηδονή αιμοβόρα, γυαλίζει στο μάτι ο θάνατος του διπλανού σου. Σαν να βλέπεις σπλατεριά αγκυροβολημένος στο καναπέ σου και να φτύνεις τα κουκούτσια..
Αυτός ο κόσμος δεν θα στρίψει ούτε μία μοίρα όταν το δέντρο της συμπόνιας έχει κοπεί σύριζα.

2010-04-26T23:10:00.005+03:00

"The Black Bowl"-George Seeley

"Για όσα δεν μπορεί να μιλά κανείς, θα πρέπει να σωπαίνει"

L.Wittgenstein

υ.γ. κύματα εργασίας κι η ψυχή αφρόψαρο.

τάτσες Απρίλη πάνω στο μπράτσο σου.

2010-04-09T13:10:00.005+03:00

Καλοκαιρινό απόγευμα σ' ένα ακρογιάλι.

Δύσκολο που είναι να ζεις

με το νόημα της κάθε μέρας

έτσι όπως έρχεται,

δίχως στόχους πέρα από σένα

χωρίς την πρόκληση

να βρίσκεις τον εαυτό σου

μέσα και απ’ άλλους.

Σαν το βουητό των κυμάτων:

έγκυο με υποσχέσεις τόπων και ανθρώπων

εμπειριών ανήκουστων κι ανείπωτων –

που τελειώνουν λίγα μέτρα

απ’ το ακρογιάλι.

Θερινοί κολυμβητές με πλήρη εξάρτηση

έξω απ’ τη θάλασσα:

το σώμα μας μονάχα δεν μας βοηθάει.

Νάντια Βαλαβάνη

"ποιος τη λύση να μου δώσει θα μπορέσει τώρα που φύγε για πάντα ο κηπουρός;"

2010-03-26T23:30:00.007+02:00

(foto: Δ. Δρογούτης)

Μιλάω για σένα και ψάχνω να βρω εμένα. Είναι θέμα ταύτισης ή έχω χάσει τόσο πολύ τον εαυτό μου; Είναι τέτοια η σύγκρουση που νοιώθω μέσα μου, που το κεφάλι μου μεταμορφώνεται σταδιακά σε κρατήρα. Κατεβάζω ποτά και αυξάνονται οι εκρήξεις. Διαμελίζομαι κι ύστερα με κολλώ με σελοτέιπ. "Το μυαλό μου βασανίζει η γεωγραφία..."
Έξω βρέχει διαγωνίως. Πλάγια βροχή σαν ξυράφι. Τέλη Μάρτη και τα σύγνεφα όλο βαραίνουν. Τα κτήρια του πανεπιστημίου ρουφάνε τη βροχή. Γκριζάρουν έντονα ή τα μάτια μου είναι τόσο μαύρα; Κηλίδες χρώματος οι γυναίκες με τις μαντήλες και τα παιδιά με τα ποδήλατα.
Πρέπει, πρέπει να μείνω μακριά σου. Έχω να μάθω τόσα πράματα ακόμα, τόσες δουλειές κι εγώ πίσω από ένα παράθυρο κοιτάζω χοντρές στάλες να γλύφουν το τζάμι και να πέφτουν άδειες στο δρόμο.

Άραγε οι κύκνοι να φοβούνται τα βράδια σαν το ποτάμι βάφεται μαύρο;

ο παλιομπερντές

2010-03-18T20:53:00.008+02:00

"Ναι· την αγαπούσα τη θάλασσα! Την έβλεπα να απλώνεται απ' τ' ακρωτήρι ως πέρα, πέρα μακριά, να χάνεται στα ουρανοθέμελα σαν ζαφειρένια πλάκα στρωτή, βουβή και πάσχιζα να μάθω το μυστικό της. Την έβλεπα, οργισμένη άλλοτε, να δέρνει με αφρούς τ' ακρογιάλι, να καβαλικεύει τα χάλαρα, να σκαλώνει στις σπηλιές, να βροντά και να ηχάει, λες και ζητούσε να φτάσει στην καρδιά της Γης για να σβήσει τις φωτιές της. Κ' έτρεχα μεθυσμένος να παίξω μαζί της, να τη θυμώσω, να την αναγκάσω να με κυνηγήσει, να νιώσω τον αφρό της απάνω μου, όπως πειράζουμε αλυσοδεμένα τ' αγρίμια. Και όταν έβλεπα καράβι να σηκώνει την άγκυρα, να βγαίνει από το λιμάνι και ν' αρμενίζει στ' ανοιχτά, όταν άκουα τις φωνές των ναυτών που γύριζαν τον αργάτη και τα καταβοδώματα των γυναικών, η ψυχή μου πετούσε θλιβερό πουλάκι απάνω του. Τα σιαχτόμαυρα πανιά, τα ολοφούσκωτα· τα σχοινιά τα κοντυλογραμμένα· τα πόμολα που άφηναν φωτεινή γραμμή ψηλά μ' έκραζαν να πάω μαζί τους, μου έταζαν άλλους τόπους, ανθρώπους άλλους, πλούτη, χαρές, φιλιά. Και νυχτόημερα η ψυχή μου κατάντησε άλλον πόθο να μην έχει παρά το ταξίδι. Ακόμη και την ώρα που ερχόταν πικρό χαμπέρι στο νησί και ο πνιγμός πλάκωνε τις ψυχές όλων και χυνόταν βουβή η θλίψη από τα ζαρωμένα μέτωπα ως τ' άψυχα λιθάρια της ακρογιαλιάς, όταν έβλεπα 3 τα ορφανοπαίδια στους δρόμους και τις γυναίκες μαυροφόρες, απαρηγόρητες τις αρρεβωνιαστικές, όταν άκουγα να διηγούνται ναυαγοί το μαρτύριο τους, πείσμα μ' έπιανε που δεν ήμουν και γω μέσα· πείσμα και σύγκρυο μαζί."

Η θάλασσα- Ανδρέας Καρκαβίτσας

"I get emotional when..."

2010-03-12T02:51:00.006+02:00

Άνοιξη με παγωμένα δάχτυλα. Ώρες νομίζω πως τα χιονοσύγνεφα σκάλωσαν στα κλαδιά και δεν φεύγουν. Στιγμιαία λυπάμαι τους κύκνους, αλλά μετά θρηνώ τα χέρια μου. Οι κλειδώσεις μου γεμίσαν πάγο. Ο δρόμος για το σπίτι είναι τέσσερα τραγούδια. Φτάνω στην πόρτα και τραβώ τις νιφάδες που μπήχτηκαν στο δέρμα. Δεν είναι υπερβολή αυτό εδώ το κρύο.

Μου αρέσουν οι ράγες των τρένων. Άθροισμα παραλληλιών και χιλιομέτρων. Διακτινίζομαι στη Βασιλεία. Σοκολάτες στο χέρι και περπατάμε στα στενά. Η καρδιά της Ευρώπης. Ατάραχη και όμορφη. Σταθερός σφυγμός και η Ελλάδα να μοιάζει τρύπια σημαία.
Γκράφιτι, μεσαιωνικά σπίτια και παρελάσεις βυθίζονται μέσα στον καπνό μου. Νιρβάνα στα πάρκα και στις λίμνες. Λυκόπουλα παίζουν φλάουτα. Έτσι ετοιμοπόλεμη που έμαθα να είμαι, τόση ηρεμία με χτυπάει κατακούτελα. Άνθρωποι χωρίς νταλκά και όψη λείου πάγου. Ελβετοί.
Ένα κλικ και σε ξέχασα.

2010-02-22T17:00:00.006+02:00

"Στο κάτω-κάτω της γραφής, κανείς δεν νικάει το θάνατο.
Απλά κάποιοι κερδίζουν τη ζωή."
Ρ. Χαραλαμπίδης

+ 4 μαύρα κουστούμια

ευχούλα Νο. 720

2010-02-22T13:58:00.005+02:00

Η παπαρούνα ανάμεσα σε στάμπιλο και μουτζουρωμένα δάχτυλα. Η κίτρινη σοφίτα γεμάτη ως απάνω με τρίμματα γόμας. Η παπαρούνα ξεφυσά. Ζωγραφίζει μάτια που κλαίνε, μάτια που ανοιγοκλείνουν, μαλλιά που ανεμίζουν στον άνεμο. Η παπαρούνα κολλάει σελοτέιπ στο τζάμι και ιχνογραφεί. Η επικονδυλίτιδα, πού και πού, την χτυπάει σφυρί. Στο μυαλό της παπαρούνας είναι ένας αριθμός.Ένας αριθμός που αναβοσβήνει σαν τον απέναντι που βαρέθηκε να ξεστολίσει το δέντρο του και κάθε βράδυ σπιλώνει τη νύχτα με φώτα. Ένας αριθμός που πρέπει να τον φτάσει. 12 σκίτσα το δευτερόλεπτο, άρα 720 για ένα λεπτό. Επτακόσια είκοσι. Παρα κάτι χίλια. Από το μυαλό της περνάει ότι δυσκολεύει τη ζωή της. Μετά την ανάλυση φτύνει αίμα Η παπαρούνα μαραίνετα στιγμιαία, αλλά πεισμώνει. Κάποτε αυτό το κλιπάκι της ζωής της θα φτάσει -δεν μπορεί να μην!- στη θάλασσα.

"parce que l' amour lui-même est un réservoir de larmes"

2010-01-31T23:13:00.010+02:00

Το παράθυρό μου παρατηρητήριο αεροπλάνων. Απορρίματα θορύβου και αστέρια που πέφτουν μαλακά στο αεροδρόμιο. Το χιόνι λιώνει τη μέρα και το βράδυ, πιο παχύ, σκεπάζει τα αποτσίγαρα της σκεπής. Δεν σου ζητώ να με θυμάσαι πια. Δεν απαιτώ να θυμάσαι πια. Δεν στροβιλίζομαι γύρω σου ούτε κλατάρω μπροστά στη σιωπή σου. Θα λεγα πως δεν με νοιάζεις πια. Κάτι που τράκαρε μέσα μου και χίλια γυαλιά σπασμένα μές στα σωθικά μου. Τα δικά σου χίλια αγκάθινα φιλιά. Θέλω ο επόμενος να μην μου πει κουβέντα. Να μη με βάλει σε ένα κάδρο και να με ξεσκονίζει σαν πιάσω αράχνες. Θέλω ο επόμενος να είναι ένα μαζί. Μαζί έντονο, μαζί σκληρό, μαζί τρυφερό.
Ξέχασα να γράφω. Πρέπει πλέον να μάθω να ζωγραφίζω αυτά που σκέφτομαι. Ο ήρωας χαμένος στην Αθήνα. Ο ήρωας που κλαίει. Τραγουδώ τα Δακρυσμένα Μάτια κι εκσφενδονίζω τη γόπα στο ποτάμι. Αν ήταν μαχαίρι, θα το εκσφενδόνιζα πάνω σου. Σκάβω στην κόλλα να βγάλω έναν ήρωα. Σκάβω στην κόλλα και ζωγραφίζω κεραίες σε ταράτσες. Η πόλη μου· κεραίες, θερμοσίφωνες κι ένα μνημείο μετέωρο.
Προσπαθώ να αποκωδικοποιήσω τα γαλλικά ενός, και κύματα παφλάζουν από κάτω. Νομίζω ότι καταλαβαίνω το χάδι του, και πάλι πέφτω έξω.
Δεν έχω ούτε μια ιστορία να διηγηθώ.
Σου δίνω τα κάρβουνά μου αναμμένα.

(η φώτο από εδώ)

"σε ένα αγκάλιασμα, σε ένα βρώμικο φιλί"

2010-01-17T14:42:00.003+02:00

"Να μετατρέψεις το 'έτσι συνέβη' σε 'έτσι το θέλησα',
αυτό και μόνο ονομάζω λύτρωση"

Τάδε έφη Ζαρατούστρα- Φρειδερίκος Νίτσε

χιόνι ασημόσκονη

2010-01-09T20:20:00.008+02:00

(φώτο: Γιώργος Βογιατζάκης)

Χιονισμένα πεύκα τρέχουν έξω από το παράθυρο, η αφίσα δίπλα μου κάτι λέει για blut. Το αίμα που δίνεις και παίρνεις στις σχέσεις, πότε βρώμικο και πότε καθαρό. Είναι όμως μια διαδικασία αιμοδοσίας. Αμφιταλλαντεύομαι ανάμεσα στο μισανθρωπισμό και στη συμπόνια.
Τα μικρόφωνα μιλάνε σε γλώσσα ακατάληπτη για πόλεις, μια γιαγιά με μωβ καπέλο με κοιτά. Γερμανικά τρένα σκίζουν τον παγετό και αφήνουν πίσω το νότο μου. Γιορτές αστραπή, καλή χρόνια, φιλιά, μια βόλτα ως τη θάλασσα κι έπειτα πάλι πίσω στη σοφίτα.
Η λήθη σε μαλακώνει. Η απόσταση σε σκληραίνει. Ξέρεις ότι κάτι χάνεις, ζείς το αλλιώτικο κι όμως ο πάτος είναι τρύπιος και ποτέ δεν γεμίζει. Αχαριστίες και ασάφειες. Το βουλώνω, χώνομαι στα λεξικά, κοιτώ με ευγνωμοσύνη τους ξένους που μ’ αγκάλιασαν. Εμένα, τη ξένη.
Χιόνι σπαρμένο μ’ ασημόσκονη, καταπίνει ήχους και βήματα, ίσως μόνο στον Παπαδιαμάντη θα ταίριαζε τέτοιο χιόνι. Διαβάζω Μάρκαρη, ψάχνω δολοφόνους, τοπίο ελληνικό στις σελίδες, δακρυσμένα μάτια για διπλωματική, πώς στα δύσκολα γυρνώ στα ακούσματα των 15 μου, πού θα με βγάλει αυτός ο δρόμος. Έχεις τη λύση να μου δώσεις;

"come on baby this is what you need"

2009-12-28T11:29:00.004+02:00

στα κουκούτσια του 9 και στο άνθος του 10. όχι άλλα μάταια.

ασάφειες.

2009-12-11T01:30:00.007+02:00

(foto:Δημήτρης Παπαγεωργίου)

Μετράω τον καιρό που περνά με τα πόσα απορρυπαντικά κατάπιε η σοφίτα μέσα στο τρίμηνο. Μαθαίνω τους νόμους της αγοράς. Συμπαθής είναι ο χρήσιμος. Κλωτσάει και δεν χωράει μέσα μου. Είναι απόλυτο να θέλεις χέρια καθαρά τριγύρω; Μπετώνω το συναίσθημα μα αυτό βρίσκει τρύπες και τρέχει. Χέρια με τάτσες αλατιού, λοιπόν.
Πίσω στη σοφίτα, λούπα τα Χριστούγεννα του Δεληβοριά, λούπα και κάτι κλάματα πάνω από το νεροχύτι.Όχι από λύπη. Ετούτη η πόλη δεν έχει τίποτα το ποιητικό. Ίσως γιατί η ποίηση δεν βρίσκεται στη σωστή δομή και στην απόλυτη αρμονία. Ίσως να κρύβεται στα χαλάσματα. Στο κατά λάθος όμορφο.
Στα έδρανα μάς μιλάνε για αισθητική και φιλοσόφους, πώς η τέχνη είναι ανώτερη από τον άνθρωπο. Μα πάντα εμένα η ζωή του ανθρώπου μού φαινόταν η μεγαλύτερη απόδειξη καλλιτεχνίας. Πηγή πόθου και θανατου. Πηγάδι με τα πιο μαύρα και πιο κόκκινα συναισθήματα. Είναι η ψυχή που στάζει στα μιλιμετρέ χαρτιά. Ζωή ετοιμόρροπη, στημένη σε ξύλινα δοκάρια που τα ρουφάνε τα σαράκια, κι εκείνος ο άνθρωπος που όλο χτίζει και όλο θέλει να ανεβαίνει. Και είναι ωραία εκει πάνω, διάολε!

Παραδομένοι σε έναν χρόνο κολλώδες και αργό, πνιγόμαστε μέσα στα κρασσοπότηρα. Τσιγάρα με θέα το ποτάμι και ήρεμους κύκνους. Τεντώνουμε το καθημερινό για να στριμωχτούμε μέσα του. Τσουλάμε τον καιρό με γέλια. Τα φέρνουμε όλα τούμπα για να τα ξαναχτίσουμε.
Μπατάρουν τα αισθήματα μπρος στους τρόπους επιβίωσης.

"We can't afford the time to sit and cry
Or to wonder why
There's only days in between
There's just tomorrow"

amande amère.

2009-11-03T20:09:00.009+02:00

(foto:Μαριάννα Κάραλη)

Με ξύπνησε η βροχή. Χίλιες καρφίτσες έπεφταν με φόρα στη στέγη της σοφίτας, τρύπαγαν τον ύπνο μου και τ’ όνειρο έσταξε στο πάτωμα. Καλύτερα. Κάποιος έπρεπε να σε διώξει από κει, μαλάκα.

Οι μέρες κατρακυλάνε μαζί με τις πάπιες στο ποτάμι. Ολόιδιες και βουτηγμένες στην υγρασία.

Η πόλη όμορφη, γλυκειά, ένα χαριτωμένο ζαχαρωτό για ξεκούραστες νύχτες.

Η πόλη δίχως νεύρο, δίχως έφλευκτο υλικό κάτω από τις ράγες του τραμ. Το αίμα δεν είναι εδώ. Κάτι λείπει.

Σαν Έλληνας της διασποράς, ψηλαφώ το νταλκά στη φωνή της Αλεξίου. Οι ξένοι κοιτάνε με συμπάθεια και λίγη απογοήτευση. Όχι, η Ελλάδα δεν είναι κάτι αλλο πέρα από Μύκονος και συρτάκι για αυτούς. Ποια είναι η νέα Ελλάδα, με ρωτάνε, και πώς να πω Ελλάδα είναι αρμύρα; Μιζέρια κι ευλογία μαζί.

Eθισμένη στη θέα και στον ορίζοντα, ψάχνω μια στάλα ύψωμα, να χωρέσει όλη η πόλη μες στην κόρη του ματιού μου, να κατέβει στους πνεύμονες άερας, να βγει το venceremos δυνατό και σίγουρο. Ένας μπλε ορίζοντας αρμύρας και ιωδίου, ας είναι πινελιές κοκκίνες οι παπαρούνες στο βάθος.

Ώρες νοιώθω θαμμένη σε βαριά αρχιτεκτονική και μαύρα κεραμίδια. Το κύμα φράζει στη γλώσσα μου κι ανύμπορη το νοιώθω να παφλάζει. Σαν εμβόλημα η Μαλβίνα πρωταγωνίστρια και η Τάνια, δίχως άλλοθι. Πονάω που δεν κατοικούνε στη ζωή μου τέτοιοι άνθρωποι. Πονάω που ψάχνω εκείνο το κομμάτι πληρότητας και πάντα κάτι με ματώνει.

«Ήταν σα ν' άγγιζα με τα ίδια μου τα χέρια όλη την αθλιότητα της γης»

2009-10-05T23:24:00.001+03:00

ερωτικό, μα διόλου περήφανο.

2009-09-25T14:16:00.009+03:00

(foto: Vladimir Clavijo)

Μπορώ να σε φανταστώ μαζί της. Να ξαπλώνετε στο κρεβάτι σου, η μυρωδιά του σάλιου σου να στάζει από τις σούστες κι έπειτα τ’ ακροδάχτυλά της ν’ ακουμπούν νωχελικά το μπεζ τραπέζι σου κι όλος ο έρωτας κι η καύλα σου να στέκεται στο γυμνό της ώμο. Μπορώ να θρυμματίσω το μυαλό μου, να φτύσω όλα τα ροκανίδια σας και σε δευτερόλεπτα να πλάσω το ξύλινο ομοίωμά σου, ερωτευμένο και πλήρες.
Μα εύχομαι, ναι εύχομαι, κάθε φορά που θα λες εκείνο το "anche io" στα ομορφά της μάτια, χίλια σύρματα να μπήγονται απότομα στη γλώσσα σου κι ηλεκτροφόρα καλώδια να θυμίζουν στα κύτταρά σου πόσο ξεδιάντροπα κι ανενδοίαστα το λεγες σε μένα κάποτε.

"εδώ μακριά σου..."

2009-09-10T20:12:00.002+03:00

"...Οι δείχτες σπρώχνουν το λεπτό,
είναι από σίδερο γερό
δεν τους βαστώ ...
Συ κράτα τούτη τη στιγμή.
- Του ρολογιού τον χτύπο.
- Και φκιάξε επίμονο ρυθμό
που να ΄χει μέσα τον καιρό ...

- Και τον χαμό ...
- Χρέος πικρό ...
- Πού είσαι, πες μου;
- Εδώ μακριά σου ...
- Έφυγε κι όλας η στιγμή
οριστικά.

- Και γίναν όλα διαφορετικά.
- Και η σιωπή ...
- Που ακολουθά ...
- Μας παρασέρνει, μας μεθά ...
- Και μας βυθίζει στην αρχή ...
- Του χρόνου πριν να γεννηθεί .
- Μνήμη πιστή..."

Μ. Χατζιδάκις

λιγοψυχίσματα.

2009-09-01T02:06:00.003+03:00

"θάλασσες, στείλτε κύματα"

2009-08-19T13:11:00.010+03:00

(foto:Mark Borthwick)

Χάνει ύψος ο ήλιος ντροπιασμένος και το γιασεμί ανοίγει τις ακονισμένες λεπίδες του. Όλες οι εποχές έχουν κάτι που μπορεί να σε κόψει στα δυο. Το καλοκαίρι όμως σου δίνει τις περισσότερες αφορμές.
Διαβάζω Μαραγκόπουλο, ψάχνω να βρω στις γραμμές του ποια περιγραφή γυναίκας μού ταιριάζει περισσότερο, νομίζω ότι με βρίσκω, μετά με αναιρώ, με παίρνει ο ύπνος εξαντλημένη και με ξυπνούν τα τσόνια π΄αρχίζουν τα τραγούδια κοινοβίου πάνω στην καρυδιά λίγο πριν στάξει νύχτα.
Σαν αστείο, φεύγω από Αθήνα τη μέρα που εμείς αρχίσαμε τη γλυκειά περίοδο της τρυφερότητας. Κάποτε πίστευα πολύ στα σημάδια. Τί να σου κάνουν τα νούμερα όμως όταν το άθροισμα βγαίνει ψυχρό μονήρες; Δεν αφήνω καμιά λυπητερή να βαλτώσει, να πιτσιλίσει το αίσθημα της νέας ζωής.
Χαζεύω τις φλεβίτσες της μάνας μου. Παίδι, με λέει, είσαι παιδί. Λες; Λες να μη χάθηκε τίποτα ακόμα, να μην έχασα καθόλου χρόνο σε λάθος χέρια και όλα να γίνουν όπως πρέπει; Και πώς είναι αυτό το πρέπει;

Τα κύματα δίνουν συμβουλευτικά χτυπήματα • γλύφω τα ρινίσματα καλοκαιριού.

"Καθένας είναι μόνος του στην καρδιά της γης πάνω
καρφωμένος από μιαν ηλιαχτίδα
κι αμέσως βραδιάζει."

Σαλβατόρε Κουζίμοντο
Μτφ. Κάρολος Τσίζεκ

"στα λαμπρά σφαγεία των δρόμων"

2009-07-28T19:44:00.020+03:00

(φώτο: Γιώργος Σεφέρης)

Σφυράκι η καρδιά μέσα στο στόμα κι έτριζαν τα δόντια απ’τους χτύπους της. Πιπίλιζα και τα λόγια σου παράλληλα. Συνδιασμός δηλητήριο.

Τσιρίζει απ’ τη κάψα η άσφαλτος και η Αθήνα αναμμένος θερμοσίφωνας.
Μήνας τρεχαντήρι. Στα τρένα μουλιάζει ο ιδρώτας και οι καθυστερήσεις μια απειλητική διαστολή του χρόνου. Στις ράγες πατάω όλους τους όρκους μου, νευριασμένη και ανύμπορη. Αντιπαραβολή στη γκίνια μου, χίλιοι φερέλπιδες τουρίστες εξοπλισμένοι με κείνη τη διάθεση να ζήσουν το μύθο τους στην Ελλάδα.

Παύση για λίγο και μετά πάλι τρεχάλα, δημόσιες υπηρεσίες στο πηγάδι την Ομόνοια, σκόνη πάντου, η Αγίου Κωνσταντίνου μοιάζει με Φαρ Ουέστ, σφίνα μπαίνει η σκέψη σου, πισώπλατη σφαίρα, η Αγίου Κωνσταντίνου, λοιπόν, αίμα, σπιρούνια, τρόμος και μυρωδιά άγνωστης πόλης. Μεταναστεύομαι στο Μεταφραστικό, οι Έλληνες που ξυνίζουν μούτρα μπροστά σε αλλοδαπούς, να φύγεις να πας στη χώρα σου, 2009 και live your myth. Δεν θέλω να υπάρχω έτσι.

Μα σε ένα μήνα, εγώ, η ζωή αλλιώς: αδέσμευτη. Σοφίτα με θέα το ποτάμι, 15 τετραγωνικά να χωρέσει η αγωνία, τα σεντόνια και τ΄αλάτια μου. Αρκεί αυτό για τώρα.

Το νυχτόσπιτο βουίζει ανεμιστήρες, Τεράστιες προπέλες να μας έβγαζαν στη θάλασσα. Μα ξεβράζομαι στο κρεβάτι μου, κολλάει ο ιδρώτας, κλειστό το ριαδιόφωνο, μήνες ν΄ακούσω και δεν αισθάνομαι λειψή.

Ο κόσμος δεν θέλει τόση ευαισθησία, μου είπαν πρόσφατα• ξέφτιζα πάλι τις σκέψεις μου. Έφτυσα άτσαλα τα κουκούτσια σου.

"look for me, look for me"

2009-07-27T19:29:00.012+03:00

Έφευγα ερχόμουνα, εσύ έμενες ασάλευτος.

Θρόιζα στο πέρασμά μου όλες τις αναμνήσεις, ταρακούναγα επίτηδες την καρέκλα, σωριάζονταν
άτσαλα όλες οι λύπες στο πάτωμα∙

εσύ έμενες ασάλευτος.

Κοίταγες το παράθυρο.
Μια μαύρη τελεία πάνω στο τζάμι
ήταν ο στόχος σου.

Σαν ερχόμουνα,

άνοιγες το στόμα και οι πίκρες ξαμολιόντουσαν.
Βάραινα. Α, ναι! Βάραινα.
Έλιωνε σίδερο ο λόγος σου. Μα αισθανόμουν τη χαρά της συνενοχής..

Κι ύστερα έφευγα με τον εγωισμό στο καρότσι. Τραυματιοφορέας. Η απροσωπία η αιτία.
Ούτε ένα βλέμμα σου δε μου αποκρίθηκε ποτέ. Δεν άντεχα μακριά και για πολύ.
Εσύ τα δικά σου. Ασάλευτος.

Ούτε ένα πιστοποιητικό θλίψης*. Ούτε ένα σμίξιμο χειλιών. Ούτε ένα «άργησες», ούτε ένα «φύγε!».
Πώς να μέτραγες τον χρόνο των ανθρώπινων χεριών που απομακρύνονται;
Με ήθελες ή απλά σου έτυχα;

Αναρωτιόμουν. Ερχόμενη πάλι εκεί.
Και θρόιζα στο πέρασμά μου όλες τις αναμνήσεις,
και ταρακούναγα επίτηδες την καρέκλα,
και σκούπιζα άτσαλα όλες τις λύπες απ’ το πάτωμα,
και όλο πλησίαζα.
Κοντά σου.

Μα εσύ έμενες ασάλευτος.

Νεκρός.

(2006)

*η φράση ανήκει στην Ι. Καρυστιάννη
(foto: Bernard Plossu)

κι ύστερα φεύγω..με αυτόματο πιλότο

2009-07-04T18:18:00.010+03:00

(εξαιρετικό κάδρο από την isl_gr)

Μπήκε η θάλασσα στο Ηρώδειο τη μέρα εκείνη. Σκάσαν τα κύματα στα μάρμαρα κι εκείνα αιφνιδιάστηκαν. Αλμύρα που πιτσίλισε ως και το τελευταίο διάζωμα. Άνοιξε το στόμα της η Ρίτα και μπούκαραν νερά από τις πύλες. Χίλια καβούρια περπάτησαν ανάμεσα στα πόδια μας. Σα βράδυ σε προκυμαία πλοίου που τ’αλάτι κολλάει ερωτευμένο στο μπράτσο σου. Δεν ξέρω αν είμαι υπερβολική με κάποιες φωνές ή είναι τόσα πολλά τα σημαινόμενα που κουβαλάνε.
Για μένα.

Μετά έκλεισα τα κεφάλαια. Σεισμοί μέσα μου και έδιωξα εκείνα που χωλαίνουν. Ψάχνω με τί να παρομοιάσω αυτήν την αλλαγή. Με τί να παραλληλίσω ετούτη τη φυγή. Όχι φυγή. Ταξίδι. Θα ξεψυχήσει το καλοκαίρι κι ο Σεπτέμβρης θα ροδίσει σ’ άλλη πόλη, σ’ άλλη χώρα κι η παπαρούνα θα προχωρά σε γαλλικά πλακόστρωτα, γκλιν γκλαν τα τακουνάκια δίπλα στο ποτάμι.

(Το θαλασσόσπιτο κλείνει 4 χρόνια, είναι ανάγκη και χαρά να ευχαριστήσω εκείνους που μπαίνουν στον κόπο να διαβάζουν τούτες τις γραμμές. Όταν τα πράματα θα μπουν σε μια σειρά, θα γράφω συχνότερα και καλύτερα, το υπόσχομαι, je le promets. )

"κάπως σαν αστείο"

2009-06-15T23:32:00.007+03:00

Σνιφάρεις την άσπρη γραμμή του νεκροταφείου, το τρένο βασανίζεται πάνω στις ράγες, σταθμός και μετά παύση και μετά πάλι σταθμός. Ορδές ανθρώπων μπαινοβγαίνουν στις λαμαρίνες. Μυρωδιά ιδρώτα και ληγμένα αρώματα. Χίλιες ζωές στα βαγόνια, δεν με νοιάζει τί σκέφτεται ο καθένας τους. Ακούω μοναχά πόσο βαριά αναπνέουν. Κάθε ανάσα και βαρίδι. Τόσα πολλά βαρίδια που το τρένο βυθίστηκε στα μεσοδιαστήματα. “Γρήγορα, τα παράθυρα, θα πεθάνουμε εδω μέσα”. Το τρένο κυλά ξανά.
Νομίζω πως οι λέξεις μετατοπίστηκαν. Ευτυχείς εκείνοι που μπορούν να χρησιμοποιούν τις ίδιες και ίδιες λέξεις συνέχεια. Μάταια ματώνεις να βρείς κάτι πρωτότυπο. Κάνω προσπάθειες να με βρω στα πράματα που με ήξερα. Αγγίζω σελίδες, βιβλία. Παρηγοριέμαι πως αν μια τέχνη σε δέσει, δύσκολα την προδίδεις με μια άλλη. Αν βρεί τρόπο να σκάσει το μέσα σου πάνω στον καμβά, οι λέξεις είναι απλώς μια υποσημείωση. Ή το ανάποδο. Σίγουρα, δεν καταπιάνεσαι εύκολα με πολλές τέχνες. Δικαιολογίες αμάσητες. Ο χρόνος συστέλλεται. Σφίνα ο Ιούνης, με βρήκε σε μάρμαρα να κολλάω χαρτόνια και ετοιμασίες πτυχίου. Όταν σήκωσα τα μάτια, τα γύρω μου φορούσανε λινά και τρέχανε στη θάλασσσα. Πτυχίο και τώρα τι; Ο χρόνος ξαφνικά διαστέλλεται. Βιαστικοί απολογισμοί. Κατάρα δυο στιμές που γαντζώθηκαν μέσα μου και δεν αυτοκτονούν. Έρχονται χείλια αλλουνού, γραμμές αλλιώτικες και ξένες, εξακοντίζονται φιλήδονα μα βρίσκουν τοίχο. Φεύγω τρομαγμένη. Είναι που περπάτησες βαριά μέσα μου, κι όλα τα βήματα με βγάζαν στα δικά σου.
Η ζωή τρέχει σαν το τρένο. Ήσουν ένας σταθμός, μετά παύση νεκρική κι ανάσες βαρίδια και μετά πάλι κυλά αγκομαχώντας περήφανα. Κάποτε θα με βγάλει στον Πειραιά.
Τώρα, εκρήξεις γιασεμιού, βράδια κοιτώντας τριγύρω πολυκατοικίες, συνωμότες όλοι στις ζωές των άλλων.

Σώπα και·
ένα καλοκαίρι ροδάκινο κρέμεται απ'το μπαλκόνι σου.

η φώτο από εδώ

"and everything you know is not enough to survive!...the stupid, the proud"

2009-05-19T02:05:00.006+03:00

Ντόπες νικοτίνης και άγχους. Ξεχειλίζουν οι σκέψεις και τα πρέπει. Κολλάνε στις κυλιόμενες της Ομόνοιας, πασσαλείβονται οι περαστικοι και με κοιτάνε αγριεμένα. Η Σόλωνος ασανσέρ, πάντα κάτι ξεχνάω και όλο γυρίζω πίσω, αφίσες για ευρωεκλογές κολλημένες άσχημα πανω από τα δεκεμβριανά συνθήματα, η πόλη ζέχνει λησμονιά κι απελπισία.
Κοιτάζω κάτι σημαδάκια στο Βορρά, διαθλώνται και συστέλλονται εναλλάξ. Κούνια μπέλα οι φόβοι και η ελπίδα. Πνίγομαι και σκάω αφρόψαρο μετά. Θα θελα μετά απο καιρό να λέω τότε ήμουν πολύ λυπημένη μα μετά όλα άλλαξαν. Με διαβάζω τόσο εγωκεντρική σαν να κόλλησε βδέλλα η μιζέρια πάνω μου. Η απαράμμιλη ικανότητα του ανθρώπου που διαρκώς αυτοαναιρεί τη λύπη του και τη χαρά του. Ευτυχία τα σημαινόμενα που δεν είναι βαρίδια πια.

Θέλω μέρες με νερά κρύσταλλα και μουσικές που σκιρτούν σαν έφηβη 17 χρονών.

photo:Graig Persel

"να μεγαλώσουν, να ωριμάσουν και να γίνουν παραισθήσεις...

2009-05-11T14:10:00.010+03:00

..κι όλα ωραία!
Εδώ στη πόλη εχουμε γίνει μια παρέα
που δε μιλάμε,
πληκτρολογούμε
να μαθαίνουμε
τα νέα"

"en la brisa o en la flor esperando tu regreso y puede ser"

2009-05-04T00:45:00.003+03:00

Γκρεμισμένες γέφυρες οι σκέψεις μου. Ανοίγω μια πρόταση και αρχίζει η κατολίσθηση.

Χαρτούρα στα χέρια μου, ετοιμασίες, η πυξίδα δείχνει βορρά, επι πτυχίο και μεταφράσεις γαλλικών. Καρσιλαμάδες σε μωσαϊκά της Φιλαδέλφειας, χοροί για μαύρα μάτια, έχω αλλάξει τόσο πολύ που οι άλλοι ψάχνουν σημάδια της άλλης κοπέλας, της παλιάς.
Δηλώνω στο ταβάνι μου πως δεν θέλω άλλα δράματα, ας ήμουν μια κόκκινη παπαρούνα που σκόρπιζε -Μάη μήνα- άηχα και ήρεμα πάνω από ταράτσες πολυκατοικιών.
Σταυρώνω τα τακούνια μου, νωχελικά ορκίζομαι πως δεν υπήρξες. Η μνήμη μου όμως δελεάζεται απ' όλα εκείνα που δεν ζήσαμε. Κολλάει μέλι στο γρανάζι της ληθης κι ύστερα αλάτια που ρθες για να φύγεις. Διαρκής ολίσθηση από τις μεγαλοστομίες μου. Κι έτσι πάνω στον όρκο της γυναίκας που ξέχασε, το παιδάκι που του κλέψαν το μπαλόνι νικάει θριαμβευτικά. Έρωτας που κάνει κρότο και πιάνει χώρο κι ας χτυπάει μέσα μου η περηφάνια του ανθρώπου που κλειδώνει ό,τι πραγματικά τον πονά.

Δεν φταις εσύ. Με μια καρφίτσα με τρύπησες και χύθηκε όλο το ποτάμι απο μέσα μου.
Κουτή, κουτή παπαρούνα.

(φώτο:Μαριάννα Κάραλη)

"You didn't come here to have fun, you said 'well I just came for you'"

2009-04-10T00:46:00.008+03:00

Τα φιλιά σου με βρίσκουν όταν στρίβω στην Αιόλου. Τα φιλιά σου με βρίσκουν όταν κόβω το ψωμί. Τα φιλιά σου έγιναν ύπουλα. Σέρνονται στα μάρμαρα, στάζουν από τα ταβάνια, τα φιλιά που μοίραζες “τω καιρώ εκείνω” είναι εδώ πανηγυρικά τις ώρες που θέλω να σε σβήσω.
Βάζω πινέζες στους χάρτες μου, πεντακόσια μίλια μακριά σου, η σχέση μας έχει πλέον διαφορά φάσης και μηδαμινή αντοχή στην τριβή.
Κατεβαίνω συχνά στη θάλασσα, ένα μόριό της να ήμουνα, και ας μ' έσπρωχνες στο βράχο, βλάκα!
Νηνεμία μετά τα αλάτια, αντικρύζω τα πρόσωπα σαν να τα βλέπω πρώτη φορά, αρχίζω και διακρίνω τον πόνο του καθενός πάνω στις γραμμές των χειλιών του. Όλα βαραίνουν. Μια άγκυρα κρέμεται από το μπαλκόνι μου και δεν κουνιέμαι μοίρα.

Κι ύστερα σκάει ένα κύμβαλο άνοιξης, ξεπετάγονται από παντού πέταλα και αρώματα. Κάποιος σπέρνει στο μαύρο μου παπαρούνες. Τραβά τα μάτια μου στον ήλιο.

στη Θ. για όσα τόσα κι άλλα τόσα που θα ρθούνε.

"Tu m'as privé de tous mes chants, tu m'as vidé de tous mes mots"

2009-03-25T17:28:00.000+02:00

"σκέτο μοιρολόι, μια γριά βροχή"

2009-02-22T19:38:00.013+02:00

(φώτο: Νίκος Χρυσικάκης)

Καμιά φορά εύχομαι να κρυβόμουν κάτω από το τραπέζι της σοφίτας σου. Καλογυαλισμένα τα γέλια σου, να τ' άρπαζα πριν πέσουν στο πάτωμα.
Ο πιο σιωπηρός χειμώνας. Ήχοι πληκτρολόγιου, συνεχόμενα κλικ τσαλακώνουν τη σιωπή. Ξένη στην ίδια μου την πόλη. Όλοι οι άλλοι γύρω να κινούνται σε χαριτωμένες πιρουέτες, αστρόσκονες και βεγγάλικα, κι εγώ βράχος μετέωρος, κουνώ μαντήλια. Μ' ενημερώνεις αλύπητα κι εσύ για τα ταξίδια σου, κι όσο μου απλώνεις τους χάρτες σου, τόσο νοιώθω να πετρώνονται οι ρίζες μου. Τόσο φοβάμαι μην μείνω έτσι στέρεη, έτσι μόνιμη εδώ, έτσι μόνη.
Σε ποιο σιφόνι ταγκίζει τώρα η αγάπη σου;
Κάθε μέρα, στους γνώριμους δρόμους. Η ποιήση είναι περιττή μπροστά σ' έναν ανάπηρο στην Πανεπιστημίου. Στα χαμένα του πόδια κρύβονται όλα τα γράμματα που δεν μου έστειλες.
Άλλες μέρες νομίζω βλέπω τα ρούχα μου σκισμένα. Κρέμονται σε κεραίες ταρατσών. Αθόρυβα, αιώνια εκεί σκαλωμένα. Κι εγώ, γυμνή, χυμένη σ' ένα γραφείο. Σκόνες, σάπια λόγια μπαίνουν μέσα μου, γεμίζω οργή, τα διώχνω μα αυτά ορμάνε μέσα μου μανιασμένα, άσχημες φάτσες, ανάξιο ανθρωπάριο γύρω μου, απο μικρή ήξερα τί δεν ήθελα να γίνω, στόφα δημοσίου υπαλλήλου και ξυνισμένο ύφος. Ήξερα τί δεν ήθελα να γίνω αλλλά κι έτρεμα μη φτύσω τον εαυτό μου στο τέλος, μην γίνω εκείνα που μίσησα.

"ό,τι δε σε σκοτώνει, σε κάνει πιο εκκεντρικό"

2009-02-02T14:10:00.004+02:00

"κι αν 2-3 φορές σε είπα αγάπη μου, χέσ'το."

illustration:Danny Allison

"κι ο ήλιος παγώνει"

2009-01-17T19:06:00.007+02:00

(Κώστας Ντίος)

Σκούρο μπλέ το σεντόνι, κάτι κηλίδες αλατιού και στο στόμα κρεμασμένες χίλιες άγκυρες. Καράβι που βούλιαξα, μύριζε σκουριά, καβούρια τσίμπαγαν τα γόνατα, δεν ένοιωθα, σε ξένη θάλασσα πια, αλληνής η θάλασσα, αλληνής τα σκούρα μπλέ σεντόνια, το κύμα ανέβαινε ως στο κεφάλι κι έπειτα πάλι πίσω.

Πέρασαν δέκα μέρες έτσι, μ' έπινε η θάλασσα τα βράδια, και το πρωί -κρυφά- έβγαζα από πάνω μου τα φύκια.

Ξήλωνα τα παράσημα• τα λόγια σου που σάπισαν.

"Ξερό πηγάδι η απουσία και γω στον πάτο"

2009-01-07T14:05:00.005+02:00

Εκείνο το βλέμμα λάβα που μετά από καιρό γίνεται λάμα. Ποιο φεγγάρι γύρισε και είδα το άλλο πρόσωπό σου;

Μοιάζει αργά να φεύγει ο καιρός, φίδι που σέρνεται, μα κάποια στιγμή ορμά πάνω σου και σε δαγκώνει.
Μαύρα τα χείλη που μ' άφησες και μια σφαίρα να σφηνώνεται στο στέρνο. Μπαίνει το κρύο στα τοιχώματα και νοιώθω τη σιωπή να με στοιχειώνει.
Πάλευα να κρατηθώ απ΄τις λακούβες των χεριών σου και συ μ' έσπρωχνες.

Η τραμπάλα των σχέσεων ξεβίδωτη. Δίπολα άρρεν και θύλη, άλλα πρίσματα ο καθείς, στριμώχνομαι στο πρίσμα σου και η αδιαφορία σου με τσιγκλάει. Σύνοψις: πίκρα, γένους θυληκού.
Η τραμπάλα των σχέσεων ξεβίδωτη.
Κάποτε πέφτεις και ματώνεις.

-ο τίτλος είναι λόγια απ' την θεατρική παράσταση και το βιβλίο "Ο κ. Επισκοπάκης"-

το ταξίδι των μάγων

2008-12-24T12:24:00.008+02:00

"Αυτά είναι όλα παλαιές ιστορίες, παλαιές αναμνήσεις και θα πήγαινα ξανά, μα ένα δεν ξέρω, ένα δεν ξέρω. Κάναμε τόσον δρόμο για γέννα ή θάνατο;
Βρήκαμε μια γέννα, αυτό είναι σίγουρο, άλλωστε ήξερα να ξεχωρίζω. Θα πίστευα πως ήτανε άλλο πράμα. Ήταν η γέννηση τούτη, σκληρή, πικρή αγωνία σα θάνατος. Σαν το δικό μας θάνατο.
Γυρίσαμε στα παλάτια μας, σε τούτα τα βασίλεια, όχι πια βολεμένοι στα παλιά προνόμια.
Μ' έναν ξένο λαό που λάτρευε τα είδωλά του.
Θα προτιμούσα άλλον έναν τέτοιο θάνατο."

Το ταξίδι των μάγων-Thomas Elliot-Ερμηνία: Δημήτρης Χορν

εργοτάξιο φοβιστικών αισθημάτων

2008-12-14T18:22:00.021+02:00

Γέμισε ο κόσμος μου ξένους.
Κατεβαίνω άτσαλα στα εντόσθια της Ομόνοιας. Κίτρινες, βρώμικες πλάκες. Προς Κηφισσιά. Στάση αναμονής μου πάντα μπροστά στο υπόγειο περίπτερο. Πάντα μπροστά στο κρεμασμένο Οδός Πανός. Πάντα μπροστά στα μελαγχολικά μάτια της Μαλβίνας. Κανένα γκλος εξώφυλλο δεν συγκρίνεται μ' εκείνη τη λάμψη της. Τη νοιώθω τέτοιες μέρες να δακρύζει.
Με φοβίζει η αμίλητη οργή μου. Μηχανισμός σε λανθάνουσα κατάσταση. Οργή που κρέμεται βουβά σαν το περιοδικό απ' το περίπτερο. Με φοβάμαι μην μπω μια μέρα στο τρένο κι αρχίζω να ουρλιάζω. Μπουκώνει η τηλεόραση, μπουκώνει το ράδιο απο γνώμες. Αυτή η δημοκρατία έχει γεμίσει βροντώδεις γνώμες και άναρθρες πράξεις. Σιχαμένα στόματα ανοιγοκλείνουν, θεόρατα μπαλόνια που σου κλέβουν τον αέρα, και δεν έχεις άλλο αέρα. Δε θέλω άλλες γνώμες. Μπήγονται στ' αυτιά σου, σε ματώνουν. Δε θέλω άλλα παράθυρα. Βρίζω το γυαλί της τηλεόρασής μου. “Αχρείοι”.
Γέμισε ο κόσμος μου ξένους. Τους κοιτώ με απάθεια, με κοιτάνε με απάθεια.
Μα εγώ, κάθε βράδυ, ταξιδεύω στην πόλη σου. Σέρνομαι κάτω απ' το πάπλωμα σου όσο εσύ τρέχεις σε γάργαρο ύπνο. Πόδι με πόδι μπλέκεται. Και κεί με βρίσκω: λιγότερη ξένη.

"Άγιε Νικόλα βόηθα"

2008-12-07T23:19:00.005+02:00

_______________________________________________________

"Η αστυνομία έφτασε να εκπροσωπεί ό,τι πιο χολεριασμένο και άρρωστο κρύβει βαθιά μέσα του ο άνθρωπος για να προστατέψει με έναν ακάθαρτο μανδύα τις έννοιες έθνος, πατρίδα, σπίτι, εκκλησία, κράτος, οικογένεια..."

Μ. Χατζιδάκις

"lullaby me to sleep"

2008-11-26T00:31:00.004+02:00

(foto: Vladimir Clavijo)

Τη στιγμή που μ' είπες “ψυχή μου”, ο κόσμος σείστηκε.
Κατολισθήσεις βράχων από τ' άσχημα βουνά που χα μαζέψει. Στη χαρά σου πάνω είναι ευτυχία μου η μή γραφή. Η ανάγκη να μην αποτυπώσω τίποτα. Νερό.
Μετά πάλι κάπου χάνεσαι. Τσακισμένα διαδικτυακά καλώδια, κομμένα τραγούδια, πηγάδι απο παράπονο ο λαιμός μου, μπουκωμένες σιωπές τα τηλέφωνα.
Ο έρωτας λαχτάρα, κούνια μπέλα.
Κεί που μ' αφήνεις άλογο περήφανο, μια λανθασμένη εξίσωση και πάλι κουτάβι στη βροχή.

"μ' όλες τις φωνές ποτέ δεν έμαθα τί σ' έκανε να κλαις"

2008-10-26T18:32:00.005+02:00

Σα σταφύλι, μικρές στιγμές, νοιώθω μια άγνωρη ευτυχία, παρανάλωμα η ψυχή, δε μου τσαλαπάς το όνειρο κι αυτό αρκεί στα μίλια πέρα που είσαι. Σιχαίνομαι το λυρισμό μα σα μιλάω για σένα γίνομαι σελίδα βίπερ. Ροζ και χιλιοδιαβασμένη.
Κάτι αόριστο ζέχνει στην πόλη. Αργεί αργεί πολύ ο καιρός να φύγει, ούτε ένα ουσιαστικό στα τραγούδια, δεν έχω ούτε μία σιγουριά για να πιαστώ, κάτι που να ξορκίζει τους φόβους. Μού λείπουνε τα χέρια σου στο σώμα μου, ξεγελιέμαι μπροστά στην τηλεόραση, στη δουλειά μαθαίνω να κάνω πιο ψεύτικο τον κόσμο. Μέρες με καφέδες, θέλω να σπρώξω τις ώρες, ν' ακούσω τα γέλια μας ξανά, βράδια με διαδικτυακές σιωπές και τα σ' αγαπώ στα greeklish. Πως θα σ' ευχαριστήσω κάποτε -ψάχνω να βρω τις λέξεις. Ήρθες την ώρα που μάτωνα. Μικροσκόπιο πάνω από την κάθε μας στιγμή, μην θυμηθώ κανένα βλέμμα καμιά κουβέντα παραπάνω, το κρεβάτι σινεμασκόπ μνήμης. Δεν περνά ο καιρός, σεργιανάω στις στοές, τσιγάρο κι άλλο τσιγάρο. Επικεντρώνομαι στον έξω κόσμο.
Με προσπερνάνε μικρές αφίσες, αφίσες άτσαλες. Ράστερ και διχρωμίες για οικονομία μα κάπου στην τοση βιασύνη η πληροφορία χάνεται, βουλιάζει στο σιφόνι, την Ομόνοια.
Και μένεις ατάραχος, άοσμος κι ανεπηρρέαστος.
Κι ο έξω κόσμος, λοιπόν, τραγικά απαράλλαχτος.

(φώτο: H. C. Bresson)

"You better watch out for the fall."

2008-10-05T16:54:00.006+03:00

Μωβ, πηχτό υγρό, των 8 παρά πλανιέται στη πόλη και ρουφά ήχους.
Καμιά φορά κι ανθρώπους. Λείπεις.
Πάει ένας μήνας που 'φυγες κι έχω γεράσει 2 χρόνια.
Κι είναι κι αυτή η παράνοια, ένα βλέμμα και όλος ο κόσμος λιώνει. Είναι που προσπαθώ να μη βλέπω άδεια την Κηφισσίας, αδεια τα γράμματα, άδεια τα βιβλία. Γδαρμένα τα μέσα μου, κάτι στεγνό στο φάρυγγα, σαν να κατάπια συρματόπλεγμα. Κι αν δεν ήταν εκείνη η αποφασιστικότητά σου για το μαζί, εγώ -να- θα χα λυγίσει.
Σπάει τσιμέντο η θλίψη του Άντονυ, και πόσο μου λείπεις, τόσο• που φοβάμαι μην ερωτευτώ την απουσία σου
από ερημιά και μόνο.

"...δικός μας ποταμός: Σταδίου, Πανεπιστημίου κι Ακαδημίας"

2008-09-20T23:43:00.009+03:00

Τα βράδια ο τοίχος βγάζει χέρια.

Άλλοτε παίρνουν την βολική μορφή σου, κι άλλοτε με πνίγουν.
Κάποιες μέρες είσαι τόσο εδώ, κι άλλες μίλια πέρα που γκρεμίζουν φιλιά και βλέματα.

"...μουλιασμένος με λαγνείας οράματα, περπατώ στης Αθήνας τα κράσπεδα"
Γ. Ιωάννου

στο δρομοπνεύμα.

2008-09-08T22:51:00.005+03:00

"Ποτέ μην εμπιστεύεσαι τους ανθρώπους που χαμογελάνε πολύ,Αντόνιο. Χαμογελούν πολύ αυτοί που έχουν υποφέρει πολύ. Είναι ένας τρόπος να κρύβεσαι κι ένας τρόπος για να ξεχνιέσαι. Εμείς που γελάμε πολύ είναι γιατί έχουμε γνωρίσει τον πόνο. Κανείς δεν είναι τόσο ευτυχισμένος όσο αυτός που έχει υποφέρει, γιατί έχει νοιώσει το βάρος του αέρα και γνωρίζει πως σε κάθε λεπτό υπάρχει η πιθανότητα ενός τέλους. Μέσα σε δευτερόλεπτα ο κόσμος μπορεί να αναποδογυρίσει και η μπάλα της γης να πέσει πάνω σου,και τότε τίποτα πια δεν θα είναι όπως πριν. Γι'αυτό υπάρχουν χαμόγελα του πριν και χαμόγελα του μετά. Υπήρχε ένα χαμόγελο πριν πεθάνει η μητέρα μου κι ένα μετά[...]"

Θλιμμένοι Εραστές-Εουχένια Ρίκο

"τ' αγκάθι σου είμαι εγώ"

2008-09-07T20:12:00.007+03:00

Πέφτω στο κρεβάτι και στάζει απο πάνω μου η μυρωδιά σου. Απλώνεται στα μάρμαρα, πιτσιλιές στον τοίχο, παντού, παντού εσύ. Στη γωνιά το φευγιό σου και μπροστά μας χίλια φιλιά, αγκάθινα φιλιά. Πέφτω στο κρεβάτι με το πηγούνι κόκκινο. Αγκαθάκια τα γένια σου, μοσχοκάρφια στα χείλια μου. Μπορντό κηλίδες, παπαρούνες στο λαιμό. Κι ύστερα, οι ράγες τρίζουν, κάνει κρύο, μια αγκαλιά κι άλλη αγκαλιά, όλα καλά, θα δεις όλα καλά θα πάνε, δε μιλάω, παραδίνομαι, στα δυο σου χέρια πλάθω σημαινόμενα, χίλιες αφορμές, χάνω τις λέξεις, εδώ εμείς σφιχτά, λιώνω στα χέρια σου, δυο μέρες, κι ύστερα τι, εμείς σφιχτά.
Χίλια αγκάθινα φιλιά.
Χιλια τρένα ανύποπτα να βγαίνουν στον Πειραιά.

"Κάποιος άλλος φόραγε και μ' έκανε συντρίμμι

τ' άρωμά σου κι έφυγα χλωμή"

"όλο γυρίζει από το χθες"

2008-08-27T00:35:00.007+03:00

Χρώματα καλοκαιριού: μπλε και μαύρο. Σα θάλασσα Σαντορίνης. Ένας βυθός κατράμι και κάτι νερά κρύσταλλα. Δέλεαρ και τρόμος μαζί.
Βλέπω τις λέξεις να στέκονται αναποφάσιστα πάνω σε κλωστές. Οικειοθελώς γκρεμίζονται. Γιατί η σιωπή έχει καμιά φορά καλύτερο δρόμο. Σφάζονται οι πιο ωραίες εικόνες πάνω σε μια άθλια παρομοίωση.
Αμμόλοφοι από πανεπιστήμια μέσα στο μυαλό μου. Όσο τα τρεχαντήρια τρομπάρουν ηλίθιο άγχος τα πνευμόνια μου, ο ήλιος αποτυπώνεται ανέμελα στην πλάτη μου. Παραδίνομαι αμαχητί και βγαίνω κατακόκκινη.
Ξάφνου τσιρίδες παιδιών στ’ αυτιά μου. Οδυρμοί πάνω σε σπασμένα κουβαδάκια κι αιτήματα για καινούργια. Πώς να σουνα εσύ μικρός. Τι πάω και σκέφτομαι πάλι. Τώρα που φεύγεις. Φεύγεις. Ήσουν παρένθεση που μ’ έκανε να νοιώσω.
Σκέτο να νοιώσω.
Νευρικά βουτάω τα δάχτυλα στην άμμο, γεμίζουν χαλίκια τα νύχια.
Από πού να πιαστώ;

"my mind's battered"

2008-07-23T00:07:00.015+03:00

Πως με πηγαινοφέρνεις από την τήξη στη πήξη, μυστήρια πράματα, θα πρεπε όλο να λιώνω μες στο καύσωνα μα μια κουβέντα σου με κάνει σχήμα στέρεο με αιχμηρές γωνίες. Τσαντίλα μέσα μου κι ο ήλιος πρόκα. Δυο μαύρα μάτια μες στα δικά μου, μαύρο στο μαύρο, στιγμιαία βγαίνει κόκκινο, στιγμιαία γελάω, φεύγει ο λίβας, θάλασσα μπρος μου κι εγώ να επιπλέω.

Στιγμιαία αφρόκυμα κι έπειτα πάλι κάτω.

Σκονισμένο Vectra, οι γειτονιές στη Νέα Ιωνία, ένα φανάρι, κι άλλο φανάρι. Χίλια φανάρια που άφησες αφίλητα, τώρα δεν, κοίτα από δω, να το σπίτι μου, ένα σεντόνι που ανεμίζει το κρεβάτι μου, βαρύδι η σιωπή άμα δε ξέρει να μιλιέται. Καλό βράδυ, μου λες, κάτι περιμένεις, θες, μ' αργά πολύ αργά.

Μέρα μετά και σκαρφαλώνω στη Κυψέλη, χιλιάδες εκρήξεις στην άσφαλτο, τσιρίζει η ζέστη στα κάγκελα, κι εγώ που πάντα ήξερα τί αισθάνομαι, πώς με ζαλίζει τούτο το καλοκαίρι, εκκρεμές η μοναξιά και το λίγο μας, λιώνει το λίγο στους υπόνομους, λιώνει στα δάχτυλα βανίλια με βύσσινο, πώς με κουράζει το λίγο μας, του ανθρώπου το λίγο και παράλογο.

ελ-έλυπε

2008-07-22T09:13:00.001+03:00

"αστρόπλοια, αστρόπλοια"

2008-07-12T17:32:00.008+03:00

Τα γέλια του, αστρόσκονη και μέλι φοινικιάς στα δάχτυλά μου. Τι κρίμα που δεν είσαι εδώ. Να δεις πώς με μπαγλάρωσε ο έρωτας και δεν σώζομαι. Γέλια κελαρυστά τρέχουνε μέσα μου κι ύστερα μια μαύρη σκέψη και πέφτω στον Καιάδα. Τι κρίμα που δεν είσαι εδώ. Μύρτιλο και ζέστη πριονίδι πάνω στον καναπέ. Θυμάμαι λόγια του και δροσιά Σεπτέμβρη με τυλίγει. Μπολιάζει τις πληγές με βάμμα ιωδίου. Τι κρίμα που δεν είσαι εδώ. Αλλάζω χρώματα και πάλι πίσω στη ματζέντα.

Θέλω. Απόγεμα σε νησί και μεις ν’ ακούμε ραδιόφωνο. Να χάσκει μπρος η θάλασσα και μια σιωπή σα στέρεη ευτυχία.
Θα δεις πώς μια στιγμή κουμπώνει ένα ολόκληρο απόγεμα και δε θα ψάχνεις τίποτ’ άλλο.

"σαν ένα δε βαριέσαι"

2008-06-23T08:42:00.004+03:00

(photo: Melissa Nucera)

Ελλείψεις φεγγαριών πάνω από πισίνες. Μαστίχα στο ποτήρι. Θέλω να μάθω να σέβομαι τη στιγμή. Να μην τη νοθεύω με σκουριά και ξένα χέρια. Ίσως η προδοσία θα πρεπε να γράφεται με ωμέγα έτσι που αγκυλώνεται πάνω μου. Η αγάπη σου, ένας διακόπτης, on-off. Πυκνό σκοτάδι κι ούτε μια σπίθα. Και είναι και τ’ άλλα τα λυπημένα. Ένα βλέμμα σε μισώ και στην ψυχή να τσουρουφλίζει η πίκρα. Με κοιτάνε στα μάτια νέα μάτια. Κάτι περιμένουν, ανοίγω χέρια, δίνω, κερνάω, δε με νοιάζει. Θέματα, πολλά θέματα να λύσεις, κι η ψυχή μπουρδέλο μετά τη φθορά. Σαν ένα η πόλις εάλω.

Γελάνε οι άλλοι στην πισίνα, πράσινο νερό και μια ασημιά βούλα σε ελλειπτική πορεία.

Τις μέρες μου, ανεβοκατεβαίνω την Κηφισίας αργά και ράθυμα. Κλεψύδρα που μετρά έναν έναν τους κόκκους της. Έγνοια μου, τα κόκκινα φώτα του μπροστινού. Λέω, καμιά φορά λίγο το άσπρο μου να πέσει πάνω στο κόκκινο, να γίνουν όλα ροζ. Μετά η μουσική συνοδηγός και τα μέσα μου αμμουδιά καθαρή. Θυμάμαι λόγια της Μαλβίνας, θυμάμαι κι άλλα λόγια άλλων που διάβασα. Έτσι συμβαίνει. Θυμάσαι το σωστό λόγο μετά τις λάθος πράξεις. Τα λάθος χέρια. Τα ξένα χέρια.

"Πόσο εύκολα γυρίζει η κλειδαριά των αισθημάτων
μ' ένα οποιοδήποτε κλειδί της λησμονιάς."

Κική Δημουλά

(στην Έφη, σαν ευχαριστώ)

"κι έχω μια λύπη σα θυμό"

2008-06-04T22:25:00.008+03:00

Τα βράδια καλοκαιριού, οι απέναντι σβήνουν κι ανάβουν διαδοχικά τσιγάρα στο μπαλκόνι της παλιάς πολυκατοικίας. Σα σύνθημα. Σα φοβισμένη πλώρη καραβιού που χάσκει μες στη θάλασσα. Οι απέναντι ανοιγοκλείνουν στόματα. Λόγια ανάλαφρα ξεπετάγονται απ’ τα χείλια. Μπαλόνια τα χάχανα. Δροσιά. Κι εγώ, η απέναντι των απέναντι, με σκέψεις άγκυρες να κρέμονται απ’ τα χείλια. Ακίνητη. Σα μαύρος βράχος. Μαγνήτης των ανήξερων.

Το χειμώνα κουλουριαζόμαστε κάτω απ’ την ίδια κουβέρτα. Τα καλοκαίρια σπάμε τα τραγούδια στα δυο. Το μισό δικό μου, τ’ άλλο δικό σου. Να χωρέσουμε κι οι δυο στην ίδια αλήθεια. Πάρε το Γράμμα του Μάλαμα. Πιάνομαι εγώ απ’ την δεύτερη στροφή, κι εσύ απ’ την τέταρτη. Μοιραία, θα συναντηθούμε στο ρεφρέν. Μ’ αίμα και ξερό σάλιο.

Δεν ξέρω πώς αλλιώς να θρηνήσω δίχως να γίνουν οι λέξεις πλαστικές. Φτηνές. Μου ξεκλήρισε τ' αλφάβητο αυτό που νοιώθω.

Το καινούργια σαββατόβραδα, τα δίχως εμάς, πλέουν σε κίτρινες τεκίλες. Δαγκώνεις το λεμόνι κι είναι πιο γλυκό κι από κείνο που πικρίζει μέσα σου. Βουλιάζει κι άλλο η νύχτα σε ξένες ντόπες. Βρίσκεσαι σε ένα Γκάζι πηγμένο απ’ ανάσες κι ατελέσφορες ελπίδες. Λυγίζεις σε κάθε καλή κουβέντα. Μεθάς. "Κι άλλο, κι άλλο". Ψευδαίσθηση δύναμης κι οι φόβοι τιμωρία.

Πώς μοιάζει η ήττα μας για νίκη.

"thinking this is the life"

2008-05-12T20:43:00.003+03:00

(jib peter)

(διάσπαρτα Νο. 1)

Κρυσταλλώνομαι πάνω απ’ το τηλέφωνο. Δοσοληψίες μηνυμάτων κι η σιωπή να στάζει. Πίξελ να πέφτουν να τσακίζονται. Η αγάπη απαιτεί απώλειες. Να ξέρεις να χάνεις. Εγωισμούς και μανιέρες.

Τελεία.

Στο γραφείο με διπλαρώνει ένας εκτυπωτής κι ένας σκληρός δίσκος. Ξεκομμένη ακούσια, ύστερα ηθελημένα, και μετά πάλι ακούσια, δε βαριέσαι, έτσι πάει το παιχνίδι της ζωής. Λανθασμένοι χρόνοι σε λάθος αντιδράσεις. Κι όταν όλα φαίνονται σωστά, να λείπει το συναίσθημα. Ο κυνισμός είναι άμυνα για τους βαθειά ρομαντικούς.

Τελεία.

Κατεβαίνεις προς τη θάλασσα και το ραδιόφωνο να κάνει λόγο για καράβια στου Πειραιά τη μπούκα. Να έβαζες σ’ ένα τη ψυχή σου, "φύγε", να της πεις, "κάνε το ταξίδι κι έλα ήρεμη", μα μετά σε τρομοκρατεί η ιδέα ενός άδειου ρεζερβουάρ, πάει η έμπνευση, ναυάγησε, σκάει τ' όνειρο. Το μέλλον της ζοφέριας αριστοτεχνικά απλωμένο μπρος σου. Κι εσύ εναγωνίως και απελπισμένα με μάτια να σκανάρουν βενζινάδικα κι οι ρόδες όλο να πεινάνε. Η ποίηση χωράει στριμωχτά σαν σε μπολιάζουν με τρομοκρατία. Τρίτος παγκόσμιος, "κέρασέ με ένα μπτιτόνι", θα λέμε σε λίγο."Μη γελάς, με πράματα που δεν υπάρχουν μη γελάς." Φοβάμαι.

Μου λες να δω τις ομορφιές του κόσμου. Μόνο με τα μάτια σου, καλό μου.

άνοιξ-ε.

2008-05-12T20:03:00.007+03:00

Μπρούμυτα τ’ απογέματα της άνοιξης,
ακούω μες στις αρτηρίες μου
κάποιον
να περπατά βαριά και ράθυμα.
Καπνίζει ασταμάτητα.
Μπουκώνει τα σωθικά με άρνηση.
Με ξεκουφαίνουν τα βήματά του.
Αναλύει τις σκέψεις μου,
υποδιαιρεί τα κλάματά μου,
κάθε βήμα του είναι μια αναβολή μου.
Στο τέλος,
είναι τόσο βαριά
τα πατήματά του,
βουνά οι γόπες του,
που και
να θέλω να σηκωθώ,
δεν τα καταφέρνω.

(φώτο: Γιώργος Βογιατζάκης)

"...κι ο δρόμος σιδερένιος ποταμός."

2008-05-06T00:17:00.002+03:00

(Kurt Hasley)

Ένα γραφείο με ρουφάει και πάνω στο οκτάωρο φτύνει τα κουκούτσια μου.

"στης ψυχής μου τη λάβα"

2008-04-20T23:46:00.005+03:00

Κυριακή των Βαίων

Μια άνοιξη που σφαδάζει πάνω στα κάγκελα του μπαλκονιού. Ήλιος που δαγκώνει μάτια. Μάτια που δαγκώνουν άλλα μάτια. Κανείς δε βγαίνει ζωντανός από τα ντέρτια του καιρού. Αίματα σιγοβράζουν κάτω από το χώμα. Κάποια στιγμή η φλέβα σπάει και γεμίζει ο τόπος παπαρούνες.
Στα στενά της Κυψέλης, μπλέκομαι στις λαϊκές, πάω να παρκάρω και μια γιαγιά σαν τρόφιμος ψυχιατρείου με κοιτάει παραπονεμένα. Τρομάζω και φεύγω. Δεν ξέρω πώς να ξεκινήσω με το κομμάτι της βοήθειας. Γι αυτό.
Η Τάνια πάνω στη σκηνή των Εξαρχείων γδέρνει μπράτσα και αισθήματα. Φεύγεις με την πληγή ορθάνοιχτη. Ύστερα έρχονται μ’ ένα ποδήλατο τα καινούργια τραγούδια της Βιτάλη, και βιβλία κι άλλα βιβλία. Το «Εγχειρίδιο Βλακείας» του Χαριτόπουλου δε μ’ έμαθε να ‘μαι λιγότερο βλάκας. Απλά μ’ έπεισε πως ο γραφών του νομίζει ότι είναι έξυπνος. Θυμάμαι τη Μαλβίνα να λέει πως προτιμά να είναι βλάκας κι αφελής στις σχέσεις της, όχι εξυπνάδες, όχι πονηριές, όχι συμπλέγματα σκέψεων. Βλάκας: να αφήνεις το λάθος να σκάει μπρος σου σα βεγγαλικό και να συγχωρείς γενναιόδωρα. Θέλω να φτάσω έξυπνα σ’ εκείνη τη μαλβινίστικη βλακεία.
Θυμάμαι κάτι θλιμμένες Κυριακές των Βαΐων, τότε που όλοι οι μήνες αφήνιαζαν σα Μεγάλες Παρασκευές με μωβ σύγνεφα. Τότε που έψαχνα το θέμα μαζί σου, σα σκύλος γύρω από την ουρά του. Βλακωδώς.

Τώρα κολλάω στον στίχο που καθορίζει πως η αγάπη θέλει όλο το αίμα.

Τι γίνεται άμα πας από αφαίμαξη όμως;

foto: Harley V W'

"ένα στόμα κι άλλο στόμα, χωρίς χρώμα χωρίς σώμα."

2008-04-11T19:40:00.007+03:00

Με ξύπνησε η Αρβανιτάκη του αποπάνω. Τα βαριά βραχιόλια έπεσαν τόσο εκκωφαντικά στο πάτωμα που τρόμαξε ο σκύλος ο Μορφέας κι έτρεξε προς την εξώπορτα με την ουρά στα σκέλια. Θα πρεπε να κοιμόμουν αιώνες. Εικόνες με πράσινα γυαλιά αντί για δόντια, συμπλέγματα σκέψεων κι αμάξια να φουσκώνουν από λυγμούς. Ύστερα ερχόταν μια κυριούλα λέγοντας πως μοιάζω με τη Sarah Kay, αντέτεινα πεισματικά τη Μαφάλντα, μα μετά πάλι βλέφαρα βαριά σα βραχιόλια. Τις τελευταίες μέρες το αντιποιητικό μού χτυπά την πόρτα. Η κοινοτυπία είναι κοινός τόπος για όλους. Τόσο κοινός, που λάκκος κι έπεσα. Η πρωτοτυπία απαιτεί ευστροφία, κι εγώ με βρίσκω και με χάνω σε αναλαμπές. Ο υπόλοιπος καιρός περνά μέσα από τα δάχτυλά μου δίχως να μπορώ τίποτα να συγκρατήσω. Δε θέλω τίποτα να συγκρατήσω. Τα απογέματα διαδέχονται το ένα το άλλο σαν φέτες πορτοκάλι. Δροσιά και κάτι οξύ να τρυπά τη γλώσσα.

Απ’ το ραδιόφωνο μπουκάρουν σημαινόμενα, ξεκλειδώνουν την εφηβεία και συ λυγίζεις στις πρώτες νότες. Δεν είναι η πεποίθηση πως τότε ήσουν καλύτερα. Απλά τότε ήσουν πιο κοντά από ποτέ στο όνειρο. Τώρα απομακρύνεσαι και καμία άγκυρα δε σε τραβάει πίσω. Η αίσθηση να χάνεις τον εαυτό σου, να μεταλλάσσεσαι σε κάτι άλλο, κάτι ανιαρό, κάτι κοινό, κάτι αντιποιητικό, κάτι ψεύτικο.

Αλλάζεις ρούχα, μαλλιά, σώμα γυμνό. Σε βρίσκει το πρωί κι η νύχτα κρέμεται από πάνω σου. Θάβεις όλο και πιο βαθειά εκείνο το πλάσμα που ήσουν κάποτε.

"...πες μου 1 ψέμα ν' αποκοιμηθώ...":

2008-04-01T00:01:00.006+03:00

"παπαρούνα χαρωπή
παπαρούνα μυρωμένη

ο διαβάτης που προσμένει

άλλην δε ζητά να βρει"

"όλο το σώμα μου πηγάδια"

2008-03-27T01:21:00.005+02:00

Τα πρωινά της Κυριακής, κουβέρτες από σύγνεφα κάθονται πάνω στις κεραίες, χασμουριούνται και δεν πάνε παρακάτω. Κοπάδια παπαρούνων δίπλα στις ράγες. Από το παράθυρο του βαγονιού μπαίνει ο κύριος Νολλ και στροβιλίζεται γύρω από τα καθίσματα με το ριγέ κουστούμι του. Ύστερα σου δίνει ένα φιλί σφυρί και μένεις με τρύπιο μάγουλο. Στα πρωινά της Κυριακής, τα μάτια πλέουν σα μεγάλα νούφαρα. Ήσυχα και άοσμα προσπερνάς κτήρια κι ανθρώπους. Και λυγίζεις σε φιλιά σφυριά. Βάζεις τα κλάματα από μέσα κι όλοι οι λυγμοί ξεφυτρώνουν πάνω στο δέρμα σου. Πράσινα γυαλιά και ξερά αγκάθια τα νέα σου αποκτήματα. Αλλόκοτος κάκτος. Κάτι ανάμεσα σε «Μην αγγίζετε» και «Ποτίστε με!».

Τα πρωινά της Κυριακής, καίγονται οι μνήμες που πέρασαν ξώφαλτσα και άλλες μικρές διαθλώνται και σε τυφλώνουν. Ξεκρεμιέται το ανικανοποίητο και το φοράς κατάσαρκα.

Τα πρωινά της Κυριακής ο σταθμός Λιοσίων χάσκει γκρίζος και θλιμμένος. Λεκέδες καφέ στο πάτωμα, χαλασμένα καλοριφέρ κι ένα παιδί να κάνει τράκα τη συμπόνια σου. Μα εσύ, μια κίτρινη έρημος που τσουρουφλίζει η σιωπή. Κι η ρόδα να μαρσάρει.

Και κάπου στην τόση περιπλάνηση σκουντουφλάς σε μια στάλα φράση βάλσαμο: «Για ν’ ασχοληθείς με την Τέχνη, πρέπει να έχεις ρωγμές στην προσωπικότητά σου, για να μπορέσεις να αφήσεις τα πράματα να μπούνε μέσα σου. Πρέπει να κυλιστείς στη λάσπη της πραγματικότητας και στα υγρά που κυλούν στους δρόμους τη νύχτα, για να αντιληφθείς πώς ζει μια πόλη και η ανθρωπότητα γύρω σου.», του Στ. Μάινα.

"κουβάδες ξέχειλα σκοτάδια

για μάτια-μάτια αλλοπαρμένα

στου πρώτου αντίλαλου τα χάδια

να πιει ο Θεός να φτύνει εμένα

που χώμα - χώμα γίνομαι τα βράδια"

foto: Μ. Κάραλη

νόστος 2ου ενικού, αγαπημένου.

2008-03-22T16:48:00.003+02:00

Μια μέρα έφτασα κοντά στα όνειρα μου και είδα πως αν εκπληρωθούνε θα τα χάσω και είπα ανάποδα το νήμα μου να πιάσω να το γυρίσω πίσω ως τη γενέτειρα μου.Και εκείνο με έφερε σε μια άγνωστη μου πόλη με λιμουζίνες και πολυκατοικίες, ένα παιδί γελούσε μες τις ακακίες και είχε στον κρόταφο ένα παλιό πιστόλι. Και είπα να πάω πιο βαθιά μες στο μυαλό μου μήπως το νήμα μου εκόπηκε στο δρόμο, μα κάποιο χέρι με ακούμπησε στον ώμο και εγώ του χάρισα το παραμιλητό μου : Είναι η φαντασία μου και η χρόνια απουσία που δεν με αφήνουν τώρα πια να δω τη Λευκωσία; Νιώθεις πως έγινες το κέντρο του πλανήτη, μα την μικρότητα σου αν δεν αναγνωρίσεις το μεγαλείο σου ποτέ δεν θα γνωρίσεις μέσα στα ορθαδικα και το χαζοξενυχτι. Λίγο Λονδίνο, λίγη Αθήνα και Νέα Υόρκη μάσκες κομμάτια κόλλησαν στο πρόσωπο σου, σου κομματιάσανε το πιο βαθύ εγώ σου και έμειναν άκληροι οι πιο κρυφοί σου όρκοι. Πίσω από την απομίμηση και την ακολασία θα έριχνα το βλέμμα μου ξανά στη Λευκωσία. Η ηγεσία και η άρχουσα σου τάξη της Αγγλικουρας και της ασυναρτησίας λάτρεις της πιο μικρής και ανούσιας εξουσίας που δεν μπορεί να σου ευχηθεί και να σου τάξει. Και έμειναν πέντε ιδεολόγοι χορτασμένοι επαναστάτες μα με δίχως επανάσταση να περιμένουν την ολόφωτη ανάσταση με μια λαμπάδα που από χρόνια είναι σβησμένη. Μέσα από το μαρτύριο και την βαθιά θυσία θα μύριζε λεμονανθούς ξανά η Λευκωσία. Μα είμαι ο χειρότερος και από όλους πιο πολύ δεν πρέπει να μιλάω γιατί δεν έμεινα μια πέτρα να φυλάω, σαν τον πατέρα μου, μην την πάρουνε και αυτή. Και καταλιεμαι σε άλλη πόλη αρρωστημένη, που την αρρώστια της την ξέρει πιο καλά, και σε κοιτάω να αλλάζεις από μακριά, ώσπου μια μέρα να γυρίσω.. Αγαπημένη.

Α. Ιωαννίδης

νόστος στα ματούθκια.

2008-03-17T16:59:00.017+02:00

Τοίχος και πράσινη γραμμή. Ως εδώ. Πιο μέσα συρματόπλεγμα και ξένες φάτσες. Το καφέ Μπερλίν ανοιχτό κι ατάραχο χρόνια τώρα. Παράνοια. Να πίνεις καφέ και να θωρείς τα κλεμμένα σύνορα. Απέναντι, αμούστακος φαντάρος προσέχει συμβολικά τα χώματά του. Γκρεμός και ναρκοπέδια. Η παλιά πόλη παραδομένη σε χέρια βασανισμένα. Εγκαταλελειμμένα κτήρια. Πίσω από τα παραθυρόφυλλα, Λιβανέζες χτενίζουν τα μαλλιά τους, βάφουν νύχια κόκκινα κι ετοιμάζονται για βάρδιες. Ενοίκιο και σκόνη. 200 λίρες το δώμα. Εκμετάλλευσις. Κανείς δε νοιάζεται. Σοκάκια επικίνδυνα. Το παλιό μπαρμπέρικο έγινε μαγαζί Κινέζων με χάρτινα φαναράκια σε ελλειπτική κίνηση. Βιτρίνες φτωχές και κίτρινες. Ταμπέλες, ξενικά ονόματα. Άλλοτε, τα δρομάκια φίσκα απο ανάσες με κελαρυστή προφορά. Τώρα κάπου παραριχτό ένα μνημείο. «Λευκωσία, the last divided capital.». Ανατολίτικες μυρωδιές τρυπούνε τις λαμαρίνες και σε προφταίνουν. Κυπραίοι ξενιτεύονται και γυρνάν σα ξεχειλώσει το πορτοφόλι απ’ τα φράγκα. Εκεί που το άδικο γίνεται πηγή πλούτου. Αναρωτιέσαι, αυτός ο τόπος πονά ή ξέχασε; Νόστος 12 χρόνων και δε σε αφήνει να καταπιείς τις αλλαγές. Θυμάσαι τον ήλιο που τσουρούφλιζε τα μπράτσα σου, βαριά κυπριακά κι εσύ να τους μιμείσαι, το κλησάκι του Άη Φώτη στη μεγάλη κατηφόρα, τα: «Οϊ, κόρη!», τη ρίζα του Ιεσσαί που ξεδιψούσε, περηφάνια για το νησί σου, μπλε τετράδια μ’ αυτοκόλλητα «Δεν ξεχνώ», βόλτες στο χωρκό του Καλοπαναώτη κι εκείνη η πίστη πως αυτό που αγαπάς, ποτέ, ποτέ δεν χάνεται.

"μέσα απ' της βιτρίνας τα θρύψαλα ακούω τη ψυχή σου"

2008-03-11T20:52:00.004+02:00

(η φωτο από poppy / dpgr)

"Στης αυγής το μισόφωτο σβήνω μιας γραμμένης Ύλης,

να βρεις τη σελίδα κατάλευκη να μπεις και ν' ανατείλεις."

Δ.Σ.

"κι ο καθρέφτης ουρανός έσπασε"

2008-03-06T13:38:00.009+02:00

Κοιτώ την καρέκλα που στρίμωξε τον χωρισμό. Κάθε φορά που πέφτει το μάτι μου σε κείνη την καρέκλα στο μπαλκόνι, χιλιάδες πικρά λόγια ξεχειλίζουν και στάζουν στα άσπρα πλακάκια. Γκρι λεκέδες μ’ εκρήξεις κόκκινου θυμού.
Το σπίτι μέσα, θυμάμαι, ανέπαφο.
Δολοφονίες εκείνο το απόγεμα στο μπαλκόνι.
Αερομαχητικά βιάζανε τα σύγνεφα, αίματα διαγράφανε τους τοίχους, τροχιές χειροβομβίδων και χαλάσματα.
Μα το σπίτι ήσυχο. Αθόρυβο.
Πρόσμενε το κύμα του Αυγούστου να ξεπλύνει τους τοίχους
και τους λεκέδες απ’ το πάτωμα.

η foto από flickr
παπαρουνίστικο ρετουσάρισμα

"χτυπιούνται οι σειρήνες μες στα βράχια"

2008-03-02T14:56:00.009+02:00

Ζαλάδα μέσα κι έξω άνοιξη. Κοροϊδιάρα άνοιξη. Αν ήθελα, 26 βήματα και ακουμπούσα κύμα. Αν ήθελα. Μα καρδιά βαρίδι. Κοροϊδιάρα καρδιά. Ποιος θα σ’ αγαπήσει;
Ψαράδες ανοίγουν τα χέρια τους και μου χαρίζουν το μάτι της θάλασσας. Πορτοκαλί με άσπρη κόρη. Το κοιτώ, με κοιτά και ματιάζομαι. Φύκια μπλέκονται στα χέρια μου και τα νύχια γεμίσανε άμμο. Δεν έχω τα ξόρκια, μοναξιές μου. Προσπάθησα.

Θυμάμαι καλύτερα. Το δωμάτιο έμοιαζε μ’ εκείνο του Van Gogh. Γαλάζιοι τοίχοι, κρεμασμένος σταυρός φτιαγμένος από ξύλα κανέλας, η αναμμένη σόμπα έκαιγε τα μάτια μου, τα δάχτυλα έσταζαν υγρασία, μια κίτρινη καρέκλα πόλος έλξης θλίψης και ρούχα πεταμένα στο πάτωμα. Για κάποιον θ’ αποτελούσε έμπνευση. Για μένα φυλακή. Μετρούσα το χρόνο ανάποδα. Μασούλαγα τις σκέψεις, τέντωνα τα ονόματα, να τσουλήσει η μέρα γρηγορότερα. Ας μη γελιέμαι. Οι ρυθμοί που μεγάλωσα δε μου επιτρέπουν να ζήσω σε ένα σπίτι απομονωμένο με θέα 3 παπαρούνες και 1 θάλασσα. Ο απλωμένος χρόνος της επαρχίας δε μου ταιριάζει. Διαθλάται, με καταπίνει ολόκληρη. Μένω να κοιτώ ανέκφραστη το κέντημα της κουρτίνας. Αναρωτιέμαι, θα πέσει η νύχτα πάνω στο κεφάλι μου κι εγώ ακόμα πίσω απ’ την κουρτίνα; Ακαταπόνητες εφευρέσεις τρικ. Να ξεγελιέμαι με αυτήν την κλωστή που λέγεται ζωή.

Ύστερα, φωνές με καλογυαλισμένη άρθρωση στο τηλέφωνο. Τα σπλάχνα των ηθοποιών πρέπει να ναι φαγωμένα. Πώς θα βγουν όλα εκείνα τα αναφιλητά και τα πρόσωπα; Πώς μετατρέπεσαι έτσι στη σκηνή; Ποιος εαυτός σου είσαι όταν πέσει η αυλαία; Δε ρώτησα. Φοβόμουν βλέπεις ποιος εαυτός μου ρωτάει.

Κύκνειο άσμα, ξημέρωμα Κυριακής, στην εθνική, λουλουδάκι του αγρού κλαμμένο.

"Αγάπη μου. Μόνο εσένα. Αγάπη μου."

Δεν έχω τα ξόρκια, μοναξιές μου.

(foto: Harley V W's )

ads vol.2

2008-03-02T14:22:00.000+02:00

τα μη λεχθέντα.

2008-02-20T23:29:00.003+02:00

Τα πράγματα που οι άνθρωποι και οι περιστάσεις
έλεγα πως δεν μ' άφηναν να ξεστομίσω
άραγε είχαν πάρει οριστικό περίγραμμα
ή έσβηναν πριν καν σχηματιστούν
μέσα σε νοερές, μεταβαλλόμενες επαναλήψεις;

Τίτος Πατρίκιος

"while eternity cycles wildly inside me"

2008-02-16T00:41:00.008+02:00

(η φώτο από εδώ)

Ο ήχος του υπολογιστή μοιάζει σα μηχανή πλοίου στο φουλ. Μου τρώει τον ύπνο και τα κάρβουνα της σκέψης μου. Νομίζω ότι θα ξυπνήσω και θα δω θάλασσα. Ύστερα έρχονται σεισμοί από μακριά και τα κύματα αγριεύουν. Μάλλον σα γεννήθηκα με γαλούχησε ο φόβος. Οι νιφάδες χορεύουν, ο κόσμος χτυπά παλαμάκια- φουριόζος και ετοιμοπόλεμος. Οι απέναντι φάσκιωσαν τον ηλιακό τους θερμοσίφωνα.
Φορές νομίζω ότι κάποιος άλλος θα πρεπε να ταν στη θέση μου. Μα αφήνω συνεχώς πειστήρια. Τσαλακωμένο eye liner με γκλίτερ πάνω στο μάτι. Σα μπουνιά από χρυσόσκονη. Αποτύπωμα στο μαξιλάρι.Κόκκινες γραμμές στο πλυντήριο. Η μάνα μου γκρινιάζει για τα παλιοβερνίκια που φορώ και της καταστρέφω το σπίτι. Αμίλητη και με τη φρενίτιδα κάτω από τη γλώσσα, ολισθαίνω διαρκώς από τον στόχο μου. Τρέμω μην και δεν καταφέρω ούτε τα μισά από αυτά που θέλω. Τρέμω να μείνω με μονταρισμένες προσδοκίες. Από κείνες που αλλιώς τις ξεκινάς, και καταλήγεις να συμβιβάζεσαι με το λίγο σου.

Τέλειωσα τις Μέρες Β’ του Σεφέρη. Σελίδες γεμάτες υπογραμμίσεις. Σα να παλεύεις να κρατήσεις τα νοήματα και τις λέξεις σε συγκεκριμένη τάξη και γραμμή. Αυτό που σε συγκίνησε τώρα, να σε ταράζει κι αύριο. Σα να μην θες τα πράματα που αγαπάς ποτέ να χαθούν, ή κι αν ξεχαστούν, να ξέρεις πως μπορείς να τα βρεις. Ό,τι δεν επιτυγχάνεται στη ζωή, να το καταφέρεις με ένα βιβλίο. Καλά στα λέω, μονταρισμένες προσδοκίες. Και συνεχίζεις και υπογραμμίζεις, με αξιοθαύμαστη επιμονή, όλα εκείνα που και συ κάποτε σκέφτηκες και δεν είχες ταλέντο να διατυπώσεις τόσο όμορφα. Μα οι κοινές σκέψεις που ενδέχεται να έχεις με έναν άνθρωπο 70 χρόνια πριν, δε σημαίνει αυτομάτως πως του μοιάζεις. Ίσως να μην ήθελες κιόλας...

Η ζυγαριά Τέχνης και Ανθρώπου εξακολουθεί να γέρνει προς την Τέχνη.

«Πρόσεχε από τα έργα σου εκείνα που σου αρέσουν. Αυτά είναι τα πιο επικίνδυνα. Γιατί αν σου αρέσουν θα πει πως μοιάζουν με το έργο κάποιου άλλου που αγαπάς. Τα έργα που δε σου αρέσουν υπάρχει ελπίδα να είναι δικά σου.», Max Jacob.

"καρδιά μου, τί να σε κεράσω;"

2008-02-09T23:12:00.000+02:00

(...ή αλλιώς αυτόματη γραφή Νο. 13)

Βδομάδες τώρα μετακινώ κόμβους. Τόσο βαριοί κόμβοι που το δεξί μου χέρι το χαμάλικο πονάει. Επικονδυλίτιδα. Σα χιλιάδες καρφίτσες πάνω στον καρπό μου. Παρατηρώ στο παράθυρο η κάθε μέρα διαθλάται όλο και περισσότερο, πεντέμιση απογευματινή κι ο ήλιος δεν ξαπλώνει. Μα σήμερα ο άνεμος τσιρίζει ακατάληπτες φράσεις, λυπάμαι τη λεύκα της πολυκατοικίας, κούνια μπέλα και ναυτία. Σουλατσάρω στα μάρμαρα ξεφυσώντας άγχη, γελάκια και κλάματα, σκάνε σα βεγγαλικά τα νέα, παρατάσεις μαθημάτων, τηλεφωνήματα μετά τις 12 κι ως το πρωί, ξεκαρδίζομαι ετεροχρονισμένα σα θυμάμαι αστεία σκηνικά από βραδιές με ανόργανη χημεία και χορούς, ο Μπομπ Ντίλαν στο πανί, ο Τζόνι Ντεπ ακονίζει ασημιές λεπίδες, κι εσύ όλο έρχεσαι μα ποτέ δε φτάνεις. Ύστερα, πίεση, μια εξεταστική αντίστροφη μέτρηση, δυο ακόμα και πάπαλα, απογέματα με καφέ, κοντά στο ραδιόφωνο, όπως χρόνια πίσω στις πανελλαδικές, ατάκες του Οδυσσέα, βροχή τα σημαινόμενα, και δεν υπάρχει χώρος ούτε για τόση δα μελαγχολία. Μπόλιασε τόσο άγχος τα πνευμόνια που, αλήθεια, ήταν σαν να ξέζεψα ένα βουνό από την πλάτη. Σε λίγο καιρό θα μ’ εύρει ο χειμώνας στο Νησί με τη θάλασσα να φτάνει στο κήπο. Απειλή του κύματος που θα πλευρίζει τοίχο, σιγανές κουβέντες πλάι στο τζάκι,ας μην σαλέψουν τα θεριά της θάλασσας, Άγιε Νικόλα βόηθα, και δυο μάτια που θα σε κοιτάν και θα στάζουν από ευγνωμοσύνη για το θάμα, τη ζωή. Μάτια, αδιανόητο πια, να μην τ' αγαπήσεις.

(η φώτο από το dpgr)

σαν ο,τιδήποτε.

2008-02-05T12:20:00.000+02:00

είχα ξεχάσει πώς είναι να δέχεσαι τόση αγάπη μαζεμένη.

"αυτά μπορώ να δω
και 
τη ζωή σα χιόνι"

(foto:  joanna branson)

"...and the wind it bit bitter."

2008-01-29T22:04:00.000+02:00

Μέρες αισθάνομαι τις σκέψεις μου σα μια τεράστια μουτζούρα. Σαν κουβάρι που χάθηκε η αρχή του νήματος. Η λογική των πραμάτων χάνεται όταν έχεις μια αγωνία να ξεφύγεις απ’ το μαύρο, κι αυτό πέφτει πάνω σου σα πέπλο. Σα δελφίνι σε δύχτια. Νοιώθω. Άλλες φορές πάλι, προσμένω κάτι τόσο έντονα, που οι σειρές και τα σύρματα μες στο σώμα μου χοροπηδάνε, χάνω τα λόγια μου. Η ασπρίλα του χαρτιού διογκώνεται και με καταπίνει. Παρατηρώ τον εαυτό μου απ’ έξω. Χιλιάδες δικλείδες ασφαλείας. Αισθήματα δοσμένα με ακρίβεια. Ακρίβεια χιλιοστού. Άμυνα. Πίσω απ' την άμυνα, όλα ρευστά και καίνε. Είναι πολύ κουραστικό όλο να προσμένεις. Ξεσκονίζεις τα τραπεζάκια στο σαλόνι, φοράς το καλό σου φόρεμα, μα η προσμονή δεν εξαργυρώνεται και το όμορφό σου χτένισμα γκρεμίζεται, και το σπίτι βρωμίζει. Κι εσύ ξανά, τελετουργία πια, αρχίζεις τη νοικοκυροσύνη. Και προσμένεις. Ποιος ξέρει και αντέχει όλα μου τα πατώματα; Γιατί είμαι εγώ που ραγίζω; Κι αφού ραγίζω, γιατί νοιώθω τόση κοινοτυπία στις σκέψεις μου; Κοινότυπα ραγίζω πια, αφού όλο προσμένω. Κι αφού όλα κοινότυπα, ποιος ο λόγος; Και γράφω, γράφω και δεν ξέρω που και ποιον ωφελούν όλ’ αυτά. Κι όταν δεν γράφω, νεκρή. Τα γράμματα σκαλώνουν στις αρτηρίες μου, κι ύστερα έμφραγμα. Το ‘χεις νοιώσει έτσι; Σκέφτομαι πως είναι ευλογημένοι εκείνοι που δεν αμφισβητούν τον εαυτό τους και τις πράξεις τους. Δε θέλω να με παίρνω στα σοβαρά. Έτσι, ας είναι κι έτσι, παρά θρύψαλα. Παραληρώ. Πιπιλώ μάντολες. Παιδικά καλοκαίρια θα ήταν πολύ ανιαρά δίχως μάντολες πάνω στη γλώσσα. Κόβομαι σε μαθήματα, αρχίζω και μισώ τους τοίχους που με μεγάλωσαν, παραιτούμαι από δουλειές, στην όχθη του ποταμού κάποιος αρρώστησε και συ μ’ έχεις πια ξεχάσει. Κι ύστερα, αχ ύστερα, πέφτει ένα κλιπάκι από τα Κόκκινα Φανάρια με την Καρέζη κουλουριασμένη γύρω από μια κιθάρα, κι ηρεμώ. Δεν είναι που λατρεύω μόνο την υποκριτική και φωνητική της ερμηνεία, τη πίκρα που στάζει απ’ τα χείλια, αλλά κι εκείνα τα τακουνάκια της άλλης γυναίκας που περπατάνε πάνω στις τελευταίες νότες του τραγουδιού ταράζοντας τη λίμνη θλίψη. Τα τακουνάκια που κοντοστέκονται κι ύστερα αποφασίζουν να κόψουν τα βραχνιασμένα φωνήεντα της Καρέζη στα δυο. Μήπως πρόσμενε κι η Καρέζη εκείνα τα τακουνάκια να τη σαλέψουν;

"Now go to sleep"

κυριακής απομεσήμερο.

2008-01-27T15:14:00.000+02:00

"Ο άνθρωπος έχει πολλά πατώματα σαν το Printemps, το μεγάλο κατάστημα. Αλλά δεν πρόκειται για το πάτωμα που παρουσιάζει κάθε τόσο στον καθένα, πρόκειται για τον άνθρωπο, ή αν θέλεις, καλύτερα, δεν πρόκειται για το σπίτι, πρόκειται για το αίμα του σφαγμένου κόκορα που βαστάει το σπίτι στα θεμέλιά του.
Είμαι έτσι• σε καιρούς νομίζω πως τα έχω χάσει όλα, και σε καιρούς πώς είναι όλα δικά μου."

Γ. Σ.

2008-01-26T12:40:00.000+02:00

"Άφησα να μην ξέρω τί αγγίζω, ένα πρόσωπο ή ένα βιάζομαι."

K.Δ.

Πέτρος και Λένα.

2008-01-20T14:45:00.000+02:00

(σκίτσο: Kurt Hasley)

(δραματουργικές ασυναρτησίες Νο. 5)

Της έκανε για πρώτη φορά πρόταση γάμου στο νηπιαγωγείο... Η Λένα καθότανε ήσυχη στο κέντρο της τάξης ζωγραφίζοντας το βιβλίο με τα γράμματα. Γύρω της ένα βομβαρδισμένο σύμπαν από παιδιά και τσιρίδες. Μα κείνη στραμμένη στα γράμματά της. Για τον Πέτρο το πιο όμορφο γράμμα της Λένας ήταν το άλφα. Ένα τέλειο όμικρον με ένα τέλειο γιώτα. Τέλεια ενωμένα. «Είναι τέλειο, τέλειο, τέλειο!» θριαμβολογούσε μ’ έντονη την ανάγκη να τη μπουκώσει στα φιλιά. Αντ’ αυτού επαναλάμβανε τις λέξεις: «Τέλεια! Αχ, τί τέλεια που ναι τα άλφα σου, Λένα!»

Στα μάτια του, η Λένα ήταν το πιο έξυπνο και σικάτο πλάσμα που γνώριζε. Κι ας ήταν πέντε χρονών μόνο. Αισθανόταν δέος, φοβότανε να την αγγίξει μην και μουτζουρώσει το γαλατένιο δέρμα της. Φοβότανε μην ήταν λίγος. Παράταιρα τα λασπωμένα παπούτσια του κοντά της.

Εκείνη, για χάρη του, έπαιρνε ξυλομπογιές και γέμιζε σελίδες με χρωματιστά άλφα. Στο τέλος της μέρας, ζητούσε απ’ τη δασκάλα έναν φάκελο και στρίμωχνε μέσα όλα τα άλφα της.

«Στον Πέτρο με ααα γ αάα π η, Λέν α αα».

«Τι κρίμα που δεν χωράει ούτε στο δικό του όνομα ένα άλφα!», σκεφτότανε.

«Θα με παντρευτείς;», τη ρώτησε εκείνος με έκδηλη τη ντροπή σε κερασί μάγουλα.

«Κάθε μέρα θα σε παντρεύομαι», αποκρίθηκε εκείνη με σιγουριά ιέρειας που γνώριζε για ποιο λόγο ήρθε στη γη.

Και η καρδιά του Πέτρου έγινε ουράνιο τόξο. Χιλιάδες lego, μικρά πόνυ και λούτρινα ζωάκια χορεύανε μέσα στα μάτια του.

«Σ’ ααααγααααααααααπάααααααααααααααααω», της έγραψε με κόκκινη ξυλομπογιά.

Μα τα δικά του άλφα ήταν άσχημα. Κουτσουρεμένα τα γιώτα, τετράγωνα τα όμικρον. Φοβήθηκε μη τον αποπάρει κι έσκισε το χαρτί. Ορκίστηκε να μεγαλώσει για να της χαρίσει τα πιο καλογραμμένα, τα πιο τέλεια σ’ αγαπώ του.

Κι όταν μεγάλωσαν κι οι όρκοι έσπασαν, η Λένα έγραφε θλιμμένα στα γράμματά της: «Πέτρααα η καααρδιάαα σου.»

Ο Πέτρος δεν έμαθε ποτέ καλλιγραφία κι η Λένα κλείστηκε σ’ έναν κόσμο ασάφειας.

Ασάφεια αγάπης.

"Να 'ταν η καρδιά μου λαμπερό αστέρι να 'ταν η ματιά μου δίκοπο μαχαίρι, αστραφτερό σπαθί μες το μεσημέρι, αστραφτερό σπαθί μες το μεσημέρι. "- Γ. Θ.

οὐ + τοπία.

2008-01-15T18:33:00.000+02:00

Επιστρέφω σπίτι άπραγη, μονήρης. Σα λαβωμένη η άσπρη πολυκατοικία.
Κάποιος άπλωσε ένα κόκκινο σεντόνι.

Ποιος ταύρος σύγνεφο θα ορμήσει;

(φώτο: youkai_konketsu)

"μια κόκκινη κηλίδα"

2008-01-12T00:37:00.000+02:00

29 Νοέμβρη

...Μ’ όλα αυτά θέλω να πω πώς κοιτάζεται κανείς πολύ αλλιώτικα άμα γράφει, βαθύτερα ίσως, απαιτητικότερα. Ξέρω κι εγώ; Συλλογίζομαι τι ωραίο πράμα που είναι η φωνή του ανθρώπου. Ένας ελαφρότατος τόνος και όλα ειπώθηκαν, και το σπουδαιότερο χωρίς να ειπωθούν. Προσπάθησε να το καταλάβεις αυτό όχι από την άποψη της κοινοτοπίας, αλλά από μέσα. Θα βγάλεις ολόκληρη ποιητική.

Κοιτάζω τη ζωή μου σαν ένα χάος ( δε μεταχειρίζομαι τις λέξεις συναισθηματικά αλλά φυσιολογικά). Μπροστά στο άσπρο χαρτί, τούτο και τα άλλα που καταστρέφω κάθε μέρα, το ίδιο ρώτημα παρουσιάζεται: Τί θα πουν όλα αυτά: χειρονομίες, πονοκέφαλοι, υπηρεσίες, υπερπέραν κτλ. Πού δένονται άκρες μέσες μέσα στο άτομο αυτό που σου γράφει τώρα στις 11 το βράδυ σε μια μεγάλη πολιτεία. Χτίζουν τα παλάτια τους, τα σπίτια τους, φυτεύουν τα περιβόλια τους• από κάτω το έδαφος είναι κούφιο, και τ’ ακούει κανείς.

Γιώργος Σεφέρης - Μέρες Β΄

"Listen to me, why is everything so hazy?"

2008-01-09T01:08:00.000+02:00

Μάσκες ομορφιάς με κίουι και λεμόνι. Δίαιτες με αυγά και καρότα, πώς σε γεμίσουν θερμίδες οι διαφημίσεις κι έπειτα σε τρομπάρουν με υγιεινή διατροφή, μυστήρια πράματα... Οι δρόμοι γέμισαν με free press, είναι όμορφα όταν το μάτι εξασκείται στο design. Ξεχειλίζουν τα μελάνια κι οι τετραχρωμίες, τα πίξελ και τα έξυπνα σλόγκαν. Μια διαφήμιση με καλοφτιαγμένο design είναι λιγότερο ένοχη. Ύστερα σου χαλάνε τη μέρα οι σαχλαμάρες της τιβί, απορώ με τον διαφημιστή της HOL. Οι Ερυνίες δεν είναι ερωμένες του; Και κει που το off σε σώζει από χρόνιο κάψιμο, χτυπάει το τηλέφωνο για προσφορές υπηρεσιών. Παραβίαση ιδιωτικού χώρου. Ξεδιάντροπα.

Κάποια άλλα φεγγάρια, σουλατσάρεις τη περηφάνια σου μιλώντας για μελομακάρονα που δεν ξεκληρίστηκαν και για μωβ άιλαινερ από τα Χόντος. Τώρα πια κοιμάμαι μ’ ένα μωβ τόξο πάνω απ’ το βλέφαρο. Να διώχνει τον Εφιάλτη. Μα οι ύπνοι μου είναι ωρολογιακές βόμβες. Ξυπνάω και νομίζω πως πέρασα πίστα του Σούπερ Μάριο. Σεισμοί κλονίζουν τις ονειροπαγίδες στο ταβάνι, ο Μορφέας γρυλίζει τρομαγμένος, το βάζο σωριάζεται εκκωφαντικά στο πάτωμα κι εγώ μόνη κάτω από ένα δόμα να χάνω ψυχραιμία. Με αλλάζει ετούτο το φυσικό φαινόμενο. Κινούνται οι μέσα μου πλάκες, κατολισθήσεις συναισθημάτων και κιλά σκόνης. Με τσινίζει η ασημαντότητά μου.

Κι αν έπρεπε να χαρακτηρίσω κάπως ετούτες τις μέρες θα λεγα πως είναι μέρες προσμονής κι απώλειάς της. Σα δύναμη που ούτε κερδίζεται αλλά ούτε χάνεται.

"Lilac wine is sweet and heady, like my love.Lilac wine, I feel unsteady, like my love. Listen to me... I cannot see clearly. Isn't that she coming to me nearly here? Lilac wine is sweet and heady, where's my love? Lilac wine, I feel unsteady, where's my love? Listen to me, why is everything so hazy? Isn't that she, or am I just going crazy, dear? Lilac Wine, I feel unready for my love, feel unready for my love." J. B.

υ.γ. η φώτο ανήκει στον Harley V W

"το στεναγμό σου και το γέλιο"

2008-01-02T18:11:00.000+02:00

(foto: Faustinus Deraet)

Δεκάδες βεγγαλικά χορεύουν πάνω απ’ το νυχτόσπιτο ξημέρωμα Tρίτης, ξημέρωμα πρωτοχρονιάς, γυαλιά σπάνε μέσα μου, δεύτερος γύρος βασιλόπιτας και το φλουρί στα τετραγωνικά μου. Θέλω να τεντώνω τα χέρια μου και να χώνεται ο ήλιος στην αγκαλιά μου. Ξανά. Ξημέρωμα Τρίτης σε μπαλκόνια. Βεγγαλικά στον ουρανό. Ευχές, φιλιά, καταλύτες, δάκρυα, ζάχαρη άχνη γύρω από το στόμα, στο ντιβιντι η περηφάνια και προκατάληψη, στα βιβλία η Μόλλυ με τα κόκκινα μαλλιά χορεύει σουίνγκ με την καινούργια Σαββατογεννημένη. Η παλιά κοιμάται σε κάθισμα αεροπλάνου της Ολυμπιακής. Δέμα από τη Θεσσαλονίκη ήρθε μ’ ένα άλμπατρος. Βίωση απώλειας 2ου βαθμού. Κάποτε ήταν 3ου. Σαν έγκαυμα. Ανάπλαση κυττάρων. Η σοφία του χρόνου που σε δωρίζει με ευκρίνεια.

Το ‘χεις νοιώσει έτσι; Δε μιλάς ποτέ για κείνα που σε πονούν βαθειά. Δεν τα αλλοιώνεις με χιλιοειπωμένες φράσεις. Τα αφήνεις και ρέουν μέσα σου. Κάποτε ξεχειλίζουν απ’ τα ακροδάχτυλά σου. Κάνουν την αφή σου αλλιώτικη. Τραχιά. Ύστερα δεκάδες βεγγαλικά στριμώχνονται στις κόρες των ματιών σου και σε μπολιάζουν με ελπίδα. Ξανά.

Θυμάμαι που χες πάει στο Μαρόκο κι άφησες εκεί όλες τις μουσικές μας. Δεν το καταλάβαινα τότε. Πώς γίνεται ν’ αφήσεις τη μουσική πίσω σου. Πώς γίνεται να γυμνώσεις τόσο επιπόλαια τις μνήμες;

Ύστερα ήρθε η σιωπή, εμείς δε ξαναμιλήσαμε, και τα πράγματα στοιχειοθετήθηκαν με πάγια κι ατελέσφορη προσμονή.

vοlver.

2007-12-31T01:03:00.000+02:00

(φωτο: Νάσος Αβδαρμάνης)

Κάποτε μού φαίνεται πως ένα δοχείο μελάνι έχει σπάσει μέσα στο μυαλό μου.

Γ. Σεφέρης- Μέρες Ά

"...ήταν γραφτό να γίνει δυο κομμάτια."

2007-12-26T23:22:00.000+02:00

Τρύπωνε από παντού η απουσία. Έτριζε κάτω από το κρυστάλλινο ποτήρι, μαύριζε το ασημένιο πιρούνι, η απουσία αποτυπωνότανε στο κούτελο, γλίστραγε από τα μάτια, κατέβαινε στα χείλια, εκείνα έτρεμαν, πάλευαν να αντισταθούν σε νόμους της βαρύτητας, μα η ελαφρότητα, φως μου, έχει το πιο βαρύ αντίτιμο. Δεν υπάρχει ανοσία στην απουσία.
Στα μπαλκόνια των άλλων, χιλιάδες λαμπιόνια έχουν στήσει ένα πάρτυ κιτς. Κραυγαλέες, φαινομενικές υποσχέσεις. Ξεφτισμένες προσδοκίες.Νομίζεις πως είναι η έναρξη κάποιας τεράστιας γιορτής, πως σε λίγο, να! τώρα!, κάτι θα γίνει, θα πεταχτούν από παντού φωτοβολίδες, κι όλα έπειτα χαρούμενα, ζευγαρωμένα, μα οι γιορτές ξεθωριάζουν, τα λαμπιόνια συνεχίζουν να καίνε σε άτακτους ρυθμούς και τα καλοσιδερωμένα μαντήλια γεμίσανε αλάτια και λαδωμένα αποτυπώματα.Δεν ήρθες και μένουμε όλο και πιο λίγοι. Τρομάζω.
Μέρα μετά καίει στην οθόνη σου η Ευδοκία. Η Ευδοκία που ζει σ’ ένα χαμόσπιτο και διώχνει με βρισιές τον έρωτά της.Η Ευδοκία που ταπεινώνεται. Η Ευδοκία που φιλά και χορεύει. Μάτια αθώα και γέλιο σατανικό. Σε τρομάζει το γέλιο της, φως μου;
Έτσι γελούν οι τρομαγμένοι.

"Χωρίσαμε ένα δειλινό με δάκρυα στα μάτια

Η αγάπη μας ήταν γραφτό, να γίνει δυο κομμάτια

Πονώ σαν συλλογίζομαι τα όμορφα τα βράδια

που μου ’δινες γλυκά-γλυκά όρκους, φιλιά και χάδια

Με μια λαχτάρα καρτερώ και πόνο στην καρδιά μου

Ίσως γυρίσεις γρήγορα ξανά στην αγκαλιά μου"

τσακωμός μαγαζάτορων, 9:07 π.μ.

2007-12-24T13:08:00.000+02:00

-Θα σου στείλω τα κάλαντα, παλιοτσιγγούνη!

υ.γ. καλά φαγοπότια!

φρενίτιδα.

2007-12-22T00:43:00.001+02:00

(Vladimir Clavijo)

Ο ταξιτζής του μεσημεριού που πάτησε το χρονόμετρο όταν άνοιξα τη πόρτα. «Αιγάλεω». Ύστερα που μ’ έπιασαν τα κλάματα. Που με κέρασε τσιγάρο και μού μίλαγε για την ΑΕΚ. Που δεν άκουσα κουβέντα. Που κάπου στους Αγίους Αναργύρους είδα πόσο γλυκά έπεφτε ο ήλιος πάνω σε μια ταράτσα. Μια φανέλα απλωμένη ανέμιζε σα λάβαρο. Θα μπορούσε να ταν απόγεμα Αυγούστου. Και εγώ να τρέχω προς τη θάλασσα. Παραλογίζομαι. Μιάμιση ώρα σ' ένα ταξί, και το μυαλό πλυντήριο. Σκαλιά με μανταρίνια, ύπνους, λόγια και παύση αγάπης. Κατεβαίνω σκαλιά, πέφτω και τσακίζομαι. Σημάδια στον αντίχειρα. Κάψιμο. Κατεβαίνω κι άλλα σκαλιά. Ξεστομίζω φράσεις. Δεν είμαι εγώ. Μια άλλη με ύφος στάρλετ και δακρυγόνα στα χέρια. Εκσφενδονίζει δράματα κι ανοίγει ράμματα. Δεν είμαι εγώ, μα μου μοιάζει. Με τρομάζει εκείνη η άλλη. Αλλάζω δαχτυλίδια, χορεύω σάμπα, πάνω απ’ τα κεφάλια μας χιλιάδες καρδούλες κόκκινες και ασημιές. Κι άλλο, κι άλλο! Πόσο διαρκεί ο ορός της διασκέδασης; Ύστερα πέφτεις. Γλιστράς σε παρκέ φίσκα από κόκκινες κι ασημιές καρδούλες. Γκρεμίζεσαι. Κι άλλα σκαλιά πιο κάτω. Πόσο διαρκεί ο ορός της λύπης; Ξυπνάς στο κρεβάτι σου. Ντόπα μια όμορφη νύχτα. Θες κι άλλη. Δεν τη βρίσκεις και βουλιάζεις. Χριστούγεννα, σου λένε οι άλλοι. Εκατοντάδες παιδεμένα χέρια στα φανάρια ποντάρουν στη λέξη «Χριστούγεννα». «Ένα ευρώ, κύριε». Και στα μεγάφωνα Last Christmas, και όλοι χαρούμενοι, μάγουλα κόκκινα, λαμπιόνια, και χαρτί από τα τζάμπο, και λάμπω, λάμπω!

Πονάω. Μοναξιά μου, κούκλα μου.

ένα ξαφνικό χιόνι.

2007-12-19T00:32:00.000+02:00

"Η έναρξη των χριστουγεννιάτικων στολισμών, αν κι οι ξαφνικές ηλιοφάνειες δίνουν έναν ειρωνικό τόνο, είναι η γραμμή εκκίνησης του χειμώνα που έρχεται - έρχεται χωρίς να βιάζεται, προλογιζόμενος από εκατομμύρια λαμπιόνια που έχουν αρχίσει ν΄ αναβοσβήνουν ρυθμικά και ακούραστα...

Στην Αττική, ο χειμώνας πάντα θα έρχεται σαν ένα φανατισμένο φθινόπωρο ή σα μια ντροπαλή κακοκαιρία που δε θέλει ν' αναστατώσει τον μεσογειακό μας οίστρο.
Νοσταλγώ τα έντονα καιρικά φαινόμενα σαν έρωτες που δεν έτυχε να με συναντήσουν. Ένα ξαφνικό χιόνι, μια υπομονετική βροχή, ένα πυκνό, αποφασιστικό ψύχος είναι οι απόκρυφες, μετεωρολογικές μου φαντασιώσεις, η ποικιλία που θα με κάνει πολυταξιδεμένο στις μεγάλες εναλλαγές...
Ο χειμώνας κουβαλάει μέσα του την υπόσχεση της ομίχλης που θα μας αναγκάσει να ξαναδούμε τα κοντινά, αφού το βλέμμα μας γέμισε έπαρση και βλέπουμε μόνο τα απόμακρα. Ο χειμώνας θα μας μάθει να αντέχουμε τον εαυτό μας, να βάζουμε σε μια τάξη τις αναμνήσεις μας, να αμφιβάλλουμε γι΄ αυτά που νομίσαμε... Γι' αυτό είναι σκληρός, γιατί ο Δεκέμβρης, ο Γενάρης και ο Φλεβάρης σε κοιτάνε κατάματα και δεν μπορείς να τους κρυφτείς... Γι' αυτούς, είσαι ένα παιδί, που οι βροχές είναι τα υλικά των ονείρων του και οι άνεμοι, ένας τρόπος να μιλάς. Τα χειμωνιάτικα απογεύματα θα είναι σύντομα, το λυκόφως δε θα διαρκέσει περισσότερο από τη συνάντηση άγνωστων ερωτικών βλεμμάτων σε μια διασταύρωση, κάπου στη Σταδίου...
Ο αττικός ουρανός μας χρωστάει βροντές και κεραυνούς. Τον κατηγορώ για τσιγκουνιά στην προσφορά αρχέγονων συγκινήσεων - χρειαζόμαστε σπάταλες μπόρες που θα μας κλείσουν στα σπίτια μας, για να ανοίξουμε τους λογαριασμούς απ' το παρελθόν μας. Οι νύχτες θα μακραίνουν για να χωρέσουν τις αναπολήσεις αυτών που δεν τολμήσαμε να κάνουμε. Μόνο μέσα στους χειμώνες μπορούμε να αναμετρηθούμε με τα σχέδια της ζωής μας που βγήκαν όλα πλάνες, να ξεφυλλίσουμε παλιά περιοδικά, να συμβιβαστούμε με τον πανδαμάτορα χρόνο.
Ο χειμώνας δεν είναι τρυφερός μόνο με τα αδέσποτα ζώα - θέλει τις πολιτείες σε μία τάξη και τα σκυλιά της βροχής είναι οι πρέσβεις της αυταξίας... Ατίθασα καλοκαίρια λάμπουν στα θλιμμένα τους μάτια μη μπορώντας την εσωστρέφεια του κάθε Φλεβάρη και αυτό ο χειμώνας δεν το αντέχει.
Ο χειμώνας που κάθε φορά έρχεται νιώθω ότι με ξέρει όλο και καλύτερα, τόσο καλά που ούτε εγώ τολμάω να ξέρω τον εαυτό μου... Γι' αυτό ετοιμάζομαι να του παραδοθώ, άνευ όρων.. Εξάλλου, οι καταιγίδες και τα ναυάγια χάρισαν στον Οδυσσέα το ωραίο ταξίδι..."

κείμενο: Ρένος Χαραλαμπίδης

μουσική υπόκρουση: Beggin' - Frankie Velli & The Four Seasons